ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Kαμιά ανοχή στη χρήση βίας




Σάκης Παπαθανασίου, 06/05/2010  Aπό http://ananeotiki.gr

Mετά το αποτρόπαιο γεγονός της δολοφονίας 3 τραπεζοϋπαλλήλων της MARFIN είχαμε ενέργειες εκ μέρους φορέων του κινήματος που δείχνουν να μη κατανοούν τι διακυβεύεται στη συγκυρία.

Αναφέρομαι στην καταγγελία μιας εργαζόμενης της MARFIN την οποία διακινεί και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόμενος να πιστεύει ότι τουλάχιστον έχει προτεραιότητα η ανάδειξη των θεμάτων που θίγει η καταγγελία (βασικές ελλείψεις στην πυρασφάλεια, εργοδοτική τρομοκρατία κ.λ.π). Επίσης αναφέρομαι στην ανακοίνωση της ΟΤΟΕ που αφού ζητά την παραδειγματική τιμωρία των φυσικών αυτουργών αναφέρει ότι «οι ηθικοί αυτουργοί, όμως, πρέπει να αναζητηθούν στην ασκούμενη πολιτική, στην επιχειρησιακή στάση της αστυνομίας αλλά και στις Διοικήσεις των Τραπεζών».

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι όσα περιγράφονται στα κείμενα καταγγελίας για το κτίριο αλλά και την εργοδοτική συμπεριφορά, ανταποκρίνονται πλήρως στην αλήθεια. Γνωρίζω επίσης ότι τα θέματα που θίγει είναι πολύ σοβαρά και επιβαρυντικά για την ποιότητα ζωής και πολλές φορές και για τη σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει την απαράδεκτη συμπεριφορά του Βγενόπουλου και το ότι επιδίδεται στην εκμετάλλευση του γεγονότος για την προώθηση των δικών του στόχων.

Όμως οι φορείς που προσεγγίζουν έτσι το ζήτημα κάνουν σα να θέλουν να αποφύγουν τις πραγματικές πολιτικές διαστάσεις του θέματος. Κάνουν σα να τους διαφεύγει ότι αυτό που συνέβη δεν ήταν εργατικό ατύχημα αλλά μια κανονική δολοφονία, στο όνομά του κινήματος και εν μέσω διαδήλωσης των εργαζομένων. Κάνουν ή πραγματικά δεν κατανοούν ότι δεν πρέπει να αφήνεται κανένα περιθώριο σύνδεσης των αγώνων , ανεξαρτήτως των αιτιών που τους προκαλούν, με ενέργειες απρόκλητης βίας. Ιδιαίτερα μάλιστα η αναφορά σε ηθική αυτουργία, δηλαδή η άποψη ότι η ασκούμενη πολιτική εξώθησε σε αυτή την αποτρόπαια πράξη, δίνει μια έμμεση δικαιολογητική βάση σε τέτοιου είδους ενέργειες εμφανίζοντας τες ως ανακλαστική αντίδραση.

Η δολοφονία απέδειξε ότι ακόμη και η «βία χαμηλής κρούσης» είναι εξίσου επικίνδυνη για την ανθρώπινη ζωή. Επανέφερε τη συζητημένη διαπίστωση ότι οι αντιλήψεις που αναπτύσσει μια μικρή μειοψηφία σε σχέση με τη βία ως αποδεκτό μέσο πολιτικής πάλης δεν είναι απλά γραφικές αλλά και επικίνδυνες για το κίνημα.

Στο επίπεδο της σημειολογίας η τακτική αυτών των ομάδων να παρεισφρύουν στους κοινωνικούς αγώνες αλλοιώνοντας το χαρακτήρα τους, η προσπάθεια που καταβάλλουν να μεταφέρουν σε άλλους τις συνέπειες των πράξεων τους, ο συνδυασμός του θράσους με τη δειλία που επιδεικνύουν, η χρήση όλων των μέσων που έχουν στην κατοχή τους έναντι των αντιπάλων τους όταν αυτοί βρίσκονται σε αδύναμη θέση, δείχνει τον ευτελή χαρακτήρα τους.

Δεν πρόκειται για συντρόφους που κάνουν ατελέσφορη επιλογή και χρησιμοποιούν αναποτελεσματικά μέσα ή παρασύρονται από την κοινωνική ένταση. Δεν έχουν σχέση με το κίνημα που παλεύει χρόνια για τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα έχοντας μάλιστα πολλά θύματα. Είναι άτομα που συγκροτούν ένα διακριτό χώρο οποίος δεν έχει σχέση με τις αξίες της χειραφέτησης του ανθρώπου και με το στόχο του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Με αυτή την έννοια πιστεύω ότι σε αυτή τη φάση είναι σημαντικό όχι μόνο να αναδείξουμε ότι η Αριστερά δεν έχει σχέση με αυτά τα φαινόμενα αλλά να εμβαθύνουμε και να επικοινωνήσουμε τη λογική της μη βίας και τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου.

Προσωπικά αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να έχω καμιά συμπεριφορά που μπορεί να εκληφθεί ως ανοχή απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα. Το ίδιο περιμένω να κάνουν και όλοι οι φορείς του κινήματος.

3 σχόλια:

  1. Διάβασα το κείμενο και μου άρεσε πάρα πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δείμο, το κείμενο είναι καλό, μόνο που δεν ξέρω αν οι φωνές μας είναι αρκετές για να σταματήσει αυτή η κουλτούρα του μίσους που απλώνεται και που και εσύ σωστά ανάλυσες σε δικιά σου ανάρτηση. Οταν φτάνουν να δικαιολογούν τους φόνους τι να πω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με βρίσκουν σύμφωνο οι απόψεις του Σάκη, leo.
    Η κουλτούρα της βίας και μίσους, αντιστρατεύονται τους κοινωνικούς αγώνες

    ΑπάντησηΔιαγραφή