ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Τα «βαρελόσκυλα» ντροπιάζουν ακόμα την Ικαρία





Mας είχαν κάνει εντύπωση όταν πρωτοπήγαμε στην Ικαρία τη δεκαετία του 70. Το θεωρήσαμε στοιχείο της σχετικής ραθυμίας που διακρίνει τους αυτόχθονες. Μετά κάποιοι είπαν για βαρβαρότητα. Δεν το πιστεύω, είναι Ελληνες, δεν είναι βάρβαροι. Κάποιοι Ιταλοί τουρίστες, πρόγονοι της τρόικας και του ΔΝΤ, έδωσαν στο θέμα Πανευρωπαϊκή δημοσιότητα. Θεωρήθηκαν ανθέλληνες από τους κομμουνιστές δημοτικούς άρχοντες του νησιού και καταγγέλθηκαν ως μίσθαρνα όργανα του καπιταλισμού.

Σήμερα, όπως κατήγγειλε και η κα Αλέκα υπάρχει παγκόσμια συνωμοσία κατά των κομμουνιστών δημάρχων και γενικότερα κατά του κόκκινου νησιού στα πλαίσια της συνδιαχείρισης του Αιγαίου από το ΝΑΤΟ και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις . Γι’ αυτό, θα δείτε και στο ρεπορτάζ του Βήματος που ακολουθεί, ότι την υπόθεση ανακινεί η κτηνιατρική νοσοκόμα κυρία Κάρολ Μακ Μπεθ, προφανώς άνθρωπος του ΔΝΤ και των κακών ξένων που επιβουλεύονται αυτή την υπέροχη χώρα με τους υπέροχους κατοίκους, αυτούς τους γίγαντες του πολιτισμού, της φιλανθρωπίας και της αλληλεγγύης., που λατρεύουν τη φύση και τα δημιουργήματά της.

Μονάχα με πλάκα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη κτηνωδία, αλλιώς θα φρικάρουμε τελείως.

(Leo)

από την ΕΛΛΗ ΙΣΜΑΗΛΙΔΟΥ | Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010  από το ΒΗΜΑ

Μια «ράτσα» σκύλων διαφορετική από τις άλλες ζει στην Ικαρία. Το όνομά της είναι κοινό μυστικό για τους κατοίκους του νησιού: «Βαρελόσκυλα». Πολλοί αναρωτιούνται σε τι οφείλεται η παράξενη ονομασία. Μήπως φέρουν βαρελάκια στο λαιμό τους, όπως τα σκυλιά του Αγίου Βερνάρδου; Μήπως η ουρά, τα πόδια ή κάποιο άλλο τμήμα του σώματός τους έχει σχήμα βαρελιού; Η απάντηση εκπλήσσει όσους δεν έχουν επισκεφτεί ποτέ το νησί.
Τα «βαρελόσκυλα» έλαβαν το όνομά τους από τα… σκουριασμένα βαρέλια στα οποία ζουν αλυσοδεμένα σε διάφορα σημεία της Ικαρίας, με σκοπό να χρησιμοποιούνται ως «ζωντανοί φράχτες» που αποτρέπουν με τα γαυγίσματά τους την είσοδο των κατσικιών σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις και αυλές. Οπως είναι φυσικό τα βαρέλια δεν προσφέρουν καμία προστασία από τα στοιχεία της φύσης, αφού το καλοκαίρι μετατρέπονται σε κανονικούς φούρνους ενώ το χειμώνα σε ψυγεία. Ακόμα και όταν κανονικά, ξύλινα σπίτια σκύλων τα φιλοξενούν, το πρόβλημα παραμένει μεγάλο: τα περισσότερα σκυλιά στερούνται καθαρού νερού και τροφής, είναι απομονωμένα σε ορεινά μέρη, ενώ ελάχιστα είναι εμβολιασμένα. Αν κάθε ράτσα έχει το σήμα κατατεθέν της, τότε τα «βαρελόσκυλα» της Ικαρίας έχουν σίγουρα την κακοποίηση.
Η κτηνιατρική νοσοκόμα κυρία Κάρολ Μακ Μπεθ είναι διευθύντρια του ελληνικού τμήματος της ΜΚΟ «Greek Animal Welfare Fund» («Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων»). Γεννημένη στη Βρετανία, γνώρισε και παντρεύτηκε έναν Ελληνα, τον οποίον το 1988 ακολούθησε για μόνιμη διαμονή στη χώρα μας. Συμμετέχοντας από τότε σε φιλοζωϊκές δράσεις στη χώρα μας, από το 1996 εργάζεται για το Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων.
Η κυρία Μακ Μπεθ, τα τελευταία χρόνια επισκέπτεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα την Ικαρία με σκοπό να πραγματοποιήσει ενδελεχή έρευνα σχετικά με την κατάσταση των επονομαζόμενων «βαρελόσκυλων». Μιλώντας στο «Βήμα» αποκαλύπτει συνθήκες κακοποίησης που παραμένουν, δυστυχώς, ανέλεγκτες. «Καταγράφουμε κάθε φορά περισσότερα από 50 σκυλιά δεμένα με πολύ κοντές αλυσίδες στην ύπαιθρο ή κοντά σε επαρχιακούς δρόμους, με μόνη προστασία ένα τσίγκινο βαρέλι ή ένα διάτρητο ξύλινο παραπέτασμα, ολομόναχα, χωρίς κανένας ιδιοκτήτης να αναλαμβάνει την ευθύνη γι’ αυτά. Κάθε φορά που επιστρέφουμε, μελετάμε την πορεία της υγείας τους και φωτογραφίζουμε τα νέα “βαρελόσκυλα” που προστίθενται. Ορισμένα χάνουν μεγάλο ποσοστό της μυϊκής τους μάζας, άλλα έχουν τυφλωθεί ή υποφέρουν από ασθένειες, πολλά ζουν χωρίς νερό ή με νερό… πράσινου χρώματος, ενώ μόλις τους δώσουμε τροφή την καταβροχθίζουν μετά μανίας. Το χειρότερο, όμως, είναι ανάμεσα στις επισκέψεις μας πολλά σκυλιά απλώς “εξαφανίζονται”, προφανώς γιατί έχουν πεθάνει λόγω αυτής της μεταχείρισης», τονίζει η κυρία Μακ Μπεθ.
?
Τα «βαρελόσκυλα» στο… δικαστήριο«Η κατάσταση είναι γνωστή στο νησί εδώ και χρόνια, όμως όλοι σωπαίνουν. Οι κτηνοτρόφοι χρησιμοποιούν τα “βαρελόσκυλα” ως ζωντανά εργαλεία και αν κάποιος τολμήσει να τους εναντιωθεί, τον προπηλακίζουν και τον απειλούν», λέει στο «Βήμα» η κυρία Βίκη Σταμούλη, η οποία το 2007 σε συνεργασία με περισσότερους από εκατό κατοίκους του νησιού κατέγραψαν και φωτογράφισαν δεκάδες βαρελόσκυλα και υπέβαλαν έγγραφη καταγγελία στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Σάμου. 


«Πέρασαν δύο χρόνια μέχρι να διαταχθεί αστυνομική προανάκριση και κτηνιατρική έρευνα και άλλο ένα έτος μέχρι να εκδικασθεί η υπόθεση. Εν τω μεταξύ εγώ δεχόμουν σοβαρές απειλές και έφτασα μέχρι το σημείο να υποβάλω μήνυση κατά δύο κτηνοτρόφων που με τρομοκρατούσαν, με αποτέλεσμα να καταδικαστούν σε φυλάκιση με αναστολή. Ωστόσο το πρόβλημα δε σταμάτησε», προσθέτει.

Ενώ οι καταγγέλλοντες ήλπιζαν στην έκδοση της πρώτης καταδικαστικής απόφασης που θα λειτουργούσε παραδειγματικά για όλους τους κατοίκους του νησιού, το Μάρτιο του 2010 το δικαστήριο αθώωσε τους κατηγορουμένους κτηνοτρόφους λόγω αμφιβολιών. «Πιστεύω ότι οι δικαστές δεν ήταν έτοιμοι να επιβάλουν ποινή για κακοποίηση ζώων, τη στιγμή που οι κτηνοτρόφοι επικαλούνταν τη φτώχεια και τις δυσκολίες που τους ωθούν στο να χρησιμοποιούν τα “βαρελόσκυλα”. Εν τω μεταξύ είχαν βελτιώσει τις συνθήκες ζωής για τα συγκεκριμένα ζώα και ισχυρίζονταν ότι το πρόβλημα είχε λυθεί. Στην πραγματικότητα,όμως, είναι πολύ πιο βαθύ. Σχετίζεται όχι μόνο με τα δικαιώματα των ζώων αλλά και με τη γενικότερη φιλοσοφία που διέπει την κτηνοτροφία στο νησί. Ο κτηνοτρόφος κάθεται στο σπίτι του, αφήνει ανεπιτήρητα τα ζώα και δίνει τη θέση του στο… “βαρελόσκυλο”. Αυτή η νοοτροπία δεν μπορεί να συνεχιστεί», σχολιάζει ο κ. Βασίλης Θεοδωράκης, κτηνίατρος της κτηνιατρικής υπηρεσίας στην Ικαρία, ο οποίος συνέταξε την επίσημη έκθεση μετά από εντολή του Εισαγγελέα Πρωτοδικών.
Πριν ένα μήνα, ωστόσο, μία νέα δικαστική απόφαση αναπτέρωσε της ελπίδες των φιλόζωων της Ικαρίας - της συντριπτικής πλειονότητας δηλαδή των κατοίκων του νησιού. Τρεις ιδιοκτήτες «βαρελόσκυλων» καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης με αναστολή, για τις συνθήκες υπό τις οποίες κρατούσαν τα ζώα τους. Μία δικαστική απόφαση, όμως, δε φέρνει την… Ανοιξη για τα δεκάδες «βαρελόσκυλα», όχι μόνο της Ικαρίας αλλά και άλλων περιοχών της Ελλάδας. «Σίγουρα είναι θετική εξέλιξη το ότι είχαμε την πρώτη καταδίκη, είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Ωστόσο, το πρόβλημα εντοπίζεται όχι μόνο στην Ικαρία, αλλά και σε άλλες περιοχές με κτηνοτροφία, όπως η Σκύρος και η Κρήτη. Εχουμε ήδη υποβάλει εναλλακτικές προτάσεις, όπως την κατασκευή ειδικών πλεγμάτων για τις κατσίκες, ώστε να μην είναι αναγκαία τα “βαρελόσκυλα”. Επίσης έχουμε δεσμευθεί να οργανώσουμε υιοθεσίες των εν λόγω σκυλιών, αν οι ιδιοκτήτες τους δεχθούν να τα ελευθερώσουν. Ας ελπίσουμε ότι η πίεση της κοινής γνώμης θα τους αναγκάσει να αλλάξουν στάση», καταλήγει η κυρία Μακ Μπεθ.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=371127&dt=03/12/2010#ixzz17PcaJY6m

1 σχόλιο:

  1. τι να γράψω τώρα εγώ που είμαι κατά των κατοικιδίων. Τι να σχολιάσω εγώ που παρομοιάζω την αγορά ενός ζώου με τη σκλαβιά ενός μαύρου στις ΗΠΑ (άλλο προϊόν αγοραπωλησίας). Και τότε έλεγαν και πίστευαν ότι ήταν καλύτερα να είναι δούλος παρά ελεύθερος στις αρρώστιες και τις κακουχίες της Αφρικής. Τέτοια φιλευσπλαχνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή