ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Δυο μήνες τώρα τα Επαγγελματικά Λύκεια της Αττικής υπολειτουργούν. Ακούει κανείς;




Εδώ και δύο μήνες τα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑΛ) της Αττικής δεν λειτουργούν κανονικά. Υπολειτουργούν, η δουλεύουν 2 μέρες την εβδομάδα. Δεν έχουν κατάληψη, δεν απεργούν οι καθηγητές. Απεργούν οι οδηγοί των λεωφορείων. Κάθε φορά που οι συγκοινωνίες έχουν στάση εργασίας 11-3.30, οι μαθητές του ΕΠΑΛ αποχωρούν από το σχολείο μετά τη δεύτερη ώρα, για να προλάβουν το τελευταίο λεωφορείο που θα τους επιστρέψει στο σπίτι τους. Αν η απεργία είναι ολοήμερη, δεν έρχονται καθόλου.
Τα ΕΠΑΛ έχουν την τύχη να έχουν μαθητές από μια ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο από τη συνοικία στην οποία εδρεύουν. Αιτία είναι οι  πολλές και διαφορετικές ειδικότητες που διαθέτουν και που δεν είναι ίδιες σε κάθε Λύκειο. Έτσι αν ένα σχολείο είναι στα Σεπόλια, έχει μαθητές από το Μενίδι, τη Φιλαδέλφεια, το Γαλάτσι, τα Πατήσια, το Ίλιον, το Περιστέρι κλπ. Οι μαθητές που μένουν μακριά  πηγαίνουν στο σχολείο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και όταν αυτά απεργούν δεν πάνε καθόλου. Εξάλλου, οι μαθητές των ΕΠΑΛ δεν φημίζονται ούτε για τη φιλομάθεια, ούτε για την επιμέλειά τους. Συνήθως και οι δυο γονείς τους εργάζονται από τις 7πμ, ή δεν διαθέτουν αυτοκίνητο για να τους φέρουν ή να τους πάρουν. Οι περισσότεροι κυνηγώντας το καρβέλι, δεν έχουν χρόνο να νοιαστούν για την εκπαίδευση των παιδιών τους.
Ακόμα, μέσα στη γενική αναστάτωση, και όσοι μένουν κοντά στο σχολείο και μπορούν να έρθουν ή να φύγουν περπατώντας επικαλούνται την απόσταση και την κοπανάνε. Τα προηγούμενα χρόνια οι απεργίες ήταν σποραδικές και οι απουσίες δεν καταγράφονταν τελικά. Σήμερα οι απουσίες είναι πολλές και θα γίνουν ακόμα περισσότερες όπως φαίνεται από τις εξελίξεις στο μέτωπο των συγκοινωνιών. Πως θα δικαιολογηθούν; Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι τα παιδιά αυτά δεν διδάσκονται και είναι σχεδόν απίθανο να ολοκληρώσουν τη διδακτέα ύλη. Ακόμα πολλά από αυτά θα δώσουν Πανελλαδικές εξετάσεις το Μάιο σε ύλη που προφανώς και επισήμως δεν θάχουν διδαχθεί. Ήδη σήμερα μετράμε γύρω στις 20 εργάσιμες μέρες στις οποίες τα σχολεία ουσιαστικά δεν λειτούργησαν, χωρίς να μετράμε αποχές και καταλήψεις.

Διευθυντές εκπαίδευσης, περιφερειάρχες αλλά και υπουργείο είτε αγνοούν το πρόβλημα, είτε δεν ενδιαφέρονται, αφού είναι γνωστό ότι τα ΕΠΑΛ θεωρούνται παιδικά parking και όχι κανονικά σχολεία. Και βέβαια έχουν ενημερωθεί από τους διευθυντές των σχολείων, αλλά δεν δείχνουν καμιά ευαισθησία. 

Οι δημοτικές αρχές που θα μπορούσαν να διαθέσουν λεωφορεία δεν θέλουν να έρθουν σε σύγκρουση με τους απεργούς, ή  δεν ενδιαφέρονται, διότι η τοπική κοινωνία δεν δείχνει να ασχολείται. 
Οι δάσκαλοι πασχίζουν να πείσουν τους μαθητές τους να έρχονται κανονικά ή να μην φεύγουν την 3η ώρα, τουλάχιστον, όσους μπορούν να περπατήσουν μια λογική απόσταση (4 -5km). Αλλά εις μάτην. Η κοπάνα και η λούφα είναι ακόμα πιο γλυκές, όταν η απουσία κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μετρήσει. Διότι ξέρουν ότι στην Ελλάδα ζουν και κάτι θα γίνει στο τέλος και όλοι θα περάσουν.

Συμπέρασμα. Τα ΕΠΑΛ ως μη κανονικά σχολεία δεν λειτουργούν και επισήμως κανονικά, και κανείς δε νοιάζεται. Μαθητές, γονείς και πολιτεία τα  έχουν γραμμένα κανονικά.

5 σχόλια:

  1. Σε γνεικές γραμμές δεν έχεις άδικο. Βέβαια δε θα πω ότι φταίει κάποιο υπουργείο για την κατάντια τους διαχρονικά, αλλά άλλον η κοινωνική αδυναμία κι εμμονή να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα ενός τέτοιου τύπου σχολείου. Ένα σχολείο που μόλις πέρσι απέκτησε επαγγελματικά δικαιώματα, ενώ πριν λίγα χρονια περιθωριοποιήθηκε κι άλλο μη μπορώντας να δίνει εξετάσεις για σοβαρά ιδρύματα (χοντροκομμένη η τελευταία διαπίστωση).

    Έχουν μετατραπεί σε μία εκπαιδευτική χωματερή, που μόνο στη λάμψη και το μέσο οικονομικό επίπεδο διαφέρει από τις χωματερές των γενικών λυκείων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυο υπουργούς και δυο υφυπουργούς έχει το "αθεόφοβο" Υπουργείο Παιδείας με κάτι ουσιαστικό θα ασχοληθεί; Δεν τους νοιάζει Leo γι' αυτό δεν ακούνε. Δεν τους νοιάζει που ο εκπαιδευτικός χρόνος έχει συρρικνωθεί στο 1/3 του απαιτούμενου, δεν τους νοιάζει που υπάρχουν γονείς που προσπαθούν κάτω από τις χειρότερες συνθήκες να μάθουν τα παιδιά τους πέντε πράγματα, δεν τους νοιάζει γιατί στα ΕΠΑΛ δεν πάνε τα "δικά τους" παιδιά.....
    Η ΟΛΜΕ!!! δεν πουλάει το θέμα δεν είναι και αντιμνημονιακό δεν ασχολείται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δυνατό ρεπορτάζ, ντοκυμαντερίστικη γραφή. Ήθελα να ξέρω που ψάχνουν για θέματα οι έλληνες σκηνοθέτες, όταν τέτοιες ιστορίες βρίσκονται κάτω από τη μύτη τους. Ο Λόουτς και ορισμένοι Ιρανοί σκηνοθέτες θα γύριζαν μικρά αριστουργήματα με το μαθητή του ΕΠΑΛ και το λεωφορείο που δεν έρχεται.
    Dimef

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Amfilegomena
    H πλάκα είναι ότι στην ερώτηση προς τους ανωτέρω τι κάνουμε η απάντηση είναι εφαρμόζουμε το νόμο, για τις απουσίες που όμως δεν καλύπτει την περίπτωση. Όσο για τις διδακτικές ώρες που χάνονται καλυπτόμαστε πίσω από το ψευδεπίγραφο: "Το σχολείο λειτουργεί". Θα μπορούσαν ίσως οι απεργοί να αφήσουν ένα δυο λεωφορεία έξω για να πηγαίνουν τα παιδιά στα σπίτια τους; Μπορεί να φταίμε και μεις που δεν το ψάξαμε νωρίτερα.

    Dimef
    Οι Ιρανοί ναι θα μπορούσαν άνετα, σε τοπία με σκόνη και εγκατάλειψη. Εμείς σε τοπία των αγίων Αναργύρων. Τελικά περνάει τσιγγάνος με ΝΙΣΑΝ και τους παίρνει και τους φέρνει στο σχολείο παίζοντας στο μεγάφωνο "βρε μελαχρινάκι"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. παιδιά και εγώ σε ΕΠΑΛ πάω και από τον Δεκέμβριο πραγματικά δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα.
    Τις μισές μέρες (και παραπάνω) έχουν απεργία και φεύγουμε μετά την δεύτερη ώρα η δεν πηγαίνουμε καν και τις υπόλοιπες που δεν έχουν απεργία οι καθηγητές λείπουν.Επίσης οι περισσότεροι έχουμε περάσει το όριο των απουσιών (λόγο απεργιών) και οι καθηγητές δεν μας λένε αν θα σβηστούν οι απουσίες η όχι έτσι ζούμε στην αγωνία μήπως και μετρήσουν και χάσουμε την χρονιά λόγο των λεωφοριατζήδων.
    Πραγματικά η κατάσταση είναι τραγελαφική

    ΑπάντησηΔιαγραφή