ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Ο Λεωνίδας Κύρκος κάλεσε όποιον ήθελε. Εσείς τι θέλετε;



Ο Λεωνίδας Κύρκος έκανε γεύμα γενεθλίων και κάλεσε αυτούς που ήθελε. Στους υπόλοιπους δεν πέφτει λόγος. Κάθε πρόσκληση είχε και ένα πολιτικό χαρακτήρα που αυτός και όχι άλλοι ήθελε να δώσει. Όταν βρίσκεσαι στα 85, βλέπεις το λάδι στο καντήλι σου να σώνεται, λίγο σε νοιάζει τι θα λένε αύριο για σένα, κάνεις αυτό που θέλεις, αν βέβαια μπορείς, και ο ΛΚ μπορεί.
Πολύ ξύλο, εξορία, φυλακή, κυνηγητό, ένας από τους τελευταίους μεγάλους της Αριστεράς, τι να του πουν άκαπνοι αριστερίζοντες που του καταμαρτυρούν  προδοσία και δεξιά παρέκκλιση. Ο ΛΚ λέει καθαρά τη συνεργατική του άποψη, χρόνια τώρα, και ο καθένας μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί, να την χαρακτηρίζει όπως θέλει και να την κριτικάρει.

Διάβασα ότι οδήγησε την Ανανεωτική Αριστερά σε ήττες και αδιέξοδα. Έ και εκείνη ας μην πήγαινε, αν είχε  άποψη διαφορετική. Αστεία πράγματα.

Τον θυμάμαι. Ήταν δεινός ρήτορας, εικονοκλάστης, παραστατικός έστω και αν δεν έλεγε πάντοτε σημαντικά πράγματα. Στην Ομόνοια τον θυμάμαι που ζητούσε από τους Ρηγάδες να πάρουν το δεξιό εργάτη από το χέρι. Που να τον βρουν και που να τον πάνε άραγε;
Στο Σύνταγμα, άλλη φορά, υμνούσε ένα δεξιό ευπατρίδη ονόματι Φιλώτα Καζάζη που ήταν φωτισμένος δεξιός και όχι παρακρατικός.
Επέμενε στην πολιτική της Εθνικής Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Ενότητας (ΕΑΔΕ) σε μια εποχή που οι δικτατορίες είχαν τελειώσει. Ήταν εμπνευστής της Συμμαχίας, ενός αποτυχημένου σχήματος συνεργασίας με ανύπαρκτες πολιτικές δυνάμεις.

Ο Κύρκος ήθελε την Αριστερά να συνεργάζεται, με όλους αν ήταν δυνατόν. Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο το ψάχνει, δεν το βάζει κάτω ούτε στα 85.  Πίστευε και προφανώς πιστεύει ότι μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο για το λαό, για τη χώρα.
Για κακή του τύχη όμως βρέθηκε σε μια χώρα χωρίς καμιά κουλτούρα πολιτικής συνεργασίας
και έτσι δεν μάθαμε ποτέ αν οι ιδέες του ήταν αποτελεσματικές.

Χρόνια τώρα πιστεύει στη συνεργασία της ανανεωτικής Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ. Δεν πήγε στο ΠΑΣΟΚ, άλλοι πιο «αριστεροί» πήγαν και τους άρεσε.
 Τέτοια συνεργασία δεν έγινε ούτε θα γίνει μαζικά, γιατί δεν λειτουργεί  όχι μόνο πολιτικά αλλά κυρίως αισθητικά και αυτό ο ΛΚ δεν μπορεί να το δει. Πήγαν πολλοί στο ΠΑΣΟΚ και αμέσως γελοιοποιήθηκαν στα μάτια του Αριστερού κόσμου και όχι μόνο.
Δεν είναι εύκολο ένας αριστερός με κάποια έστω στοιχειώδη αξιοπρέπεια να παρακολουθεί με ενδιαφέρον αυτά που λέει ο Γιώργος, έστω και υποκρινόμενος.
 Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος όταν ακούσει για τέτοια μετακίνηση είναι η δίψα του χρήματος και της εξουσίας. Δεν έχει άδικο. Τα κόμματα  εξουσίας  είναι πλέον μηχανισμοί πλουτισμού.
Μακάρι να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Να ήταν δηλαδή το ΠΑΣΟΚ σοσιαλιστικό και η Αριστερά, πραγματική Αριστερά και πραγματικά μεταρρυθμιστική. Ίσως τότε θα μπορούσε να γίνει μια συνάντηση και να βγει  και κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Τότε θα μπορούσε και ο Λεωνίδας Κύρκος να νιώσει δικαιωμένος.

3 σχόλια:

  1. Γκρινιάζουν διάφοροι γιατί ο Λεωνίδας δεν κάλεσε στο πρόσφατο δείπνο τους κατά καιρούς προέδρους του ΣΥΝ και περισσότερα στελέχη της Αριστεράς.
    Ξεχνούν ότι το θέμα δεν ήταν η επανέκδοση κάποιων βιβλίων του αλλά η πολιτική συστράτευση για ένα πρόγραμμα ανόρθωσης της Ελλάδας μέσα σε συνθήκες πρωτόγνωρης οικονομικής και δομικής κρίσης.
    Αμφιβάλει κανείς ότι η επικρατούσα αντίληψη της Αριστεράς είναι αυτή που δηλώνει με κάθε τρόπο ότι δεν θέλει να λερώσει τα χέρια της με την διαχείριση και την ανάληψη ευρύτερων ευθυνών;Ακόμα και την απλή αναλογική πια δεν την βλέπει ως ένα δίκαιο εκλογικό σύστημα που επιτρέπει λύσεις συμμαχικών κυβερνήσεων,αλλά ως στοιχείο προπαγάνδας όπως το ΛΑΟΣ βλέπει το δημοψήφισμα για τους μετανάστες,όπως η ΝΔ έβλεπε το δημοψήφισμα για το θρήσκευμα!
    Δυστυχώς η ελληνική αριστερά έχει παραιτηθεί από τον ιστορικό της ρόλο και αυτοπεριορίζεται στην αντιπολίτευση( από τα αριστερά) όπως το ΛΑΟΣ ή ο Κώστας Καραμανλής ( προ της πρωθυπουργίας του). Αρνηση,ανέξοδη κριτική,σχολιασμός.
    Ας βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα. Σε πλήρη αρμονία με το λαϊκό αίσθημα.Να πληρώσουν όλοι για να βγούμε από την κρίση αλλά όχι εγώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. φίλε gatopontika καλή χρονιά, όσο καλή μπορεί να είναι μια χρονιά σαν το 2010.
    40 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και τα χειροπιαστά αποτελέσματα της πολιτικής της αριστεράς είναι αλήθεια πενιχρά. Αυτό και μόνο δείχνει την αποτυχία της. Είναι αποτυχία των ηγετών αλλά και των μελών της, όλων μας. Σήμερα τα αριστερά κόμματα είναι μηχανισμοί διαχείρησης της επιδότησης του κράτους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ βρε leo, με τόση φόρα που πήρες κουτούλησες στον τοίχο! Τι το 'θελες αυτό το ποστ και το έβγαλες από το ψυγείο; Δεν πήρες χαμπάρι ότι ο ίδιος ο μακαρίτης παραδέχθηκε το λάθος του να μην καλέσει τον Τσίπρα στο περίφημο δείπνο;

    Προσοχή στο οφσάιντ, φίλε leo! Προσοχή στο οφσάιντ! ;-)


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή