ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

H πολιτική ενσωμάτωση των μεταναστών;

 

Πριν 10 περίπου χρόνια σε μια τάξη Δημοτικού κάπου στο κέντρο της Αθήνας, εμφανίστηκε στη μέση της χρονιάς ένα καινούργιος μαθητής, Αλβανάκι ήτανε. Από ελληνικά; γρι. Τάξη υποδοχής; Τι να λέμε τώρα. Ο δάσκαλος είχε πρόβλημα επικοινωνίας με το νέο μαθητή και σκέφτηκε να το λύσει χρίζοντας ένα δίγλωσσο μαθητή της ίδιας τάξης ως διερμηνέα. 
Στο βιβλίο συνάντησαν την εικόνα μιας σάλπιγγας.
Πως το λένε αλβανικά αυτό ρε Κριστιάν; «Τρουμπέτ, κύριε» είπε δυνατά ο διερμηνέας. Παρακάτω πέσανε πάνω σε μια χύτρα. Αυτό; «Τεντζέρ» κύριε.
Αμ, έτσι ξέρω και γω Αλβανικά μονολόγησε ο φίλος μου ο Μάκης, ο δάσκαλος.

Έτσι είναι, λαοί γειτονικοί, δανείζονται λέξεις από το ίδιο γλωσσικό κουβάρι, Ανατολή και Δύση, ένα καμίνι με έδρα τα Βαλκάνια.
Τα χρόνια κυλήσανε οι Αλβανοί ενσωματώθηκαν. Ήρθαν άλλοι από την Αφρική, από την Ασία, κι’ άλλα παιδιά, χρώματα γέμισαν τις τάξεις των σχολείων μας. Οι δάσκαλοι σε όλες τις βαθμίδες γρήγορα προσαρμόστηκαν. Δεν είναι η μόρφωση που δεν άφησε το ρατσισμό να επιβιώσει. Είναι οι συνθήκες που ανάγκασαν όλους να προσαρμοστούν δημιουργικά. Έπρεπε να κάνεις μάθημα για όλους, να δώσεις εργασίες σε όλους, να τους πας σε μια εκδήλωση όλους, τους ήθελες σαν τάξη, έτσι μπορούσες να τους διαχειριστείς και να τους βοηθήσεις.

Κάπως ανάλογα δέχτηκαν και τα παιδιά τη νέα κατάσταση. Στην αρχή έβλεπες στις τάξεις, ένα διαχωρισμό, μια σειρά Έλληνες, μια άλλη Αλβανοί. Στο διάλειμμα χώρια, στην εκδρομή το ίδιο, όχι πολλές κουβέντες, για σχέσεις ούτε λόγος. Αλλάξανε όμως οι καιροί, και σιγά αλλά σταθερά σμίξανε. Μιλάνε την ίδια γλώσσα, φοράνε τα ίδια ρούχα, βιώνουν τις ίδιες δυσκολίες, ζουν τις ίδιες χαρές, γίνονται ένα. Οι δάσκαλοι πια δεν τους ξεχωρίζουν. Τα όποια ρατσιστικά επεισόδια είναι αποτέλεσμα  της συζήτησης που γίνεται το τελευταίο καιρό για την απόκτηση της ιθαγένειας, έρχονται δηλαδή απέξω και ευτυχώς δεν διαρκούν.

Γράφει ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος στο Βήμα (14/02/2010) :

«Εάν η εθνική συνείδηση αναπλάθεται συνεχώς, τότε ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε έχει τη δική του συμβολή στον τρόπο που διαμορφώνεται. Επομένως η αντιμετώπιση ενός τόσο σπουδαίου φαινομένου όπως το μεταναστατευτικό, δεν ακυρώνει ούτε επικυρώνει την εθνική συνείδηση. Είναι αυτή η ίδια η αντιμετώπιση, ο τρόπος της, οι λύσεις που δίνει, που διαμορφώνει το «εμείς».»

Και έχει δίκιο, δεν χάνουμε καμιά εθνική συνείδηση, διαμορφώνουμε μαζί με τους «ξένους» μια καινούργια, μαζί θα πάμε, μαζί θα πολεμήσουμε.

Ας δούμε ποια είναι σήμερα η εργατική τάξη στη χώρα μας. Εργάτες γης, χωρίς κλήρο είναι μετανάστες. Εργάτες στις οικοδομές, στις φάμπρικες, στους δρόμους, στα μεγάλα τεχνικά έργα, στις κουζίνες και στα ξενοδοχεία μας, επίσης μετανάστες. Αν σήμερα ένα κόμμα θέλει να λέγεται εργατικό αυτούς θα πρέπει να στρατολογήσει.
Κι’ όμως τα κόμματα της Αριστεράς δεν δείχνουν να έχουν συνειδητοποιήσει το γεγονός, πράγμα όχι παράξενο, αφού πρόκειται για κάτι πραγματικό. Η πραγματικότητα πάντα δυσκόλευε την Αριστερά, αντίθετα η τυμβωρυχία ήτανε η δουλειά της. Μπορεί η ιδεολογία τους να τους αναγκάζει να υπερασπιστούν τους μετανάστες, απέναντι στην κρατική βία ή στην ακροδεξιά πολεμική, όμως δεν βλέπεις να επιδιώκουν ένα πολιτικό άνοιγμα σ΄ αυτούς. Τους αντιμετωπίζουν σαν ένα «προστατευόμενο είδος», όχι σαν εργατική τάξη, σαν στρώμα που πρέπει να εκφράσουν πολιτικά. Θα θυμάστε την μελαψή συνοδό του Τσίπρα στην γιορτή στο προεδρικό μέγαρο. Φτηνά κόλπα, που επειδή είναι φτηνά δεν επαναλαμβάνονται, γιατί μας πήρανε χαμπάρι.

 Η αμηχανία της Αριστεράς απέναντι στη νέα πραγματικότητα, επιτείνει το ρατσισμό, δεν τον χτυπά στην καρδιά του. Στη σημερινή πολιτική και οικονομική κρίση οι άνθρωποι της εργασίας είναι το πιο σημαντικό τμήμα του αναχώματος που πρέπει να ορθώσει η κοινωνία, και οι μετανάστες ξέρουν καλά τι θα πει δουλειά. Τα αριστερά κόμματα με μέλη κυρίως από την κάστα των δημοσίων υπαλλήλων, έχουν χάσει, είναι αλήθεια, την επαφή τους με τα αυθεντικά λαϊκά στρώματα, αλλά πρέπει κάτι να κάνουν, αν θέλουν να λέγονται εργατικά.

Να λοιπόν ένα πεδίο για να δουλέψει μια νέα και ανοικτή Αριστερά. Ο αρχικός φόβος του μετανάστη απέναντι στην πολιτεία και στα κοινά, φθίνει και απομακρύνεται. Σε λίγο θα ψηφίζουν, θα αποκτήσουν ιθαγένεια, μήπως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν πολιτικά και όχι σαν απλοί ψηφοφόροι; Η κοινωνική ενσωμάτωση πρέπει να είναι και πολιτική για να είναι δημιουργική.



3 σχόλια:

  1. Καλά τα λες LEO. Αυτή τη στιγμή η εργατική τάξη, βασίζεται στους ξένους οι οποίοι ούτε μπορούν, ούτε έχουν διάθεση να ασχοληθούν με τις διάφορες κόντρες που έχουν οι διάφορες αριστερές ιδεολογίες μεταξύ τους. Θέλουν να ζήσουν καλύτερα, γι' αυτό και όλο και περισσότερο βλέπω παιδιά μεταναστών να αριστεύουν στα σχολεία. Παρά το ότι δεν έχουν βοήθεια από το σπίτι, τα καταφέρνουν αρκετά καλά γιατί έχουν μεγαλύτερη θέληση από κάποια "δικά μας" παιδιά, τα οποία έχουν μάθει στην ευκολία και δεν έχουν καμιά διάθεση για δουλειά. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που πρέπει να απασχολήσει την αριστερά και όχιτο αν έκανε το αυγό την κότα ή η κότα το αυγό. Και εγώ "αριστερός" δηλώνω, αλλά με κουράζει αφάνταστα όλη αυτή η θεωρητικολογία που δεν οδηγεί πουθενά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. sfiltros, τα λες σωστά φίλε μου. Αλλά δε την απασχολεί, γιατί το άλλο με το αυγό είναι αλκολίκι που δεν κόβεται.Την αριστερά την πηγαίνουν 50-100 άρρωστοι, κομπλεξικοί ηγετίσκοι, αγράμματοι και άεργοι γιαυτό δεν πάει πουθενά.
    Εμείς όμως μπορούμε να πάμε παντού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λεό λέω και εγώ κάτι το συνηθισμένο, αλλά το blog είναι πολύ καλό ειδικά για τις επιλογές του !!! Τα υπόλοιπα... σοβαρά μεταξύ μας !!! Δημητρης Παπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή