ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Η κρίση είναι πλέον γενική του Κώστα Ανδρέου




του Κώστα Ανδρέου από την Αριστερή Στρουθοκάμηλο


Το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε.
Ο ΓΑΠ ξαναγύρισε στην μοναξιά του.
Δεν αποτελεί εγγύηση του πολιτικού συστήματος, δεν έχει πλέον την ηγεμονία. Δεν υπάρχει όμως και εναλλακτική λύση.
Η χώρα δεν μπορεί να πάει ούτε σε εκλογές. Δεν μπορούν να δώσουν λύση.
Θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.
Με λίγα λόγια αυτή είναι η αίσθησή μου. Η εναλλακτική της επιστροφής της ΝΔ στην εξουσία, το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί, είναι την πρόκληση αλλά και την επιτάχυνση της εξέγερσης.
Η ανοχή και η συναίνεση που μέχρι τώρα, με συναισθήματα συνενοχής, δόθηκαν στην κυβέρνησή του ΓΑΠ, "προσμέτρησαν τον βίον τους".
Ήταν αναμενόμενο.
Αφού δεν τόλμησε η κυβέρνηση, η χώρα, να μιλήσουν καθαρά για τον πυρήνα του προβλήματος που την καθηλώνει σε αδυναμία να δώσει λύσεις, ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή να μιλήσει το πρόβλημα.
Και το πρόβλημα έχει ένα όνομα.
Το Σύνταγμα.
Κάθε μέρα, γίνεται φανερό, ότι το Σύνταγμα, δεν αποτελεί το κοινωνικό συμβόλαιο, που εξασφαλίζει την κοινωνική ενότητα.
Κάθε μέρα, γίνεται φανερό, ότι το Σύνταγμα λειτουργεί με δύο μέτρα και σταθμά.
Είναι πολύ γενναιόδωρο, με την κομματική νομενκλατούρα, με τους οικονομικά ισχυρούς, με τους προνομιούχους σε σχέση με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, υπαλλήλους του Δημόσιου Τομέα.
Είναι απόλυτα αδιάφορο, για τον εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα, για τον κατεστραμμένο από την κρίση μικρό και μεσαίο επιχειρηματία, για τον όμηρο του στεγαστικού δανείου, για τον άνεργο, τον συνταξιούχο, τον μετανάστη.
Είναι απόλυτα αδιάφορο για την αδράνεια και την αδιαφορία της δικαιοσύνης.
Σε συνδυασμό με τους εκλογικούς νόμους, δένει τα δικαιώματα έκφρασης και αλλαγής, στα μέτρα του πρωθυπουργοκεντρικού, δικομματικού συστήματος.
Τα κόμματα όλα, είναι κόμματα που στελεχώνονται από τους μόνους έχοντες πολιτικά δικαιώματα και χρόνο πολιτικής ενασχόλησης, εργαζόμενους στο Δημόσιο, που αδυνατούν να καταλάβουν τα προβλήματα της χώρας, που είναι άσχετοι και αδιάφοροι, στις επιπτώσεις τους. Δεν εξαιρούνται ούτε τα κόμματα της Αριστεράς.
Αυτό το πολιτικό σύστημα, έχει όριο παρέμβασης. Δεν μπορεί να σκεφτεί και να απαιτήσει αλλαγές, που ξεπερνούν το καθεστώς της μονιμότητάς τους.
Όμως η χώρα, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και βαθιάς οικονομικής ύφεσης, δεν μπορεί να αντέξει την εξυπηρέτηση των "κεκτημένων τους".
Μοιραία λοιπόν, τώρα που έφτασε στο όριό της η πολιτική της "προσχηματικής αποδοχής" περιοριστικών μέτρων, που και η λογική αλλά και το Μνημόνιο επέβαλαν, στους διαχειριστές και τους σιτιζόμενους από το Δημόσιο χρήμα, έφτασε η ώρα, να κάνει η χρεοκοπία, ότι δεν μπορεί να κάνει η πολιτική.
Το Σύνταγμα αυτή την φορά δεν θα αναθεωρηθεί, με τους τρόπους που  το ίδιο προβλέπει. Η κρίση, δεν είναι πλέον οικονομική. Έγινε θεσμική, εξελίχθηκε σε κοινωνική-πολιτική.
Ήρθε η ώρα της Μετα-Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας.
Μπορούμε να αντισταθούμε για κάποιους μήνες ακόμη ίσως. Μπορούμε ενδεχομένως και να αρνηθούμε να την κοιτάμε που έρχεται.
Μπορούμε όμως και να την προϋπαντήσουμε. Τουλάχιστον όσοι το επιθυμούμε.
Έχουμε μια δυνατότητα ακόμη, σε μια συμμαχία των δημοκρατικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, αριστερών και κεντρώων, με τις δυνάμεις της εργασίας,  να προκαλέσουμε και να δρομολογήσουμε τις απαιτούμενες εξελίξεις, πριν η τυφλή οργή, οδηγήσει την χώρα, πολλά χρόνια πίσω.
Η αίσθηση ότι η Δημοκρατική Αριστερά δεν συμμερίζεται αυτές τις σκέψεις, αποτελεί την αιτία που με οδήγησαν σε αποστάσεις από το εγχείρημα. Δεν το ήθελα, αλλά δεν υπάρχει πλέον βηματισμός προς την ίδια κατεύθυνση.

1 σχόλιο:

  1. Κώστα η ενότητα της Αριστεράς είναι αναγκαία όσο ποτέ, αλλά φοβάμαι πως δεν υπάρχουν οι υποκειμενικές συνθήκες για να πραγματωθεί. Δεν είναι οι διαφορές των πολιτικών γραμμών, αλλά η ποιότητα των ανθρώπων. Οι περισσότεροι δεν νοιάζονται για το λαό, παρά μόνο για το μαγαζί τους. Είναι επάγγελμα. Ο κόσμος απλά ακολουθεί ως αγέλη, πάει σε καμιά πορεία και ψηφίζει στις εκλογές. Έχει τις δουλειές του, μένει σιωπηλός και μετρά τα Ευρώ. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εμπνεύσει κανένα, κανένας δεν θέλει να σπρώξει το κάρο, η αδικίες είναι ολοφάνερες, τα προνόμια που χάνονται πολλά, αλλά αυτό σημαίνει ότι ολόκληρες ομάδες κατά βάση συντηρητικές στέκονται αντίθετες σε κάθε επιλογή της. Πολλά μέτωπα άνοιξε δεν θα κλείσει κανένα.
    Και γω πιστεύω ότι θάχουμε ξεσπάσματα τυφλά και αδιέξοδα, μόνο που τώρα θάχουμε και νεκρούς ένθεν κι ένθεν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή