ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Nick Gravenites, play the blues, all night long.

 

“Το αληθινό μπλουζ σε πιάνει και σε δονεί συναισθηματικά. Με τη μουσική που έχει μπλουζ γεύση, πουλάς Ρepsi Cola. Το μπλουζ δεν έχει σχέση με την αστραφτερή, εξεζητημένη μουσική του εμπορίου. Έχει διαφορετικούς κανόνες, διαφορετικό λόγο ύπαρξης. Για να εκφραστείς, πρέπει να είσαι ελεύθερος, να μην είσαι καταπιεσμένος από την εκπαίδευση. Να κάνεις ό,τι μπορείς για να βγάζεις την ψυχή σου στο όργανό σου, να παίζεις σλάιντ, να δημιουργείς τα δικά σου κουρδίσματα. Ο Τζον Λι Χούκερ σπανίως έπαιζε πάνω από ένα ακόρντο».

Aυτά λέει στο Γ. Χριστοδουλόπουλο στην Ελευθεροτυπία ο Νίκ Γκραβενίτης o λευκός bluesman με τις Ελληνικές ρίζες, μια εμβληματική μορφή στη blue σχολή του Σικάγο.

Γεννήθηκε στο Σικάγο το 1938. Στη δεκαετία του 50 μαζί με τον  Paul Butterfield, χώνονται στις φτωχογειτονιές των μαύρων της πόλης τους, σπάνε τα στεγανά των ρατσιστικών διαχωρισμών μια βάρβαρης για την Αμερική εποχής, και έρχονται σε επαφή με το blues και τους μαύρους δημιουργούς του. Γίνονται αμέσως αποδεκτοί, γιατί έχουν το ίδιο feeling με τους μαύρους, γιατί μιλάνε την ίδια γλώσσα, αυτή της μουσικής και του blues. Γνωρίζονται και παίζουν με τους   Muddy Waters, Howlin' Wolf, αλλά και τους λευκούς Mike Bloomfield and Charlie Musselwhite εμβληματικές μορφές των blues της περιοχής του Σικάγο και της Βόρειας Καλιφόρνιας.

Στα 60’s βγαίνει στο δρόμο. Μπορεί η Καλιφόρνια να είναι χωμένη μέσα στη ψυχεδέλεια και τα ναρκωτικά όμως πάντα υπάρχει χώρος για τη folk και τα blues δηλαδή τις παραδοσιακές μουσικές λευκών και μαύρων. Αυτές εξάλλου αποτελούν και το πρόπλασμα πάνω στο οποίο θα στηθεί η rock και η pop μουσική των επόμενων δεκαετιών στην Αμερική αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Στη δεκαετία αυτή όπως και κάθε ροκ σταρ μπλέκεται με το αλκοόλ, τις ουσίες, γυρνάει με τα φιλαράκια του στους δρόμους του Σαν Φραντσίσκο ακολουθώντας τον T. Κέρουακ. Όπως τραγούδαγε και ο Δ. Πουλικάκος, «αργότερα κλαμπάκια , ροκ εν ρολ και στους δρόμους». Ο δρόμος, η αναζήτηση, η εμπειρία, βασικά στοιχεία κάθε blue δραστηριότητας .

Από ένα παλιό blue τραγούδι θυμάμαι: «Όταν μια γυναίκα νιώθει τα blues κλείνεται μέσα και κλαίει, όταν ένα άντρας νιώθει τα blues παίρνει ένα τρένο φορτηγό και ταξιδεύει.»

Και οι δύο τους  ταξιδεύουν, μέσα τους ή έξω τους, αναζητούν. Γι’ αυτήν την αναζήτηση και τη δόνηση που σου προκαλεί μιλά και ο Γκραβενίτης κάτι που το νιώθουν όσοι αγαπούν τα blues.
To 1967 μαζί με τον κιθαρίστα Μ.Bloomfield, τον οργανίστα Barry Goldberg τον μπασίστα Harvey Brooks και τον ντράμερ Buddy Miles δημιουργούν τους the Electric Flag,  μια μπάντα αναφοράς στο ψυχεδελικό  blues. Εμφανίζονται για πρώτη φορά στο Monterey Pop Festival και βγάζουν το 1ο τους άλμπουμ A Long Time Comin'.

«Δεν έχει σημασία το χρώμα του δέρματός σου, αλλά το πώς νιώθεις και πώς μπορείς να εκφράσεις το αίσθημά σου στη μουσική», λέει. «Με την Τζάνις Τζόπλιν μάθαμε τα μπλουζ φοιτητές, εγώ στο Σικάγο, εκείνη στο Οστιν του Τέξας. Βρεθήκαμε στο Σαν Φραντσίσκο ακολουθώντας τους μπίτνικς και τον Τζακ Κέρουακ. Είμαστε απένταροι, παίζαμε σε μικρά καφέ για 10 δολάρια, κάναμε δίσκους μαζί. Προερχόμαστε κι οι δύο από την ίδια φλέβα».

Την επομένη του θανάτου της η Τζάνις θα έμπαινε στο στούντιο να τραγουδήσει τη σύνθεση του Γκραβενίτη «Buried alive with the blues». Η ορχηστρική εκτέλεση του κομματιού υπάρχει στο «Pearl», μετά θάνατον δίσκο της Τζάνις.
Ωστόσο ο Γκραβενίτης δεν έχει την τύχη ούτε  της Τ. Τζόπλιν ούτε του Μπάτερφιλντ ούτε του Μπλούμφιλντ, αυτών των χαρισματικών μουσικών και ωραίων τύπων που χάθηκαν άδοξα και πρόωρα από την ηρωίνη. Επιβιώνει, ξεφεύγει, στέκεται και βρίσκεται ακόμα στη σκηνή με διάφορα σχήματα των παλιών καλών του φίλων. Γυρνάει την Αμερική, έρχεται σχεδόν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, and play the blues all night long, until my eyes get full of tears

5 σχόλια:

  1. Γιατί μπορεί η Αριστερά να έχει προβλήματα αλλά μην γίνουμε και φυτά. Η άνοιξη μας καλει. Ας ξεκινήσουμε με blues και έπεται συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όχι αγόρι μου, η συνέχεια θα είναι πιο δυναμική. Με κείνα τα λουκάνικα τι θα γίνει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι μέσα είμαι, πάρε Σπίθα, μιλάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή