ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Η Αριστερά, η Κρίση και η Κοινωνική Αλληλεγγύη


Ο φίλος Τάκης Παπαθεοδωρόπουλος βάζει και πάλι το θέμα της κοινωνικής Αριστεράς.


Αυτής της Αριστεράς που δεν μένει μακριά από τη φωτιά καλώντας άλλους για να τη σβήσουν, αλλά αυτής που συμμετέχει οργανικά ως σώμα στις κοινωνικές εξελίξεις και στις ταξικές συγκρούσεις και αφουγκράζεται τις άμεσες ανάγκες του λαού. 
Από το Μάϊο του 2010 μιλάμε γι’ αυτά τα πράγματα, (Κρίση και κοινωνική Αριστερά) αν και τότε η κρίση δεν είχε δείξει καθαρά τα δόντια της. Με το να μένουμε αδρανείς περιμένοντας την κυβέρνηση και το ΔΝΤ να σώσουν την χώρα από την ανοικτή πτώχευση δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Άσε που δεν θα τη σώσουν απ’ ότι φαίνεται.
 Με το να περιμένουμε την απόλυτη καταστροφή για να καταγγείλουμε μετά τον καπιταλισμό, μπορεί να έχει ένα πρόσκαιρο κομματικό όφελος, αλλά η καταστροφή θ’ αφήσει πίσω της ανθρώπινα συντρίμμια και δεν πρέπει. 
Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε άμεσα και έξω από κομματικούς σχηματισμούς σε επιτροπές πολιτών ενάντια στην κρίση. Η πρόταση γίνεται προς όλους και κυρίως προς τη Δημοκρατική Αριστερά και το Συνασπισμό.

Ένα παράδειγμα:

Εμείς οι δάσκαλοι και οι καθηγητές αντί να διαμαρτυρόμαστε, ας ανοίξουμε τα σχολεία το απόγευμα και ας κάνουμε αμισθί την ενισχυτική διδασκαλία, που το υπουργείο κατήργησε. Και αν δεν μπορούμε να ανοίξουμε το σχολείο, ας την κάνουμε στο δημαρχείο. Δεν έχουμε πρόθεση να ανταγωνιστούμε τα φροντιστήρια, αλλά να βοηθήσουμε όσους έχουν πραγματικά ανάγκη.
Ειδικά οι μαθητές του γυμνασίου που δεν πάνε στην πλειοψηφία τους φροντιστήριο και των οποίων οι γονείς δεν ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει, είναι οι πρώτοι που έχουν τεράστια ανάγκη βοήθειας χωρίς να μπορούν να το αντιληφθούν. Τα κενά στη γνώση που τους δημιουργεί η δομή ενός άθλιου συστήματος, αλλά και η συχνή αδιαφορία των συναδέλφων, υπονομεύουν τη συνέχεια της φοίτησής τους στο λύκειο.
Αν υπάρχουν συνάδελφοι που ενδιαφέρονται να στηθούν τέτοια δίκτυα, αλληλεγγύης, επαναλαμβάνω δωρεάν, ας επικοινωνήσουν με το blog ή το forum έρευνας και διαλόγου για την εκπαίδευση. Θα βρούμε άκρη.


Η Αριστερά, η Κρίση και η Κοινωνική Αλληλεγγύη

του Τάκη Παπαθεοδωρόπουλου

Όποιος δεν βολεύεται εύκολα σε κάθε είδους ιδεολογήματα και συνθήματα καταλήγει αβίαστα νομίζω στις παρακάτω κωδικοποιημένες διαπιστώσεις. Η κρίση, που ακόμα δεν έχει δείξει τα δόντια της, αποσαθρώνει τάχιστα κάθε κοινωνική συνοχή. Τα τραγικά της αποτελέσματα δεν αφορούν αριθμούς αλλά ανθρώπους με σάρκα και αίμα, τους δικούς μας ανθρώπους. Δεν είναι «δημοσιονομική» αλλά δομική κρίση του συστήματος και αγκαλιάζει κάθε πτυχή της ζωής μας. Στον πυρήνα της βρίσκουμε τον καταναλωτισμό, την εμπορευματοποίηση κάθε αγαθού και την ανθρωπινή αλλοτρίωση. Και η όξυνση της ωθεί ακόμα περισσότερο σε λογικές «όλοι εναντίων όλων» και ο «σώζων εαυτόν σωθείτε». Με αλλά λόγια δεν είναι μπόρα και θα περάσει….

Το ερώτημα είναι αν η Αριστερά θα σταθεί μόνο σαν παράγοντας αντίστασης και οικονομικών διεκδικήσεων ειδικά τώρα που το πολιτικό σύστημα είναι παντελώς αναξιόπιστο (για το όποιο καθόλου δεν είναι άμοιρη ευθυνών η ίδια) ή δίπλα στην συμβατική πολιτική δράση θα τολμήσει να εμπνεύσει ένα ευφάνταστο, πολύχρωμο και αυτόνομο κίνημα αλληλεγγύης; Kαι ταυτόχρονα θα αποποιηθεί κάθε σκέψη και υπόνοια έλεγχου του διαψεύδοντας τον μέχρι τώρα κακό της εαυτό; Και την διανοητική της οκνηρία θα έλεγα να πορεύεται αιωνίως με τα ίδια σκουριασμένα ιδεολογικά εργαλεία.

Μιλάμε φυσικά για αλληλεγγύη και όχι για φιλανθρωπία. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να βοηθηθούν στα πλαίσια μιας ευημερούσας πολιτείας οι λιγότερο τυχεροί, οι άρρωστοι, οι αδύναμοι. Το ζητούμενο σήμερα είναι να μην είναι κανένας μόνος του, ανυπεράσπιστος, εκτεθειμένος στην καταιγίδα της κρίσης, των απολύσεων, της φτώχειας. Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να έχει την δομή δικτύου πολλαπλών μικρών τοπικών η και μεγαλυτέρων πανελλαδικών πρωτοβουλιών από επισήμους φορείς (πχ Αυτοδιοίκηση), κοινωνικούς και επαγγελματικούς φορείς η και εθελοντικές ομάδες. Ιδέες για πρωτοβουλίες υπάρχουν, εμπειρία αρκετή παγκόσμια και λίγη ελληνική. Ενδεικτικά και χύμα αναφέρω τράπεζες τροφίμων και ρούχων, βοήθεια στο σπίτι, τοπικά ομόλογα, Ηθική Τράπεζα και τα πιο «προχωρημένα» συστήματα τοπικών ανταλλαγών έξω από την αγορά όπως είναι το LETS (Local Exchange Trading System) στην Αγγλία, τα ιταλικά G.A.S. με ομάδες γειτόνων που εκ περιτροπής ψωνίζουν χονδρικά, το Τοπικό Εναλλακτικό Χρήμα (πρόσφατα στην χώρα μας από ομάδα πολιτών Βόλου), ανταλλακτήρια αλληλεγγύης που υπάρχουν και σε γειτονιές της Αθήνας ήδη, κλπ

Η ουσία άλλωστε δεν είναι στις μορφές και τους τρόπους αλλά στον ίδιο τον πυρήνα ενός γενικευμένου κινήματος αλληλεγγύης που δίνει προτεραιότητα στις αρχές της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης σε βάρος της κατανάλωσης και του ατομικού πλουτισμού, στην κοινωνική ευθύνη απέναντι στον ωχαδερφισμό, στην δραστήρια συμμέτοχη απέναντι στην μοιραία και άβουλη γκρίνια, στην ανάδυση της τοπικότητας απέναντι σε μια ομοιόμορφη παγκοσμιοποίηση. Στον άνθρωπο εντέλει πάνω από τα κέρδη.

Πολλοί θα πουν «ανοησίες και ουτοπικά πειράματα». Άλλοι θα πουν ότι έτσι εξωραΐζουμε τον καπιταλισμό. Η απάντηση είναι μια. Απέναντι στην επερχόμενη βαρβαρότητα είναι μονόδρομος να αντιτάξουμε το όραμα της κοινωνίας των αλληλέγγυων πολιτών.

Τάκης Παπαθεοδωρόπουλος

Πολιτικός Μηχανικός ΜSc

Μέλος Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς και
Συντονιστής της Οργάνωσης Πάτρας

1 σχόλιο:

  1. Δε νομίζω ότι θα διαφωνούσαν πολλοί σε τούτες τις θέσεις. Το θέμα δεν είναι οι διακηρύξεις, αλλά η ουσία και το πώς θα προσπαθήσει/πετύχει να υλοποιήσει κ΄τι τέτοιο η αριστερά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή