ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Μάριο Μονιτσέλι: έπεσε για να μην πεθάνει πεσμένος, υπέροχος.





Αυτός ο υπέροχος τύπος, αυτός ο μεσόγειος, αυτός που μου έκανε το χιούμορ του κανόνα στη ζωή μου, φτάνει στα 95 και αυτοκτονεί πέφτοντας στο κενό, γιατί δεν έχει νόημα να αναμετρηθεί με το τέλος. Πέφτει για να μην πεθάνει πεσμένος. Τόσο εγώ όσο και οι εντιμότατοι φίλοι μου έκαναν την "πλάκα" του, στυλ, στάση ζωής, αυτοκριτική, οπτική γωνία, κριτήριο αξιολόγησης των ανθρώπων, συναισθηματική συμπεριφορά, τρόπο βαδίσματος. Νομίζω ότι ο Μονιτσέλι ήταν ο βασικός μας δάσκαλος και δεν απομένει παρά να είναι και παράδειγμα προς μίμηση, αν το τέλος μας συναντήσει κάπως έτσι.
Ναι έτσι είναι "μαλάκες" αξίζει να πεθάνουμε με αυτόν τον τρόπο, αν δεν πεθάνουμε αλλιώς, 
γιατί θα πεθάνουμε κουφάλα νεκροθάφτη, αλλά μετά από εσένα.
by Leo

Η ζωή μου όλη: Mάριο Μονιτσέλι

της Αναστασίας Λαμπρία από το protagon

Σαν χαστούκι έπεσε πάνω μου η είδηση της αυτοκτονίας του. Σαν να ‘μουν στην αποβάθρα καθησυχασμένη κι ο Τονιάτσι μου ‘ριχνε αιφνιδιαστικά μια σφαλιάρα, από το παράθυρο του εν κινήσει τρένου. Ο Μάριο Μονιτσέλι τελικά ήταν ο πλέον έντιμος από τους Εντιμότατους φίλους. Στα 95, ρίχτηκε στο κενό από το παράθυρο του νοσοκομείου όπου είχε διαγνωστεί η βαριά ασθένειά του: "Ο Θάνατος θα ρθει και θα χει τα μάτιά σου", αυτό σκέφτομαι.

Η ζωή του κόντευε να φτάσει τον αιώνα. Ήταν γόνιμος δημιουργός: παραγωγικός, αγαπητός, πολυβραβευμένος, διεθνής, διάσημος. Τα είχε όλα. Είχε όλη τη δόξα και τη φήμη, τη λάμψη, τις απολαβές, την αναγνώριση. Δίπλα από το όνομα του ακολουθούσε ο τίτλος «πατέρας της σύγχρονης Ιταλικής κωμωδίας». Και μια μακρά φιλμογραφία, έργο και απόδειξη του κοφτερού μυαλού του. Πικρός, γλυκός, ανατροπέας, αντισυμβατικός, απρόβλεπτος, ευφυής. Επιτυχημένος. Δεν αρκεί, δεν γεμίζει το κενό. Την τρύπα τη μαύρη της προσωπικής απαίτησης, του αυτόχειρα πατέρα, των αγαπημένων που εξαφανίζονται, του αδηφάγου σαρακιού της προσβλητικής αρρώστιας.

Πόσοι είναι πρόσωπα του δικού τους έργου; Πόσοι ταυτίζονται με το ήθος και το ανάστημα του έργου τους; Πάντα υπολείπονται, πάντα το έργο έρχεται πρώτα και εκείνοι ακολουθούν μικρότεροι από πίσω. Ε όχι πάντα, αποδεικνύεται. Δεν ήταν καλαμπουριτζής, ήταν χιουμορίστας. Οι εντιμότατοι φίλοι δεν κάνουν κούφιες πλάκες. Κι ο σεβάσμιος γέρων με την άκρως ευγενική φυσιογνωμία και τους τίτλους που είχε προσφάτως ευχαριστήσει τον Μπερλουσκόνι γιατί εξαιτίας του ξανακατέβηκε στους δρόμους, είχε ή βρήκε την τιτάνεια δύναμη να μην αφεθεί στον πόνο, την ταπείνωση, στα σεντόνια και τα διαρκώς αναμμένα φώτα της εντατικής νοσηλείας αλλά να δρασκελίσει το πρεβάζι. Ήταν απελπισία ή γενναιότητα; Η γενναιότητα είναι απελπισία.

Η κουφάλα ο νεκροθάφτης θα τον παραχώσει ξέροντας πως αυτός ο νεκρός δεν του ‘κανε το χατήρι. Δεν ήταν «ο πολυαγαπημένος, πλήρης ημερών», ήταν ο ανυπότακτος.

 ΥΓ. Ο τίτλος είναι βεβαίως τίτλος του αυτόχειρα επίσης, συντοπίτη του Μονιτσέλι, Τσέζαρε Παβέζε. Η μτφρ του Σωτ. Τριβιζά:

O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ' το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα 'ναι μια άδεια λέξη.
Κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω, αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε και εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.
Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα
O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
Θα' ναι σαν ν' αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν' αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν' ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.

3 σχόλια:

  1. Το εισαγωγικό σας σημείωμα όλη μας η ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου Αντώνη. Κάτσαμε προφανώς στα ίδια θρανία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έπαθα πλάκα ότι έμαθα την είδηση. Δε χρειαζόταν να περιμένει το τέλος. Πάντα ήθελε να έχει αυτός τον έλεγχο. Και τον απέκτησε για τελευταία φορά μέσα στην άνοια που τον απειλούσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή