ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010

ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ Α.Σ.Ε.Π.



Πως το ίδιο το δημόσιο για να εξυπηρετήσει την πελατεία του καταστρατηγεί τους ίδιους του τους νόμους; 


Πως επιβραβεύονται οι αφανείς διαδικασίες και το μέσον και υποβαθμίζεται η αντικειμενική αξιολόγηση; 

Μιλάει κανένα κόμμα για αυτά, κανένας συνδικαλιστής, καμιά ομοσπονδία, κανένας εσμός ημετέρων που λυμαίνονται τον τόπο και κόβουν το οξυγόνο από όσους παλεύουν τίμια και στηρίζονται μόνο στις δικές τους δυνάμεις; 

Φυσικά και  όχι, δεν μπορούν, γιατί είναι μπουκωμένοι.

Aναδημοσιεύω από το Αlfavita  ένα τεκμηριωμένο και θαρραλέο άρθρο για το πρόβλημα των διορισμών στη Μέση εκπαίδευση.

ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ Α.Σ.Ε.Π.

Χατζηθεοδώρου Δέσποινα 
 
Είναι γνωστό ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, αρχίζει να εμφανίζεται το πρόβλημα διορισμού των εκπαιδευτικών στη Δημόσια εκπαίδευση. Κριτήριο για πρόσληψη στο Δημόσιο αποτελούσε ο χρόνος κτήσης του πτυχίου. Το κράτος δεχόταν ότι ασφαλές εχέγγυο, για να μπορείς να διδάξεις, αποτελούσε το πτυχίο που αποκτούσες από το Πανεπιστήμιο, με αποτέλεσμα οι διορισμοί να γίνονται μέσω της λεγόμενης επετηρίδας. Ωστόσο η αδυναμία των εκάστοτε κυβερνήσεων, να χαράξουν ένα πολυδύναμο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, που θα απαιτούσε εργαζόμενους όχι μόνο πανεπιστημιακής αλλά και σοβαρής τεχνολογικής μόρφωσης, καθώς και η διαμορφούμενη τάση των γονέων και της πλειοψηφούσης κοινωνίας να κατευθύνουν τα παιδιά τους στα ΑΕΙ, οδήγησε σε μια τεράστια ζήτηση για μια θέση στην ανώτατη εκπαίδευση, χωρίς αντίστοιχη προσφορά θέσεων στην αγορά εργασίας. Με αυτή την πρακτική, μια από τις πολλές ορατές παρενέργειες, ήταν η παραγωγή αριθμού εκπαιδευτικών, αρκετά περισσότερων από τις ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης. Και ως συνήθως συμβαίνει στη δύσμοιρη χώρα μας, αντί το πρόβλημα να εντοπισθεί και να συζητηθεί στη γέννησή του, αφέθηκε στη μοίρα του – και όχι μόνο – αφού οι λαϊκίζουσες εξουσίες και αντιεξουσίες το όξυναν παραπέρα, αυξάνοντας υπέρμετρα τις θέσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ χωρίς καμιά φαντασία, σκέψη και πρόγραμμα για εναλλακτικές μελλοντικές επαγγελματικές διεξόδους στους νέους μας.
Έτσι φθάνουμε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 το πρόβλημα να έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Με παρέμβαση του Γεράσιμου Αρσένη –υπουργού Παιδείας του ΠΑΣΟΚ τότε-καταργείται σταδιακά η επετηρίδα και ως σύστημα πρόσληψης των εκπαιδευτικών στο Δημόσιο ορίζεται ο διαγωνισμός τους υπό την επίβλεψη του περίφημου ΑΣΕΠ.. Κεντρική ιδέα του νέου εγχειρήματος είναι ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί πριν διορισθούν θα πρέπει να αξιολογούνται μέσω εξετάσεων. Είναι φανερό ότι όπως οποιαδήποτε μεγάλη τομή που αλλάζει πλήρως τα μέχρι τότε δεδομένα, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση ευνόησε κάποιες ηλικίες(είναι κατανοητό ποιες) σε βάρος κάποιων άλλων. Ωστόσο επειδή έδινε τη δυνατότητα σε όλους να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας στο Δημόσιο και ταυτόχρονα θέσπιζε το στοιχείο της αξιολόγησης , θεωρώ, παρά κάποιες δικαιολογημένες ενστάσεις, πως ήταν ένα βήμα εμπρός σε σχέση με τα μέχρι τότε ισχύοντα. Το κυριότερο όλων: Άλλαζε τελείως τους όρους του παιχνιδιού. ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΕΠΕΤΗΡΙΔΕΣ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. Δημιουργούσε σταδιακά στάσεις και προγραμματισμούς ζωής σε δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικούς, πιθανόν και στις οικογένειές τους. . Ενώ λοιπόν στην κοινή γνώμη επικρατεί η αντίληψη πως οι προσλήψεις των εκπαιδευτικών γίνονται πλέον μέσω του διαγωνισμού του Α.Σ.Ε.Π. τα τελευταία χρόνια ζούμε την βαθμιαία ανατροπή του παραπάνω δεδομένου. Όλα βέβαια ξεκίνησαν από το συντεχνιακό αίτημα των αναπληρωτών, να διορίζονται αυτοί και μόνον αυτοί , χωρίς να διαγωνίζονται , βάσει της προϋπηρεσίας τους, που δεν αποκτήθηκε πάντοτε κατά διαφανή τρόπο( δικαίωμα που δεν θεμελιωνόταν, όσο ήταν σε ισχύ πλήρη το καθεστώς της επετηρίδας) Βέβαια, είναι γνωστό, ότι προϋπηρεσία, και μάλιστα πολύ μεγαλύτερη και καθημερινά αξιολογούμενη από μαθητές και γονείς, προϋπηρεσία που κάλλιστα μπορεί να αποδειχθεί από τις ασφαλιστικές εισφορές σε Τ.Ε.Β.Ε-Ι.Κ.Α, έχουν και οι εργαζόμενοι στα φροντιστήρια. Αβίαστα, λοιπόν δημιουργούνται τα παρακάτω ερωτηματικά:
• Είναι δυνατόν να εισάγεται ο διαγωνισμός του Α.Σ.Ε.Π., με τη λογική του ότι έφθασε ο καιρός να καταργηθεί η επετηρίδα, και ταυτόχρονα να αναδύονται ως κεφαλές Λερναίας Ύδρας νέες επετηρίδες από παντού; Είναι δυνατόν σε κάποιους να ζητάμε αξιολόγηση για να διορισθούν και σε κάποιους προύχοντες όχι; Είναι δυνατόν να ισχύουν ταυτόχρονα δύο τελείως διαφορετικά κριτήρια διορισμού;
• Γιατί να διορίζονται κατευθείαν εκπαιδευτικοί με 30 ή και λιγότερους μήνες προϋπηρεσία στο δημόσιο και να μην διορίζονται στη θέση τους εκπαιδευτικοί του ιδιωτικού τομέα με προϋπηρεσία 10 έως και 20 χρόνων;
• Γιατί είναι πιο ισχυρή η προϋπηρεσία στο Δημόσιο όταν είναι μη αξιολογήσιμη και όχι αυτή του ιδιωτικού τομέα όταν είναι αξιολογήσιμη και μάλιστα σε δύσκολες συνθήκες ανταγωνισμού λόγω πληθώρας ικανών εκπαιδευτικών;
• Γιατί είναι πιο σεβαστή η εμπειρία ενός μαθηματικού ή φυσικού ή φιλόλογου στο Δημόσιο όταν διδάσκει ακριβώς την ίδια ύλη με έναν αντίστοιχο εκπαιδευτικό ενός φροντιστηρίου;
• Μήπως τελικά τα φροντιστήρια είναι παράνομες επιχειρήσεις ;
• Πώς είναι δυνατόν σε άλλους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π. να αναγνωρίζεται η προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα βάσει ενσήμων και στους εκπαιδευτικούς μετά βδελυγμίας όχι;
Παρεμπιπτόντως, το επιχείρημα πως υπάρχει δυσκολία για τον τρόπο με τον οποίο θα αναγνωρισθεί, θα μου επιτρέπατε να θεωρήσω πως δεν συνάδει με τις λειτουργίες ενός σοβαρού και αξιόπιστου κράτους.

Καταλήξαμε λοιπόν, παρά το ότι στην κοινή γνώμη επικρατεί η αντίληψη ότι οι διορισμοί των εκπαιδευτικών γίνονται πλέον μέσω του διαγωνισμού του Α.Σ.Ε.Π., το σαφώς μεγαλύτερο ποσοστό των προσλήψεων να γίνεται από επετηρίδες και σταδιακά να προχωράμε στην κατάργηση του Α.Σ.Ε.Π. Ας θυμηθούμε όμως με ποιες ρυθμίσεις φθάσαμε ως εδώ.

H συνέχεια στο Αlfavita

2 σχόλια:

  1. Πολύ σπουδαίο άρθρο και αξίζει της προσοχής σε όσους εμπλέκονται με τους διορισμους !

    ΑπάντησηΔιαγραφή