ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Τυνησία Αίγυπτος Υεμένη Αλγερία…και λοιπές εξεγέρσεις αδιεξόδου!!!




από το blog Navarino-s

Όταν βλέπετε εξεγερμένους διαδηλωτές να υποδέχονται με λουλούδια τις στρατιωτικές δυνάμεις, την πιο ανελεύθερη έκφραση δηλαδή κάθε κρατικής εξουσίας, πέρα από την τηλεοπτικά πιασάρικη συγκινησιακή φόρτιση της εικόνας, για ένα να είστε βέβαιοι: τον ταχύτατο εκφυλισμό της πορείας των γεγονότων και τη διάψευση των ελπίδων! Και τούτο γιατί τέτοιες εκδηλώσεις δείχνουν ανάγλυφα το στοιχείο της αυθόρμητης έκρηξης και ότι μέσα στην απελπισία τους ψάχνουν οι άνθρωποι από κάπου να πιαστούν.
Άλλωστε αυτό είναι ένα έργο που το είδαμε να παίζεται και εδώ κοντά μας- Σερβία Ουκρανία Γεωργία. κλπ.- πολλές φορές τα τελευταία χρόνια και πάντα με την ίδια κατάληξη. Γιατί δεν υπάρχει πια το όραμα της κοινωνικής ανατροπής και της Επανάστασης. Όλα παίζονται μέσα στο πλαίσιο της Φιλελεύθερης Οικονομίας και της Οικονομίας της Αγοράς.
Βγαίνουν οι άνθρωποι στο δρόμο κάτω από τα έντονα οικονομικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης και πρώτα-πρώτα στα μονολιθικά και απαρχαιωμένα αυτά καθεστώτα, νομίζοντας ότι με την αλλαγή των διεφθαρμένων ηγεσιών θα επέλθει και κάποια βελτίωση την ίδια στιγμή που οι υπεύθυνοι για την κρίση μηχανισμοί του παγκόσμιου καπιταλιστικού και τραπεζικού συστήματος παραμένουν ανέπαφοι.
Η Οικονομία της Αγοράς οργιάζει κυρίαρχη και αλώβητη! Μέχρι του σημείου να βλέπουμε τις ηγεσίες των οικονομικά ισχυρών του πλανήτη να τάσσονται ακόμη και υπέρ των εξεγερμένων γιατί τόσο ξεπερασμένα καθεστώτα αποτελούν εμπόδιο στην πλήρη δική τους κυριαρχία!
Η έλλειψη μιας άλλης, επαναστατικής προοπτικής βαραίνει όχι μόνο αυτούς τους ανθρώπους αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και ας ψελλίζει η Αριστερά τα ουτοπικά της ιδεολογήματα. Τη χρεοκοπία του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» θα την πληρώνουμε για καιρό ακόμα. Τα οράματα που παλιά εμπεριείχαν το στοιχείο της βεβαιότητας και έδιναν οι άνθρωποι μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα τη ζωής τους σίγουροι για τον καινούργιο κόσμο που θα ξημέρωνε, ανήκουνε πλέον στη σφαίρα του μύθου. Και μένει πια μόνο ο αγώνας για αξιοπρέπεια.
Κακά τα ψέματα αλλά εάν υπάρχει σήμερα για την παγκόσμια οικονομική τάξη μια απειλή, αυτή ακούει στο όνομα του ισλαμικού φονταμενταλισμού: Ταλιμπάν Χεζμπολάχ και Αλκάϊντα, μια επανάσταση δηλαδή προς το πίσω! Γι αυτό και πάνω στο θέμα αυτής της καταστολής, Αμερική, Ευρώπη, Ρωσία και Κίνα συμπλέουν! Γι’ αυτό και έσπευσαν να στείλουν αμέσως στην Αίγυπρο ρεζέρβα τον Ελ Μπαραντέϊ προς αποφυγή κάποιου κενού εξουσίας γιατί στην Αίγυπτο ελλοχεύει η οργάνωση των «Αδελφών Μουσουλμάνων»!
Αν και τελευταία από ότι φαίνεται, όλες αυτές οι αιρέσεις του αίματος και του σκότους, μετά από δεκαετές και πλέον αιματοκύλισμα αθώων φτωχών ομοθρήσκων, φαίνονται να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη των πλατιών μαζών και την αίγλη που είχαν στο ξεκίνημα τους.
Παρ’ όλα αυτά: το πανανθρώπινο αίτημα για έναν άλλο κόσμο δικαιότερο και καλύτερο πάντα θα υπάρχει και μέρα με τη μέρα από εδώ και μπρος που όλο και πιο συχνά οι υποσχέσεις του καταναλωτικού παραδείσου θα διαψεύδονται και το περιβάλλον θα καταστρέφεται, το αίτημα αυτό θα γίνεται πιο επιτακτικό. Το πώς θα γίνει και εφικτό, αφήνεται στο αβέβαιο αύριο και στις εκπλήξεις της Ιστορίας!
Αρκεί να παλεύουμε!

2 σχόλια:

  1. Δήμο διάβασα τις επιφυλάξεις σου και συμφωνώ.Πίσω από τις εξεγέρσεις καιροφυλακτούν οι ισλαμιστές και η οπισθοδρόμηση. Για μένα είναι άγνωστο ποιες είναι οι πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να εγκαθιδρύσουν αστική δημοκρατία, ή κάτι άλλο πιο πρωχό στις χώρες αυτές και πως μπορούν να βγάλουν το λαό από τη φτώχεια και την πνευματική εξαθλίωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή