ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Δυο μήνες τώρα τα Επαγγελματικά Λύκεια της Αττικής υπολειτουργούν. Ακούει κανείς;




Εδώ και δύο μήνες τα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑΛ) της Αττικής δεν λειτουργούν κανονικά. Υπολειτουργούν, η δουλεύουν 2 μέρες την εβδομάδα. Δεν έχουν κατάληψη, δεν απεργούν οι καθηγητές. Απεργούν οι οδηγοί των λεωφορείων. Κάθε φορά που οι συγκοινωνίες έχουν στάση εργασίας 11-3.30, οι μαθητές του ΕΠΑΛ αποχωρούν από το σχολείο μετά τη δεύτερη ώρα, για να προλάβουν το τελευταίο λεωφορείο που θα τους επιστρέψει στο σπίτι τους. Αν η απεργία είναι ολοήμερη, δεν έρχονται καθόλου.
Τα ΕΠΑΛ έχουν την τύχη να έχουν μαθητές από μια ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο από τη συνοικία στην οποία εδρεύουν. Αιτία είναι οι  πολλές και διαφορετικές ειδικότητες που διαθέτουν και που δεν είναι ίδιες σε κάθε Λύκειο. Έτσι αν ένα σχολείο είναι στα Σεπόλια, έχει μαθητές από το Μενίδι, τη Φιλαδέλφεια, το Γαλάτσι, τα Πατήσια, το Ίλιον, το Περιστέρι κλπ. Οι μαθητές που μένουν μακριά  πηγαίνουν στο σχολείο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και όταν αυτά απεργούν δεν πάνε καθόλου. Εξάλλου, οι μαθητές των ΕΠΑΛ δεν φημίζονται ούτε για τη φιλομάθεια, ούτε για την επιμέλειά τους. Συνήθως και οι δυο γονείς τους εργάζονται από τις 7πμ, ή δεν διαθέτουν αυτοκίνητο για να τους φέρουν ή να τους πάρουν. Οι περισσότεροι κυνηγώντας το καρβέλι, δεν έχουν χρόνο να νοιαστούν για την εκπαίδευση των παιδιών τους.
Ακόμα, μέσα στη γενική αναστάτωση, και όσοι μένουν κοντά στο σχολείο και μπορούν να έρθουν ή να φύγουν περπατώντας επικαλούνται την απόσταση και την κοπανάνε. Τα προηγούμενα χρόνια οι απεργίες ήταν σποραδικές και οι απουσίες δεν καταγράφονταν τελικά. Σήμερα οι απουσίες είναι πολλές και θα γίνουν ακόμα περισσότερες όπως φαίνεται από τις εξελίξεις στο μέτωπο των συγκοινωνιών. Πως θα δικαιολογηθούν; Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι τα παιδιά αυτά δεν διδάσκονται και είναι σχεδόν απίθανο να ολοκληρώσουν τη διδακτέα ύλη. Ακόμα πολλά από αυτά θα δώσουν Πανελλαδικές εξετάσεις το Μάιο σε ύλη που προφανώς και επισήμως δεν θάχουν διδαχθεί. Ήδη σήμερα μετράμε γύρω στις 20 εργάσιμες μέρες στις οποίες τα σχολεία ουσιαστικά δεν λειτούργησαν, χωρίς να μετράμε αποχές και καταλήψεις.

Διευθυντές εκπαίδευσης, περιφερειάρχες αλλά και υπουργείο είτε αγνοούν το πρόβλημα, είτε δεν ενδιαφέρονται, αφού είναι γνωστό ότι τα ΕΠΑΛ θεωρούνται παιδικά parking και όχι κανονικά σχολεία. Και βέβαια έχουν ενημερωθεί από τους διευθυντές των σχολείων, αλλά δεν δείχνουν καμιά ευαισθησία. 

Οι δημοτικές αρχές που θα μπορούσαν να διαθέσουν λεωφορεία δεν θέλουν να έρθουν σε σύγκρουση με τους απεργούς, ή  δεν ενδιαφέρονται, διότι η τοπική κοινωνία δεν δείχνει να ασχολείται. 
Οι δάσκαλοι πασχίζουν να πείσουν τους μαθητές τους να έρχονται κανονικά ή να μην φεύγουν την 3η ώρα, τουλάχιστον, όσους μπορούν να περπατήσουν μια λογική απόσταση (4 -5km). Αλλά εις μάτην. Η κοπάνα και η λούφα είναι ακόμα πιο γλυκές, όταν η απουσία κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μετρήσει. Διότι ξέρουν ότι στην Ελλάδα ζουν και κάτι θα γίνει στο τέλος και όλοι θα περάσουν.

Συμπέρασμα. Τα ΕΠΑΛ ως μη κανονικά σχολεία δεν λειτουργούν και επισήμως κανονικά, και κανείς δε νοιάζεται. Μαθητές, γονείς και πολιτεία τα  έχουν γραμμένα κανονικά.

5 σχόλια:

  1. Σε γνεικές γραμμές δεν έχεις άδικο. Βέβαια δε θα πω ότι φταίει κάποιο υπουργείο για την κατάντια τους διαχρονικά, αλλά άλλον η κοινωνική αδυναμία κι εμμονή να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα ενός τέτοιου τύπου σχολείου. Ένα σχολείο που μόλις πέρσι απέκτησε επαγγελματικά δικαιώματα, ενώ πριν λίγα χρονια περιθωριοποιήθηκε κι άλλο μη μπορώντας να δίνει εξετάσεις για σοβαρά ιδρύματα (χοντροκομμένη η τελευταία διαπίστωση).

    Έχουν μετατραπεί σε μία εκπαιδευτική χωματερή, που μόνο στη λάμψη και το μέσο οικονομικό επίπεδο διαφέρει από τις χωματερές των γενικών λυκείων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυο υπουργούς και δυο υφυπουργούς έχει το "αθεόφοβο" Υπουργείο Παιδείας με κάτι ουσιαστικό θα ασχοληθεί; Δεν τους νοιάζει Leo γι' αυτό δεν ακούνε. Δεν τους νοιάζει που ο εκπαιδευτικός χρόνος έχει συρρικνωθεί στο 1/3 του απαιτούμενου, δεν τους νοιάζει που υπάρχουν γονείς που προσπαθούν κάτω από τις χειρότερες συνθήκες να μάθουν τα παιδιά τους πέντε πράγματα, δεν τους νοιάζει γιατί στα ΕΠΑΛ δεν πάνε τα "δικά τους" παιδιά.....
    Η ΟΛΜΕ!!! δεν πουλάει το θέμα δεν είναι και αντιμνημονιακό δεν ασχολείται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δυνατό ρεπορτάζ, ντοκυμαντερίστικη γραφή. Ήθελα να ξέρω που ψάχνουν για θέματα οι έλληνες σκηνοθέτες, όταν τέτοιες ιστορίες βρίσκονται κάτω από τη μύτη τους. Ο Λόουτς και ορισμένοι Ιρανοί σκηνοθέτες θα γύριζαν μικρά αριστουργήματα με το μαθητή του ΕΠΑΛ και το λεωφορείο που δεν έρχεται.
    Dimef

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Amfilegomena
    H πλάκα είναι ότι στην ερώτηση προς τους ανωτέρω τι κάνουμε η απάντηση είναι εφαρμόζουμε το νόμο, για τις απουσίες που όμως δεν καλύπτει την περίπτωση. Όσο για τις διδακτικές ώρες που χάνονται καλυπτόμαστε πίσω από το ψευδεπίγραφο: "Το σχολείο λειτουργεί". Θα μπορούσαν ίσως οι απεργοί να αφήσουν ένα δυο λεωφορεία έξω για να πηγαίνουν τα παιδιά στα σπίτια τους; Μπορεί να φταίμε και μεις που δεν το ψάξαμε νωρίτερα.

    Dimef
    Οι Ιρανοί ναι θα μπορούσαν άνετα, σε τοπία με σκόνη και εγκατάλειψη. Εμείς σε τοπία των αγίων Αναργύρων. Τελικά περνάει τσιγγάνος με ΝΙΣΑΝ και τους παίρνει και τους φέρνει στο σχολείο παίζοντας στο μεγάφωνο "βρε μελαχρινάκι"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. παιδιά και εγώ σε ΕΠΑΛ πάω και από τον Δεκέμβριο πραγματικά δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα.
    Τις μισές μέρες (και παραπάνω) έχουν απεργία και φεύγουμε μετά την δεύτερη ώρα η δεν πηγαίνουμε καν και τις υπόλοιπες που δεν έχουν απεργία οι καθηγητές λείπουν.Επίσης οι περισσότεροι έχουμε περάσει το όριο των απουσιών (λόγο απεργιών) και οι καθηγητές δεν μας λένε αν θα σβηστούν οι απουσίες η όχι έτσι ζούμε στην αγωνία μήπως και μετρήσουν και χάσουμε την χρονιά λόγο των λεωφοριατζήδων.
    Πραγματικά η κατάσταση είναι τραγελαφική

    ΑπάντησηΔιαγραφή