ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Βrotherhood of man

 

Έχω ανοίξει αυτό το ιστολόγιο, ένα μήνα τώρα. Τριγύρναγα στα blogs της αριστεράς αλλά και σ’ άλλα, ψάχνοντας να βρω “τις αιτίες που μ’ αφήνανε γυμνό”, και έπεσα πάνω στην «Αριστερή Στρουθοκάμηλο» του Γιώργου. Διάβασα κάποιες αναρτήσεις, άφησα κάποιο σχόλιο, κάποιος απάντησε, άλλος έγραψε, κάποια στιγμή άναψαν τα αίματα, ένιωσα καλά, οι τύποι έψαχναν γύρω από αυτό που λέμε Ανοικτή Αριστερά (;). Το διακύβευμα που λένε, ίσως θολό, μα να ο τρόπος, τα λεγόμενα, η διαφωνία, η στάση, είχαν κάτι από μια Νέα Ηθική και είπα να μείνω. Μετά μου άνοιξε η όρεξη, είπα να κοιμάμαι λιγότερο και να…..

Ένας άλλος, ο Γιώργος Π. είπε να βρεθούμε από κοντά, να γνωριστούμε, μήπως κάτι παίξει πιο οργανωμένα, πιο συλλογικά, «νέα συλλογικότητα» το λένε τώρα, πάντα η Αριστερά στα παιχνίδια με τις λέξεις.
Πήγα στο ραντεβού στα τυφλά. Άνοιξε ο κύριος Δημήτρης, είχα πάει νωρίτερα, είπα μήπως ενοχλώ, μια φωνή, «μερικές φορές ενοχλείτε κύριε με αυτά που γράφετε» και ο τύπος πίσω από τη φωνή είπε:
«Leo είμαι ο Σπίθας».

Σφίξαμε χέρια, ασυναίσθητες αγκαλιές, φιλιά. Δεν τον ήξερα από το στρατό, ούτε από διακοπές στην Ανάφη.

Μετά ήρθε ο Μike, ο Νικηφόρος, ο Θόδωρος, να βρούμε και τον Radical, η Πιπεριά που είναι; τον pinko τον ξέρουμε; ο Γιώργος είχε κάποιο πρόβλημα, υπάρχουν κι’ άλλοι.
Τι είναι αυτά;

Ανάγκες; Εμμονές; Δεν έχω τι να κάνω; Δίψα δημοσιότητας; Εξαρτήσεις από την πολιτική; Θα πάμε για κυνήγι;
Κάτι από αυτά, ή κάτι άλλο, δεν έχει σημασία, σε όλους άρεσε, είχε πλάκα, ήταν ζεστά. Από τα web στον Μάρξ, από το Server στον Κάουτσκι. Ο διαχειριστής, ποιος; Εγώ δεν ξέρω από
αυτά, να ο γιος μου, ο Γιώργος Θ, έχει τελειώσει πληροφορική και ….

Όταν ψάχνεις ένα δρόμο σε μια άγνωστη περιοχή, είσαι ανοικτός στην κάθε πληροφορία, αν είσαι τυχερός, αργείς να τον βρεις, γνωρίζεις τους άλλους, έχεις το ταξίδι.
Μιλάς, δεν φοβάσαι, ψάχνεις, δεν είσαι σίγουρος, δεν θα σου βάλουν βαθμό, δε θα σε μαλώσουν.
Στις κλεισούρες της Αριστεράς νοιώσαμε όλο το βάρος των προγόνων της, να μας συνθλίβει.
Ήταν έτσι, γιατί κάποιοι το’ χαν πει από παλιά.
Η ιστορία της, δίπλα στη λαιμητόμο.


Ανοίξανε κάποτε οι δρόμοι, μα να και πάλι σφυρί, δρεπάνι και γροθιά, «κλειστόν λόγω πένθους».
Είναι καιρός, η Ανοικτή Αριστερά να ανοίξει. Όχι μαγαζιά πια, όχι κλεισούρες, όχι «σύντροφε επί της διαδικασίας», όχι «ακτίφ».
Να ανοίξει δρόμους στη μπλογκόσφαιρα, στην επικοινωνία, στις απόψεις, στα κινήματα, στις παρέες που γεννιούνται από το τίποτα μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Και θ’ ανοίξει.

Σπίθα, Γιώργο,… από πού σας ξέρω; από παντού και πουθενά, από το αύριο.
Η αδελφοσύνη των ανθρώπων.



10 σχόλια:

  1. Δεν ήθελα να φύγω, είναι η αλήθεια,leo:)
    έφυγε η κούραση και ήρθε η διάθεση. Μερικοί φορές οι άνθρωποι,νιώθουν σαν να γνωρίζονται χρόνια ...από που άραγε;
    Φυσικέ μου...ο "χρόνος" είναι σχετικός ή δεν υπάρχει;
    Καλησπέρα!
    Υ.Γ.
    Να διαφυλάξουμε τις πόρτες της καρδιάς,ανοιχτές.
    'Αν τον ήλιο γνώρισα,μικρός,τότε πάντα τον ήλιο θα αναζητώ" (Σπίθας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. leo, μου αρκεί που ένα βασικό μας όνειρο αρχίζει να πραγματοποιείται...μια νέα συλλογικότητα
    Είμαστε πολλοί, περισσότεροι και κρίμα που δεν ήρθα αυτήν την φορά γιατί είχα νέα...
    αλλά θα τα πούμε ελπίζω το διήμερο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βγήκες από την καμινάδα, Γιώργο:)
    (μου κάηκε το pc και μόλις μούφερε το δικό του, ο..Γ.θ.)

    Κανόνισε την επόμενη, νάσαι μέσα.
    Ο Λεό , έδωσε πλήρη εικόνα, της ατμόσφαιρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Xaρηκα που σε γνωρισα Λεο,αν και δεν μιλησαμε πολυ,γιατι βγαζεις μια σεμνοτητα που μου αρεσε και στο λεω δημοσια.mike[φιλος πλεον]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μike σευχαριαστώ, και έχουμε να λέμε και να λέμε και θα πούμε και θα πούμε, νάσαι σίγουρος, νάστε σίγουροι. Ο θείος Μενέλαος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θα σας πω,ένα "μυστικό", άλλη μέρα, μεταξύ μας.
    Έχω σοβαρό λόγο να πιστεύω, ότι θα πάει καλά η προσπάθεια. Θα το δείτε και να το θυμάστε.
    Ρωτήστε με, τότε και θα σας πω το "μυστικό" μου¨:)
    Δεν ήρθε "τυχαία" ο...

    υ.γ.1
    Η σύνθεση της ομάδας, είναι " πλούσια"

    υ.γ.2
    Ένα μεγάλο,ευχαριστώ, θα πω στους αγαπητούς κ.κ.
    Δημήτρη Μ.
    Γιώργο Π.
    Νικηφόρο Στ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Καλή τύχη μάγκες" και από μένα. Ας χειροκροτήσουμε τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία, την αδερφοσύνη, έτσι όπως την έχουμε φανταστεί κι όχι όπως έχει καταντήσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κάθε συλλογικότητα είναι για καλό ...
    Η πιο δημιουργική συλλογικότητα πάντως ...
    είναι μια καλή παρέα που ο καθένας αφίνει απέξω
    το "εγώ" κι αφιερώνεται στο "εμείς" !!!
    Ζηλεύω που είμαι μακρυά αλλά εμπιστεύομαι στον ...
    κουμπάρο μου την "αυτοοργάνωσή" σας !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. θεια θ
    λες να πάμε ευθεία για τη θάλασσα; Στην ιστορία πάντα αυτή λειτουργούσε ως καθαρτήριο. Το νερό, η ρέουσα δηλαδή σκέψη.

    side 21
    E ναι για παρέα μιλάμε και σε περιμένουμε.

    Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας. Να τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή