ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Σύντομες παρατηρήσεις για την τωρινή συγκυρία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση




Σύντομες παρατηρήσεις για την τωρινή συγκυρία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Βασίλης Μπογιατζής 



Όταν το περασμένο καλοκαίρι ο Τομέας Παιδείας της Δημοκρατικής Αριστεράς εξέδιδε την ανακοίνωση (http://www.ananeotiki.gr/el/readText.asp?textID=4951), η οποία αφορούσε στην ανάγκη έγκαιρης αντιμετώπισης των προβλημάτων του Δημόσιου Σχολείου, ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του, προκλήθηκε σάλος. Εντούτοις, ο καλόπιστος αναγνώστης της μπορεί να τη χρησιμοποιήσει ως κριτήριο, προκειμένου να αποτιμήσει τα συμβαίνοντα στον χώρο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ένα μόλις μήνα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι ο προγραμματισμός του Υπουργείου έχει αποτύχει σε μεγάλο βαθμό. Εξακολουθούν να υπάρχουν πάμπολλα σχολεία στα οποία δεν έχουν τοποθετηθεί ακόμη καθηγητές πανελλαδικά εξεταζόμενων μαθημάτων, ενώ δεν υπάρχουν και τα βιβλία αρκετών μαθημάτων. Οι αποσπάσεις –αυτές που θα σταματούσαν, εφόσον πραγματοποιούνταν με πελατειακά κριτήρια, προκειμένου να βρίσκονται οι εκπαιδευτικοί στις τάξεις– συνεχίζονται κανονικά. Πλήθος εκπαιδευτικών, από την άλλη πλευρά, που ακολουθεί τη νομιμότητα, βρίσκεται στη διάθεση των κατά τόπους διευθύνσεων, εξαρτώμενοι από τη «διάθεση» κάθε γραφειοκράτη ο οποίος δεν γνωρίζει τις ανάγκες των σχολείων της περιοχής του. Βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη φάσεις προσλήψεων αναπληρωτών, ενώ οι Διευθύνσεις λειτουργούν ασυνάρτητα: ποιος φταίει, είναι ευθύνη του Υπουργείου να το διευκρινίσει. Έτσι, μπορεί η αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα – φετίχ των επικριτών της καλοκαιρινής ανακοίνωσης– παρά την ενδημική πια καταστροφολογία, να πραγματοποιήθηκε μόνο σε λίγα σχολεία, διατηρήθηκαν όμως, όλα τα παγιωμένα ως παράδοση χαρακτηριστικά κάθε σχολικού έτους: το παιχνίδι των αδιαφανών τοποθετήσεων, της δημιουργίας οργανικών θέσεων και εν συνεχεία αποσπάσεων, των μετακινήσεων/μη μετακινήσεων κλπ. Α, και η ποιοτική βελτίωση του μαθήματος, λόγω του χαμηλού αριθμού μαθητών σε κάθε τάξη.

Πώς μπορεί να βελτιωθεί αυτή η κατάσταση; Νομίζω ότι τώρα που υπάρχει το εργαλείο της απογραφής, παρέχεται και η ευκαιρία διεκδίκησης ενός ριζοσπαστικού ορθολογισμού: να παρουσιάσει το Υπουργείο πόσοι εκπαιδευτικοί υπηρετούν στο σχολείο, πόσοι σε υπουργείο/διευθύνσεις, πόσοι είναι αποσπασμένοι σε ΑΕΙ/ΤΕΙ, πόσοι σε άσχετες με την εκπαίδευση υπηρεσίες και οργανισμούς. Να ξεκαθαρίσει πόσους και γιατί θα διατηρήσει εκτός σχολείου. Ως αποτέλεσμα, να πραγματοποιήσει μια πλήρη καταγραφή των κενών που υπάρχουν, αυτά να κηρυχθούν οργανικά και να πραγματοποιηθούν μέσω ΑΣΕΠ οι προσλήψεις που απαιτούνται. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό είτε για τους αυτοχαρακτηριζόμενους ως εκσυγχρονιστές είτε για τον υπάρχοντα συνδικαλισμό. Αλλιώς, θα ανακυκλώνεται η προαναφερθείσα κατάσταση που θα εντείνει την πελατειοκρατία και την κατάρρευση του δημόσιου σχολείου.

Το Υπουργείο δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στον χυδαίο οικονομισμό και τον εξίσου χυδαίο λαϊκισμό. Από τη μία πλευρά, τα προγράμματα Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης και Ενισχυτικής Διδασκαλίας δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη και στις απομακρυσμένες περιοχές: οι κοινωνικές ανισότητες επιδεινώνονται, καθιστώντας δυσβάστακτο για πολλές οικογένειες το κόστος της εκπαίδευσης. Τα κροκοδείλια δάκρυα του επίσημου συνδικαλισμού στέρεψαν γρήγορα: όση ήταν η εκτίμηση που έτρεφαν στους θεσμούς αυτούς όταν λειτουργούσαν, τόση ήταν και η αντίδραση τώρα που de facto καταργήθηκαν. Άσε που τώρα δεν μπορείς να πάρεις και μόρια προϋπηρεσίας από την υπηρεσία εκεί προκειμένου να παρακαμφθεί ο ΑΣΕΠ. Από την άλλη πλευρά, το Υπουργείο δεν τολμά να θίξει τα όρια απουσιών. Πέρα από το γεγονός ότι η προσαύξηση των ορίων απουσιών κατά 30% πέρυσι, λόγω -δήθεν- της γρίπης, ενέτεινε ένα κλίμα διάλυσης διαμορφώνοντας σχολική χρονιά 5,5 μηνών, χωρίς την παραμικρή συνδικαλιστική αντίδραση, χρειάζεται να δούμε τι συμβαίνει και με τα τωρινά: στο Γυμνάσιο πρόκειται για 50 δικαιολογημένες και 64 αδικαιολόγητες απουσίες. Αδυνατώ να συλλάβω σε ποια παιδαγωγική αρχή υπακούει η πρόβλεψη χαρίσματος τόσων αδικαιολόγητων απουσιών σε παιδιά Γυμνασίου. Στο Λύκειο, όπου ισχύει το αντίστροφο, οι 114 απουσίες μετατρέπονται, ιδίως στη Γ΄Λυκείου, σε 150-170. Πώς; Υπάρχει διάταξη που "επιτρέπει" υπέρβαση του ορίου, εφόσον ο βαθμός είναι υψηλότερος, αν δεν κάνω λάθος, του 16. Επειδή κάθε λύκειο πριμοδοτεί βαθμολογικά τους μαθητές του λόγω του εξεταστικού, η πλειοψηφία έχει αυτό τον βαθμό, οπότε οι απουσίες ρυθμίζονται αφού πρώτα κατατεθούν τα σχετικά ιατρικά δικαιολογητικά. Αν δε, ληφθεί υπόψη ότι ορισμένες απουσίες δεν καταγράφονται καν, τότε μιλάμε για όριο που de facto πιάνει τις +180 και έτσι μπορεί κανείς άνετα να ερμηνεύσει το φαινόμενο των μαζικών απουσιών μετά το Πάσχα στο Λύκειο. Πρόκειται, παρεμπιπτόντως, για την ίδια περίοδο που τα φροντιστήρια κάνουν πρωινά μαθήματα. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ με τη χαρωπή συναίνεση πολλών εργαζομένων σε αυτό...

Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, δύο ακόμη εξελίξεις ήρθαν να προστεθούν σε αυτή την αλλοπρόσαλλη κατάσταση: από τη μία οι καταλήψεις, προκειμένου να παγιωθούν ως «κεκτημένα» όλα τα προαναφερόμενα. Σε αντίθεση με τη χαζοχαρούμενη ρητορική που βλέπει σε αυτές το δέσιμο του επαναστατικού ατσαλιού κολακεύοντας τον πολλές φορές τυφλό εθνικιστικό, χουλιγκανικό και εκφοβιστικό χαρακτήρα τους με ανεδαφικά τσιτάτα, πρέπει να πούμε ρητά ότι αποτελούν τριβή στη λούφα και πρακτική εκπαίδευση στην κοινωνική ασυδοσία. εμπεδώνουν τη διάχυτη αντίληψη πως οτιδήποτε Δημόσιο –πόσο μάλλον το Σχολείο– αποτελεί πεδίο καταστροφής, υποτίμησης, εξευτελισμού: δεν είναι ανάγκη να επισημάνω ποιοι θίγονται πρωτίστως από αυτή την κατάσταση και ποιοι βέβαια, επωφελούνται: ας μην ξεχνάμε ότι κατά τη διάρκειά τους φροντιστήρια και ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν απρόσκοπτα, ενδυναμώνοντας περαιτέρω το κύρος τους τη στιγμή που το δημόσιο σχολείο αυτο-καταργείται και απαξιώνεται. Από την άλλη, ήρθαν οι ανακοινώσεις για το "Νέο Λύκειο" και το σύστημα πρόσβασης σε ΑΕΙ/ΤΕΙ. Όσο φιλόδοξες και αν είναι οι προθέσεις, λυπάμαι που το λέω, σχολείο κλειστό, κατεστραμμένο υπολειτουργούν και δυσλειτουργικό, ενώ τα φροντιστήρια λειτουργούν στην εντέλεια, δεν μπορεί παρά να παραδοθεί στο χάος και να αποδιοργανωθεί. Βέβαια, είναι κι ο κακός ο νεοφιλελευθερισμός, οπότε…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου