ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

..... γιατί τα Χριστούγεννα μπορεί να είναι και αλλιώς


  


....γιατί τα Χριστούγεννα μπορεί να είναι και αλλιώς. Τι να σχολιάσω;

από την καλή μου φίλη Γεωργία Καρβουνάκη

Άρωμα κανέλας και πασπαλισμένα με καρύδι και καβουρντισμένο σουσάμι ήταν τα χρόνια μου.. τα ενήλικα, τουλάχιστον..
Ανήμερα Χριστουγέννων πέταξα για πρώτη φορά με αεροπλάνο αφήνοντας πίσω τον πρώτο έρωτα της ζωής μου..
Ανήμερα Πρωτοχρονιάς δέχτηκα μια -ασυνήθιστη, αλήθεια- πρόταση γάμου, ανήμερα τα επόμενα Χριστούγεννα ένα κατάλευκο νυφικό κρεμόταν έτοιμο να το φορέσω την επόμενη μέρα, λίγο φαρδύ στη μέση μιας και μέσα μου χτυπούσε η δεύτερη καρδιά μου..

Ένα χρόνο αργότερα ένα πολύ μικρό, απαλό χεράκι μου έδινε τις μπάλες του χριστουγεννιάτικου δέντρου να τις κρεμάσω με την προσδοκία πολλών χαρούμενων, ευτυχισμένων γιορτών στο μέλλον..

Τα επόμενα Χριστούγεννα, στα 23 μου έκανα μόνη μου γιορτές και δεύτερη επέτειο γάμου στο Νοσοκομείο Παίδων κρατώντας το μικρό χεράκι με λαχτάρα και συντριβή.. o θεός γελούσε με ύφος κακό όταν εγώ έκανα όνειρα..
Δεν ήταν η τελευταία φορά που "γιόρταζα" στο Παίδων.. Μόνη κι έρημη, μακριά από το σπίτι μου, συντροφιά με τις καλές μου νοσηλεύτριες που γνώριζα πια με τα όνομά τους και τους γονείς των άλλων παιδιών, κατά κανόνα πιο τυχερών από εμένα, μ' ένα τραπέζι γιορτινό από το κοντινό fast food ενός, όπως έμαθα, συμπατριώτη μου, με το άρωμα της Νοσοκομειακής αντισηψίας να κυριαρχεί στον αέρα κι ένα μπουκαλάκι σταγόνες Efortil να προσπαθεί να μου ανεβάσει την πίεση από το 6,5 που έπεσε.. το ηθικό ,όμως, δεν ανέβαινε με τίποτα..
Τα βράδια , καθισμένη σ' ένα ξύλινο σκαμπό με το κεφάλι ακουμπισμένο στο νοσοκομειακό κρεβάτι τι όνειρα να έβλεπα άραγε; Στο χέρι μου σφιχτά το μικρό χεράκι , που δεν υπάρχει πια, μου θύμιζε πως η ζωή είναι μεγάλη απάτη.. κι οι γιορτές λιγοστές..

Κάθε χρόνο ο κουραμπιές έμοιαζε πέτρα και το μελομακάρονο έσταζε πίκρα.. Δέντρο δεν ξαναστόλισα από τότε για πάρα πολλά χρόνια.. Ώσπου κάποια Χριστούγεννα βρέθηκα πιο χοντρή από ποτέ με μια καινούργια προσδοκία που δυο βδομάδες αργότερα είδε το φως της ζωής..

Αυτό το φως με φωτίζει 17 χρόνια τώρα, δυο γαλάζια μάτια με βλέπουν χαμογελαστή να προσποιούμαι ότι γιάτρεψα τον πόνο. Το μέλι, η κανέλα, η άχνη ζάχαρη, το καβουρντισμένο σουσάμι και το καρύδι πήραν στην κουζίνα μου τη θέση που τους αξίζει για χάρη του κι οι πιο όμορφες μπάλες στολίζουν το μεγάλο δέντρο με τα πολλά φωτάκια.

Κι όλα αυτά μαζί σκεπάζουν μ' επιμέλεια τη μνήμη..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου