ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Mα, τι ψήνεται;





της Γεωργίας Καρβουνάκη

Όλα βρίσκονται στη θέση τους με την τάξη που τους αρμόζει.. Ο μπαμπάς στον καναπέ,η μαμά στην πολυθρόνα,τα παιδιά στο χαλί. Βγαλμένοι σαν από διαφήμιση..Κι όμως,τα χρώματα είναι ξεθωριασμένα,το λούσο πολυκαιρισμένο, το χαμόγελο της μητέρας λειψό, η ρυτίδα στο μέτωπο του πατέρα βαθειά, η τηλεόραση, όμως, plasma 47".

Μια τηλεόραση που συνεχώς προβάλει μια κουζίνα. Στην κουζίνα αυτή συνεχώς μαγειρεύουν. Η τηλεόραση έχει την ιδιότητα να μεταφέρει τις γαργαλιστικές μυρωδιές ενώ οι γαργαλιστικές μυρωδιές έχουν την ιδιότητα να χορταίνουν την οικογένεια που ,καθηλωμένη ολημερίς μπροστά στη συσκευή ,στοιχηματίζει υπέρ του ενός η του άλλου υποψηφίου Master Chef .Σκηνές soft ενδοοικογενειακής βίας εκτυλίσσονται σε κάθε διαφωνία κι η σοφή μητέρα απαγγέλλει συνταγές για να καταστείλει τη σύρραξη.

Τις απαγγέλλει μόνο τις συνταγές γιατί για να τις εκτελέσει,ούτε λόγος.. Που να βρει τζίντζερ στη γειτονιά,λέει..Η αιτία,όμως,είναι ότι ο άτιμος ο ροφός είναι απλησίαστος τη στιγμή που δε μπορεί πια ούτε γαύρο ν'αγοράσει..Οι αστακοκαραβίδες της γνέφουν κοροϊδευτικά από το "ρετιρέ" κι αν πεις για τον κιμά εξαιρετικής ποιότητος από τα highlands ορμώμενο,δεν τον είδε δεν τον ξέρει.

Οι επτά πληγές του Φαραώ πλήττουν καίρια ΚΑΙ αυτή την οικογένεια. Είναι το μέσο τηλεοπτικό κοινό πάνω στο οποίο επενδύουν οι παραγωγοί των τηλεοπτικών εκπομπών σε αγαστή σύμπραξη με τους διαχειριστές του δημόσιου βίου της χώρας μας.

Οι πρώτοι χαίρουν ασυλίας από τους δεύτερους οι οποίοι δεύτεροι χαίρουν απόλυτης, νεκρικής σιγής από την πλευρά του κοινού για να μπορέσουν να "κυβερνήσουν" ανενόχλητοι.   

Όταν κρέμεται η επίζηλη θέση του Master Chef από την υφή μιας μαρέγκας που να τρέχεις στους δρόμους να διεκδικήσεις υγεία, παιδεία, δουλειά, αξιοπρέπεια? Κάθεσαι και συμπαρίστασαι στο δράμα του διαγωνιζόμενου και ονειρεύεσαι να μπορέσεις να του σκουπίσεις τα δάκρυα με το δικό σου μαντήλι με αντάλλαγμα τ'απομεινάρια του πιάτου που μόλις ετοίμασε,μαζί με το πιάτο κατά προτίμηση. 

Φήμες ότι ραντίζουν το τηλεοπτικό κοινό με σπρέϋ κοκτέϊλ αισιοδοξίας-παθητικότητας - αναισθησίας εξετάζονται ως ανακριβείς.. 
Παραμένει, όμως, άλυτο το μυστήριο..

1 σχόλιο:

  1. Πάντως τα εισαγωγικά κομμάτια είναι μοναδικά.

    Το δε άρθρο με βρίσκει σύμφωνο σε πολλά σημεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή