ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

..... γιατί τα Χριστούγεννα μπορεί να είναι και αλλιώς


  


....γιατί τα Χριστούγεννα μπορεί να είναι και αλλιώς. Τι να σχολιάσω;

από την καλή μου φίλη Γεωργία Καρβουνάκη

Άρωμα κανέλας και πασπαλισμένα με καρύδι και καβουρντισμένο σουσάμι ήταν τα χρόνια μου.. τα ενήλικα, τουλάχιστον..
Ανήμερα Χριστουγέννων πέταξα για πρώτη φορά με αεροπλάνο αφήνοντας πίσω τον πρώτο έρωτα της ζωής μου..
Ανήμερα Πρωτοχρονιάς δέχτηκα μια -ασυνήθιστη, αλήθεια- πρόταση γάμου, ανήμερα τα επόμενα Χριστούγεννα ένα κατάλευκο νυφικό κρεμόταν έτοιμο να το φορέσω την επόμενη μέρα, λίγο φαρδύ στη μέση μιας και μέσα μου χτυπούσε η δεύτερη καρδιά μου..

Ένα χρόνο αργότερα ένα πολύ μικρό, απαλό χεράκι μου έδινε τις μπάλες του χριστουγεννιάτικου δέντρου να τις κρεμάσω με την προσδοκία πολλών χαρούμενων, ευτυχισμένων γιορτών στο μέλλον..

Τα επόμενα Χριστούγεννα, στα 23 μου έκανα μόνη μου γιορτές και δεύτερη επέτειο γάμου στο Νοσοκομείο Παίδων κρατώντας το μικρό χεράκι με λαχτάρα και συντριβή.. o θεός γελούσε με ύφος κακό όταν εγώ έκανα όνειρα..
Δεν ήταν η τελευταία φορά που "γιόρταζα" στο Παίδων.. Μόνη κι έρημη, μακριά από το σπίτι μου, συντροφιά με τις καλές μου νοσηλεύτριες που γνώριζα πια με τα όνομά τους και τους γονείς των άλλων παιδιών, κατά κανόνα πιο τυχερών από εμένα, μ' ένα τραπέζι γιορτινό από το κοντινό fast food ενός, όπως έμαθα, συμπατριώτη μου, με το άρωμα της Νοσοκομειακής αντισηψίας να κυριαρχεί στον αέρα κι ένα μπουκαλάκι σταγόνες Efortil να προσπαθεί να μου ανεβάσει την πίεση από το 6,5 που έπεσε.. το ηθικό ,όμως, δεν ανέβαινε με τίποτα..
Τα βράδια , καθισμένη σ' ένα ξύλινο σκαμπό με το κεφάλι ακουμπισμένο στο νοσοκομειακό κρεβάτι τι όνειρα να έβλεπα άραγε; Στο χέρι μου σφιχτά το μικρό χεράκι , που δεν υπάρχει πια, μου θύμιζε πως η ζωή είναι μεγάλη απάτη.. κι οι γιορτές λιγοστές..

Κάθε χρόνο ο κουραμπιές έμοιαζε πέτρα και το μελομακάρονο έσταζε πίκρα.. Δέντρο δεν ξαναστόλισα από τότε για πάρα πολλά χρόνια.. Ώσπου κάποια Χριστούγεννα βρέθηκα πιο χοντρή από ποτέ με μια καινούργια προσδοκία που δυο βδομάδες αργότερα είδε το φως της ζωής..

Αυτό το φως με φωτίζει 17 χρόνια τώρα, δυο γαλάζια μάτια με βλέπουν χαμογελαστή να προσποιούμαι ότι γιάτρεψα τον πόνο. Το μέλι, η κανέλα, η άχνη ζάχαρη, το καβουρντισμένο σουσάμι και το καρύδι πήραν στην κουζίνα μου τη θέση που τους αξίζει για χάρη του κι οι πιο όμορφες μπάλες στολίζουν το μεγάλο δέντρο με τα πολλά φωτάκια.

Κι όλα αυτά μαζί σκεπάζουν μ' επιμέλεια τη μνήμη..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου