ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Charlotte Gainsbourg Haven can wait

She’s sliding, she’s sliding down to the depth of the world She’s fighting, she’s fighting the urge to make sand out of pearls Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground She’s hiding, she’s hiding on a battleship of baggage and bones There’s thunder, there’s lightning and an avalanche of faces you know Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground You left your credentials in a greyhound station with a first aid kit and a flashlight Going to a desert unknown Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground

  Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη


Αφιερωμένο στο φίλο το Μωυσή που τόσο του αρέσει, αλλά σε διαφορετική εκτέλεση.

5 σχόλια:

  1. Αχ και βάχ ! βρε Leo εσύ θα μας τρελλάνεις !!! Και δεν είμαστε και σε καλή ...ψυχολογική κατάσταση να το αντέξουμε ! Τούτη τη στιγμή κρατάω το ...ρεφρέν σου : Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ, Λεωνίδα! Αλλά νομίζω κι αυτή η εκτέλεση είναι πάλι με τον Beck (κι η Charlotte φορά τα ίδια ρούχα.. :-) Πάντως στο youtube μπορείς να βρεις πάρα πολλές εκτελέσεις (π.χ., αυτή την ξέρεις; http://www.youtube.com/watch?v=uamk75yHLhw). Όλες μου αρέσουν και πιο πολύ απ' όλες η Charlotte! Ειλικρινά την θαυμάζω αυτή τη γυναίκα - μπράβο της, έμοιασε και του πατέρα της και της μητέρας της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Moses καλημέρα. Βρες το "just like a woman" του Dylan σε εκτέλεση της Charlotte από το διπλό "Ι'm not there" που είναι το soundrack της ομώνυμης ταινίας. Είναι μια εκπληκτική εκτέλεση, από μια καταπληκτική τύπισσα. Η γυναίκα των εναλλακτικών ονείρων μας. Δεν είναι η ομορφιά της είναι το styl και το ύφος. Έχεις απόλυτο δίκιο.

    Μήτσο
    Μέσα σε κλίμα μίσους και ανασφάλειας το μόνο που μπορεί να μας κρατήσει είναι η αγάπη. Ειδικά αν είναι τη Charlotte.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, Λεωνίδα, τα ξέρω, τα έχω, τα ακούω και τα βλέπω. Όλες οι εκτελέσεις-διασκευές των τραγουδιών του Bob Dylan στο "Ι'm not there" είναι καταπληκτικές. Κι η ταινία του Todd Haynes ήταν πολύ καλή. (Αν ψάξεις στα mazemata.blogspot.com θα δεις ότι έβαλα μερικές.)

    Είδες/άκουσες την αφιέρωση που σου έκανα στα mazemata.blogspot.com;

    Ξέχασα να σου πω τη μικρή προσωπική μου ιστορία με το τραγούδι της Gainsbourg. Χθες το απόγευμα, ήμουν σ' ένα σούπερ μάρκετ για ψώνια και μ' έκπληξη άκουσα να το παίζουν στη μουσική του μαγαζιού. Δεν κρατήθηκα, άρχισα να τραγουδώ κι εγώ: "Heaven can wait and hell’s too far to go" :-) κι ο λιγοστός κόσμος μέσα στο μαγαζί μ' έβλεπε περίεργα.. Αμέσως μετά μόλις γύρισα σπίτι έβαλα την ανάρτηση με το βιντεάκι στα mazemata!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Gainsbοurg στο super market; Πολύ προχώ μου φαίνεται η γειτονία σου Μoses. ¨Όσο για το τραγούδι, ναι είναι πια παράξενο να τραγουδά κανείς στο δρόμο, να νιώθει δηλαδή ευτυχία με απλά πράγματα, ένα τραγούδι, μια μορφή, κάτι άυλο, κάτι που γλυστρά ανάμεσα στα χέρια του που δεν το πιάνει και κυρίως δεν το κατέχει.
    Όσο για του byrds σου απάντησα στο mazamata.

    ΑπάντησηΔιαγραφή