ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Σοσιαλιστικό να `ναι κι ό,τι να `ναι;



Μετά από τις παραβολές με τα ποδοσφαιρικά παλτά, έρχονται, ως είναι φυσικό, και σοβαρά κείμενα που τοποθετούνται άμεσα και πολιτικά στα διλήμματα των καιρών. Η ΔΑ οδεύει προς το 1ο της συνέδριο, που θα διαμορφώσει τις θέσεις του κόμματος και θα εκλέξει τα όργανά του. Ωστόσο φήμες, μισόλογα, διαρροές αλλά και τοποθετήσεις διαμορφώνουν στοιχεία της φυσιογνωμίας της  και προκαλούν αντιδράσεις. Είναι φυσικό να υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις. 
Είναι φυσικό να υπάρχουν απορίες για το πώς διαμορφώνονται τα στοιχεία αυτά και ποιοι τα διαμορφώνουν. Είναι ακόμα φυσικό κάποιοι να αισθάνονται ως προσωπική τους υπόθεση το πιλοτάρισμα μέχρι το συνέδριο, αλλά και φυσικό οι υπόλοιποι να αισθάνονται αμέτοχοι και ξένοι εκ των πραγμάτων. Είναι όμως και τελείως φυσικό οι x τον αριθμό άνθρωποι που συμμετέχουν άμεσα στις δραστηριότητες του κόμματος να θέλουν μια ενημέρωση, μια ανταλλαγή απόψεων γύρω από θέσεις, στροφές και κινήσεις που διαμορφώνουν το μικροκλίμα γύρω από το κόμμα.
Όλα φυσικά είναι. Δεν γίνονται όμως όλα. Γίνονται κάποια και κάποια δεν γίνονται. 
Φυσικό λοιπόν να εμφανίζονται απορίες και ερωτήματα. Προς το παρόν.  


Ας διαβάσουμε τις απορίες της Κατερίνας Επιτροπάκη (Leo).

...κρίνω ότι το σχόλιο του φίλου Θοδωρή Τριανταφύλλου εμπλουτίζει τον προβληματισμό και το παραθέτω:


Μια απορία έχω.Μέχρι πριν κανένα μήνα σπάζαμε όλοι πλάκα με την αλλοπρόσαλλη και γραφική παρουσία των υπολλειμμάτων του λαϊκιστικου τσοβολοπασόκ.Οικτίραμε τον Συν για την απαράδεκτη και αντιαισθητική υποψηφιότητα του τηλεργατολόγου ως συμπύκνωση των τραγικών αδιεξόδων του, ενώ γελούσαμε με τα πρωινά μεθυσμένα καμώματα του ρεπόρτερ στο Κόκκινο και τραβούσαμε τα μαλλιά μας στην διαφαινόμενη πιθανότητα ο εν λόγω ανύπαρκτος να είναι περιφερειάρχης Αττικής.Τι άλλαξε απο τότε, πότε άλλαξε και απο ποιον αποφασίστηκε η τυχόν προσέγγιση με αυτές τις πολιτικές καρικατούρες? Ξεμπερδέψαμε με τον νεοδογματικό αριστερίστικο λαϊκισμό και είπαμε να τα φτιάξουμε με τον 80's κιτς αναδελφο τριτοκοσμικό σοσιαλαϊκισμό...?



Σοσιαλιστικό να `ναι κι ό,τι να `ναι;

Κατερίνα Επιτροπάκη, 03/01/2011
από την Ανανεωτική



Η παρουσία των κ.κ Δημαρά και Οικονόμου, ανεξαρτητοποιημένων από το ΠΑΣΟΚ βουλευτών, στην πρόσφατη εκδήλωση της Δ.Α με την ομιλία του Φώτη Κουβέλη στο θέατρο Γκλόρια, απασχόλησε, στο ποσοστό που της αναλογούσε, τα μέσα ενημέρωσης. Κυρίως όμως θέτει κάποια σοβαρά ερωτήματα για την ίδια τη Δημοκρατική Αριστερά, για το στίγμα της, την ταυτότητά της και τη λειτουργία της, που βρίσκονται υπό διαμόρφωση.

Καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κάτι ενιαίο και ομοιογενές, ως μεγάλο και πολυσυλλεκτικό κόμμα, μια πρώτη και εύλογη απορία είναι η ακόλουθη: Γιατί αυτή η επιλεκτική επιλογή των συγκεκριμένων προσώπων που, στη συνείδηση του κόσμου της Δ.Α και όχι μόνο, ταυτίζονται και εκφράζουν τον μεταπολιτευτικό αντρεοπαπαντρεϊκό λαϊκισμό; Συνάδει μια τέτοια επιλογή με το εγχείρημα συγκρότησης μιας σύγχρονης αριστεράς που θέλει να αποτελέσει τομή με το παρελθόν;

Από μεθοδολογική άποψη, το λογικώς ορθό είναι πρώτα να έχεις συζητήσει και αποφασίσει, έστω και γενικώς και ανολοκλήρωτα, την ταυτότητα και το στίγμα που θέλεις να εκπέμψεις προς την κοινωνία και με βάση αυτό να απευθύνεις προσκλήσεις και να επιχειρείς προσεγγίσεις, με κάποια συνέπεια.

Αυτό σημαίνει αυτοκαθορισμός και αποτελεί προϋπόθεση ενός συνεκτικού σχεδίου. Το άλλο συνιστά ετεροκαθορισμό, με βάση το ποιοι είναι κάθε φορά διαθέσιμοι για διεύρυνση και εκλογική επιβίωση, που εύκολα καταλήγει στον τυχοδιωκτισμό. Ακόμα χειρότερα, αποτελεί υποταγή της πολιτικής στις ανάγκες της επικοινωνίας και της δημιουργίας γεγονότων για εξασφάλιση δημοσιότητας που, όταν γίνεται χωρίς κριτήρια, συνιστά πολιτικό αμοραλισμό. Και αυτή τη στιγμή είναι το μόνο που δεν έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία.

Τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της τακτικής τις ζήσαμε πολλοί από μας τα τελευταία χρόνια στον ΣΥΝ. Σήμερα ο χώρος αυτός εμφανίζεται –μετά το τελευταίο ναυάγιο του ΣΥΡΙΖΑ- να προσπαθεί να προσεγγίσει το «λαϊκό ΠΑΣΟΚ», πιπιλίζοντας την καραμέλα περί όσων διαχωρίζονται από τις επιλογές της ηγεσίας, απευθύνοντας προσκλήσεις στους αποστασιοποιούμενους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, χρήζοντάς τους έως και επικεφαλής ψηφοδελτίων (π.χ. Α. Μητρόπουλος). Κινήσεις που είτε προσβλέπουν αποκλειστικά στην εξασφάλιση της εκλογικής επιβίωσης από τμήμα της ηγεσίας του ΣΥΝ (π.χ. ομάδα Τσίπρα), είτε ενέχουν και ιδεολογική συγγένεια (π.χ. ομάδα Π. Λαφαζάνη).

Δεν είναι κρίμα για τη Δ.Α να εμφανίζεται ως να απευθύνεται και να προσεγγίζει τον σοσιαλ-λαϊκισμό, ανταγωνιζόμενη σ` αυτό το χώρο από τον οποίο αποχώρησε; Πρόκειται για συνταγή εξασφαλισμένης αποτυχίας, γιατί ακυρώνει κάθε διακήρυξη περί καινούργιου, τομής, άλλου ύφους, ήθους, κλπ.

Το διαφορετικό σε ένα καινούργιο εγχείρημα πρέπει να εκφράζεται με τόλμη σε όλα τα επίπεδα, εκκινώντας από το ιδεολογικό-πολιτικό μέχρι τη λειτουργία των οργάνων και την καθημερινή διαχείριση και επικοινωνία. Αν είναι να επαναλάβουμε μια από τα ίδια, είναι περιττό. Όποιος δεν έχει κάτι να πει, καλύτερα να σιωπά.

Κατερίνα Επιτροπάκη,

μέλος της προσωρινής Π.Π.Ε της ΔΗΜ.ΑΡ

1 σχόλιο:

  1. Αντί σχολίου

    http://feleki.wordpress.com/2010/10/21/%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CF%81%CE%AD%CE%BC%CE%B1/

    ΑπάντησηΔιαγραφή