ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Ένα ντέρμπι χωρίς ανθρώπινη ταυτότητα





του Θανάση Ράλλη από το sport fm


Φαντάζομαι ότι οι πιο πολλοί που διαβάζετε όχι μόνο το site του sport-fm, αλλά και όλες τις υπόλοιπες πηγές ενημερώσεις που διατίθενται σε αφθονία στην Ελλάδα, έχετε μία εικόνα στο μυαλό σας για τους εργαζόμενους στα αθλητικά μέσα.

Μια συγκεκριμένη εικόνα.

Ότι ξέρουμε τι γίνεται, αλλά δεν το λέμε. Ότι είμαστε λαμόγια και μέρος ενός συστήματος που λειτουργεί για να παραπληροφορεί και να κρύβει την αλήθεια. Δεν θα το αρνηθώ. Κάποιοι από εμάς ίσως και να είμαστε.

Το μυαλό μου γυρνάει ασυναίσθητα στις μέρες, εκεί πριν από 12-13 χρόνια, που μετά το σχολείο ψαχνόμουν για τα επαγγελματικά μου. Η πρώτη μου απόπειρα έγινε σε μία σχολή ηχοληψίας στην οποία με οδήγησε η μεγάλη μου αγάπη για τη μουσική. Εκεί ένα καθηγητής μας είχε πει, ότι σε αυτό επάγγελμα θα ακούσουμε τόση μουσική που στο τέλος θα τη σιχαθούμε.

Αυτό ήταν. Οι μέρες μου στην ηχοληψία από εκείνη την ατάκα και μετά ήταν μετρημένες. Δεν ήθελα με τίποτα να σιχαθώ τη μουσική.

Και έτσι μία ατάκα ενός καθηγητή ηχοληψίας, βγήκε αληθινή σε έναν εντελώς διαφορετικό χώρο. Σε αυτόν της αθλητικής δημοσιογραφίας.

Μετά τα όσα έγιναν το Σάββατο και δεν εννοώ τα διαιτητικά, γιατί τα έχουμε ξαναδεί και θα τα ξαναδούμε, δεν αισθάνομαι καθόλου μα καθόλου πικραμένος. Αντίθετα. Αισθάνομαι χαρούμενος.

Χαρούμενος που από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο χώρο μου έφυγε κάθε στοιχείο οπαδισμού που διατηρούσα από πιτσιρικάς.
Γιατί απλά τους σιχάθηκα πολύ νωρίς και όχι τώρα.

Χαρούμενος γιατί εδώ και 7-8 χρόνια ποτέ δεν έμεινα άυπνος, επειδή έχασε η ομάδα μου.

Χαρούμενος που ποτέ δεν έχασα την ψυχραιμία μου σε ένα ντέρμπι και που ποτέ δεν τσακώθηκα με φίλο μου για ομάδες. 

Χαρούμενος που αποφάσισα πολύ νωρίς ότι όλα αυτά που βλέπουμε να γίνονται γύρω μας, είτε είναι κόκκινα, είτε είναι πράσινα ή όποιο άλλο χρώμα προτιμάτε, δεν με αφορούν εκτός από την καταγραφή τους για καθαρά επαγγελματικούς λόγους και δεν μου προσφέρουν τίποτα στην εξέλιξη μου ως άνθρωπο.

Γι αυτό λοιπόν ξύπνησα σήμερα το πρωί με καλή διάθεση. Γιατί πολύ απλά δεν με ενδιαφέρει αν πήρε το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός.

Δεν με ενδιαφέρει αν αδικήθηκε ο Παναθηναϊκός. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα από όλα αυτά, γιατί πολύ απλά έχω πάψει να τα υποστηρίζω εδώ και χρονια.

Αυτοί που ενδιαφέρονται λοιπόν, μπορούν να πανηγυρίσουν. Μπορούν να φωνάξουν. Μπορούν να τα σπάσουν. Μπορούν να πιουν και μια σαμπάνια αν θέλουν. Και σε ένα ή δύο χρόνια όταν θα γίνουν από την ανάποδη πλευρά τα ίδια πράγματα, απλά θα αλλάξουν ρόλους. Και θα συνεχίσουν να συμμετέχουν σε αυτή την κωμωδία ή τραγωδία (όπως σας αρέσει).

Εγώ και τότε θα κάθομαι ήσυχος ήσυχος σε μία γωνία. Θα τους βλέπω και θα γελάω. Ολυμπιακούς, Παναθηναϊκούς, Αεκτζήδες, Παοκτζήδες κτλ.

Και θα γελάω γιατί άφησαν την οπαδική τους ταυτότητα, να ξεπεράσει την ανθρώπινη τους ταυτότητα. 

5 σχόλια:

  1. Βασικά ενα ντέρμπι εμετός.Και περισσότερος εμετός τα μετά το ντερμπι...Planet of the apes...
    Θοδωρής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θοδωρή με τι τραγούδι να το συνοδέψουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για τους πιθηκους του ελληνικού ποδοσφαιρου,πρωταθλητές της βρωμιάς και της αθλιοτητας
    http://www.youtube.com/watch?v=Gt9jhzz6e5U
    Θοδωρής
    (αν και λυπάμαι και το τραγούδι...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απορώ. Πώς ασχολείσαι με ένα καθαρά εμπορευματοποιημένο άθλημα. Γιατί δηλαδή δεν υπερασπίζεσαι την Coca Cola; Άντε έστω τη ΦΑΓΕ ή τη ΔΕΛΤΑ κλπ. Εταιρείες δεν είναι κι αυτές;`

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δείμο και όμως απασχολεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και γεννά πάθη και συμπεριφορές που χρήζουν μελέτης και συζήτησης

    ΑπάντησηΔιαγραφή