ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Η λαϊκίστικη δημαγωγία και στην εκπαίδευση. Η δημοκρατική αριστερά έχει και εδώ τον αντίλογο.





Η έκδοση των στατιστικών στοιχείων των  πανελληνίων εξετάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ φανέρωσε κάτι ήδη γνωστό στη σχολική κοινότητα, αλλά και τελείως φυσιολογικό. Το 37,09% των γραπτών βαθμολογήθηκε κάτω από 10. Δεν είναι ούτε κακό, ούτε καλό είναι η πραγματικότητα. Τα παιδιά που έχουν ικανότητες, έχουν διάθεση, υποστηρίζονται από το σπίτι τους οικονομικά και ψυχολογικά και δουλεύουν σκληρά, γράφουν καλά και εισάγονται στις λεγόμενες καλές σχολές. Το αντίθετο συμβαίνει για όσα παιδιά δεν συνδυάζουν όπως πρέπει τους 4 παράγοντες που ανέφερα. Αυτό συνέβαινε πάντα. Αν ρωτάτε αν η επίδοση αυτή φωτογραφίζει την κατάσταση της παιδείας μας θα απαντούσα πως, εν μέρει ναι, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο. Για να αντιληφθούμε τα αδιέξοδα της μέσης εκπαίδευσης δεν είναι ανάγκη να ανατρέξουμε στους βαθμούς. Ακόμα και οι καλοί βαθμοί αντιστοιχούν σε μια τυποποιημένη παιδεία, άρα και εξέταση, που αποθεώνει την τεχνική και εν μέρει την αποστήθιση. Αυτό και βέβαια, δεν μειώνει την αξία του 15,5% των γραπτών που βαθμολογήθηκαν με άριστα. Τι νόημα έχει να λέμε κουβέντες καφενείου, δηλαδή ότι τα παιδιά σήμερα δεν διαβάζουν, ή δεν αγαπούν τη γνώση. Άλλα την αγαπούν και άλλα όχι, άλλα προσπαθούν και άλλα όχι, άλλα έχουν τις υποκειμενικές και αντικειμενικές δυνατότητες και άλλα όχι. Τα παιδιά των ανθρώπων δεν είναι όλα ίσα.

Το ζήτημα είναι αν η επίδοσή τους οδηγεί κάπου. Οι περιζήτητες σχολές  τους δίνουν την ευκαιρία  να κάνουν σπουδές σοβαρού επιπέδου, μεταπτυχιακά στο εξωτερικό και να διεκδικήσουν μια θέση, πάντα στα πλαίσια του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας. Ο πληθωρισμός επιστημόνων στην Ελλάδα, όπως γιατρών, μηχανικών, εκπαιδευτικών κλπ, αυξάνει την ανεργία και ρίχνει τους μισθούς, αλλά και πάλι η θέση των πτυχιούχων είναι καλύτερη από αυτή των αποφοίτων λυκείου, λόγω της οικονομίας μικρής κλίμακας που υπάρχει στην Ελλάδα ( βλέπε δικό μου post «νοικοκυραίοι, ραντιέρηδες, καιροσκόποι» του Α. Δοξιάδη).
Το μεγαλύτερο όμως μέρος των επιτυχόντων συνωστίζεται σε σχολές δεύτερης κατηγορίας όπως είναι κάποιες σχολές των ΑΕΙ και οι περισσότερες των ΤΕΙ. Γι’ αυτούς, συχνά, οι κόποι των σπουδών τους πάνε χαράμι. Δύσκολα θα βρουν δουλειά σχετική με το πτυχίο τους και σπάνια η δουλειά αυτή θα έχει ένα καλό μισθό. Η ταξικότητα της εκπαίδευσης είναι βέβαια παρούσα. Τα παιδιά που φοιτούν στις δεύτερες σχολές ανήκουν κυρίως στα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας. Συνεπώς οι ευκαιρίες να αλλάξουν κατηγορία μέσω των σπουδών τους είναι λίγες.
Αυτά ακριβώς τα φτωχά στρώματα στοχεύει το μέτρο της κατάργησης της βάσης του 10. Η εξουσία κλείνει το μάτι ακόμα και στους τελείως αδιάφορους ή ανήμπορους, τους ανοίγει την πόρτα «ανώτατων σχολών» αλλά ταυτόχρονα, και εδώ είναι το ανήθικο, τους κλείνει την πόρτα μιας εξειδικευμένης επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Οι σχολές β΄ διαλογής, απλωμένες σε όλη την Ελλάδα, που υποδέχονται μαθητές με μέσο όρο κάτω, ή πολύ κάτω, από 10 είναι προφανώς αδύνατο να λειτουργήσουν. Χωρίς χρήματα, χωρίς σοβαρό μόνιμο διδακτικό προσωπικό, χωρίς υποδομές αλλά και χωρίς σοβαρούς φοιτητές γρήγορα απαξιώθηκαν. Οι επιτυχόντες θα πάνε και θα γραφτούν, θα έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι φοιτητές, αλλά γρήγορα θα τις εγκαταλείψουν. Αλλά και όσοι μείνουν να πάρουν πτυχίο από τη σχολή Ιχθυοκαλλιέργειας Μεσολογγίου ή Ανθοκομίας Καλαμάτας γρήγορα θα καταλάβουν ότι έχασαν τον καιρό τους, αν με το πτυχίο αυτό θέλουν δουλειά ανάλογα αμειβόμενη. Η ελληνική οικονομία δεν έχει θέσεις εργασίας για αυτά τα πτυχία. Στα άνθη σταδιοδρομούν μετανάστες από το Πακιστάν. Στην Ολλανδία βέβαια είναι αλλιώς.

Άρα, μια ανώτατη εκπαίδευση με ειδικότητες αναντίστοιχες με την παράδοση, τις δυνατότητες και την οικονομική διάρθρωση της χώρας είναι μια εκπαίδευση μαϊμού και κάνει κακό στα κατώτερα στρώματα που σπουδάζουν για να βρουν στον ήλιο καλύτερη μοίρα και όχι από χόμπυ.
Η ελληνική κοινωνία όμως έχει αντιληφθεί το παιχνίδι και δεν μασάει πλέον. Τα παιδιά των κακών επιδόσεων, εγκαταλείπουν ουσιαστικά τις «σχολές» και αναζητούν την τύχη τους, είτε στην αγορά εργασίας, είτε σε δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ. Και εδώ είναι ο κόμπος.

Αν η εξουσία ήθελε να  βοηθήσει αυτήν την μεγάλη κατηγορία νέων θα προσπαθούσε να αλλάξει όλη τη δομή της εκπαίδευσης και να μειώσει, στο μέτρο του δυνατού, το ταξικό κριτήριο επίδοσης και προόδου. Να δώσει σε όλους περισσότερες ευκαιρίες. Αλλά και με το υπάρχον καθεστώς, αντί να καταφεύγει σε κόλπα, θα μπορούσε να κάνει κάτι ουσιαστικό.

Τι θα μπορούσε να κάνει;
Θα μπορούσε να δώσει στα παιδιά αυτά τη δυνατότητα να αποκτήσουν πρακτικές γνώσεις και δεξιότητες αντίστοιχες με την αγορά εργασίας, χωρίς δήθεν πτυχία ανώτατων σχολών;

Και βέβαια θα μπορούσε σχετικά εύκολα και με χρήματα λιγότερα από αυτά που σκορπάει για να συντηρεί τα περισσότερα ΤΕΙ.

Θα καταργούσε τα άθλια διάσπαρτα ΤΕΙ και θα διοχέτευε τους πόρους και τα προγράμματα σε σοβαρές δημόσιες ολοκληρωμένες σχολές μεταλυκειακής επαγγελματικής εκπαίδευσης, είτε στον τεχνολογικό τομέα, είτε σε αυτόν των υπηρεσιών.  

Θα έφτιαχνε ενιαία προγράμματα σπουδών, άμεσα συνδεδεμένα με την παραγωγή. Εκπαίδευση  πραγματική, σε ότι δουλεύεται και ζητείται αυτήν τη στιγμή στην αγορά και όχι πριν 20 χρόνια.

Θα καταργούσε, σχεδόν τελείως, το δικαίωμα των απουσιών.

Θα επιδοτούσε  τους σπουδαστές αλλά και τις εταιρείες που τους προσλαμβάνουν για πρακτική.
Ταυτόχρονα, όπως κάνει η Δανία, θα  συνέδεε άμεσα τη λειτουργία της κάθε σχολής με την αγορά εργασίας. Ένα χρόνο φοίτηση, ένα χρόνο δουλειά και ξανά σχολή και ξανά δουλειά, με ενδιάμεσες αυστηρές εξετάσεις και τέλος απόκτηση πτυχίου που αντανακλά πραγματικές γνώσεις και όχι μαϊμού πτυχία με αντιγραφή και συναλλαγή κάθε είδους.

Θα καταργούσε τα ΕΠΑΛ,  στη σημερινή ανούσια και άχρηστη μορφή τους, ή θα τα συνέδεε άμεσα με αυτές τις σχολές.

Με τις επιλογές αυτές θα έδινε ευκαιρία σε όσους θέλουν να αποκτήσουν δυνατότητες και πιστοποίηση και να βγουν στην αγορά εργασίας με φόντα. Με αυτόν τον τρόπο θα έκανε φιλολαϊκή πολιτική και όχι λαϊκίστικη δημαγωγία.

Φυσικά και εδώ η λαϊκίστικη αριστερά έχει λόγο. Να καταργηθεί η βάση του δέκα, να ανοίξουν όλες οι σχολές, να καταργηθούν οι εξετάσεις κάθε είδους, να γίνουν και άλλα ΑΕΙ και ΤΕΙ, να σπουδάζουν όλοι, αλλά τι και πως και γιατί, δεν μας το λέει.  Κοινώς να απλωθεί ακόμα περισσότερο η απάτη και η ψευδαίσθηση των «σπουδών». Τουλάχιστον στα χρόνια της μεταπολίτευσης, η Αριστερά ζητούσε επίμονα να συνδεθεί η παιδεία με την παραγωγή. Τώρα ένα μέρος της, το πιο αντιδραστικό και σκοταδιστικό, ζητάει  να εξευτελιστεί ακόμα περισσότερο.  Ανάμεσα στην φιλελεύθερη  εξουσία και στην αμετροέπεια της επαναστατικής δημαγωγίας, η σκεπτόμενη και δημοκρατική αριστερά έχει τον πρώτο λόγο, αρκεί να τον αρθρώσει πειστικά.

3 σχόλια:

  1. και να που δεν μπορω να δω ουτε σχολια ...απο την στιγμη που διακυρητω ειμαι δημοκρατης ...εγινε και οποιος με κριτικαρει ειναι ολιγαρχικός....
    δεν ηξερα οτι η αντιθεση (η κυριαρχη) ειναι λαϊκιστικη αριστερα με δημοκρατική αριστερα...
    για μενα ειναι η "αριστερα" της υποταγής και της συγνωμης και η αριστερά των αγωνων...που δεν το παιζει ταχαμ ταχαμ...αλλα μαζυ με το κινημα ...πισω στην μεση μπροστα??? καπου εκει αγωνιζεται...και αν διαφωνεις αποδηξε την αλ΄ξθεια σου στην πραξη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ελληνική "αντικαπιταλιστική παπαρολογία" έχει θριαμβεύσει δυστυχώς κι εδώ. Ειδικά το επίπεδο σπουδών σε πολλά τμήματα ΤΕΙ, είναι χαμηλότερου επιπέδου από πολλά αντίστοιχα ΙΕΚ. Κι εκείνο που μας φταίει, "τρομάρα μας", είναι μήπως συνδεθεί η εκπαίδευση με την παραγωγή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να το στείλεις στον Πανάρετο που προχθές ψέλλιζε σε μία εκπομπή ότι αφού έχουμε τις θέσεις να μην τις γεμίσουμε; Παρόλη την ορθότητα των προτάσεων σου και το μονόδρομο της εφαρμογής τους λόγω κρίσης πολύ φοβάμαι ότι και με άρτια λειτουργία του προτεινόμενου συστήματος θα εκπαιδεύουμε κόσμο που μόνο στο εξωτερικό θα βρίσκει αντίστοιχη δουλειά. Υπάρχουν χώρες όπως ο Καναδάς που συστηματικά εισάγουν εκπαιδευμένο προσωπικό (π.χ. πληροφορικάριους) και εξοικονομούν τα χρήματα που θα απαιτούνταν για την εκπαίδευσή του. Εδώ η οικονομία βολεύεται με Πακιστανούς και Αλβανούς. Πόση εκπαίδευση χρειάζεται να μαζεύεις ντομάτες και να φτυαρίζεις άμμο; Μην ξεχνάς ότι μέχρι και το '80 η λύση δίνονταν με τη μετανάστευση, μετά έδωσε μία λύση το κράτος που μας οδήγησε εδώ που είμαστε τώρα και ξαναεπιστρέφουμε στον αιώνιο δρόμο της διασποράς. Προσωπικά κάλλιο να βόσκουμε πρόβατα και μάλλον πρέπει να το αρχίσω το κοπάδι γιατί μπορεί και να πεινάσουμε όπως παν τα πράγματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή