ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Η αυτιστική Ελλάδα του σήμερα και ο λόγος της αριστεράς



Του Δεξιού Ψάλτη, 11.2.11 από την Πολιτική επιθεώρηση

Τι άραγε συμβαίνει σήμερα στην ελληνική κοινωνία ;
Ακούγοντας όλους τους δημοσιολογούντες, εκπρόσωπους θεσμών και κομμάτων, δίνεται μερικές φορές η εντύπωση ότι τίποτε δεν έχει συμβεί. Η χώρα δεν έχει ουσιαστικά πτωχεύσει, το μεταπολιτευτικό σκηνικό -«Παράδειγμα»- ως τρόπος άσκησης της πολιτικής, λειτουργίας της οικονομίας και των θεσμών δεν έχει καταρρεύσει. Ακόμη και σήμερα η οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα προσπαθεί να διατηρήσει τα «κεκτημένα» της, έστω και λιγότερα, αλλά σε κάθε περίπτωση τα όποια προνόμια από το αδειανό πουκάμισο που λέγεται ελληνική οικονομία  (βλπ διάλογος για τα κλειστά επαγγέλματα, διάλογος για την παιδεία κλπ). Και το κυριότερο από όλα το πολιτικό σύστημα δείχνει να κινείται στην ίδια τροχιά.
Ένα από τα βασικότερα κατά τη γνώμη μου χαρακτηριστικά που διαμορφώθηκε στις περασμένες δεκαετίες ήταν η δημιουργία ενός «κλεπτοκρατικού», ουσιαστικά, συστήματος που απαξίωσε τον δημόσιο χώρo. Αυτό οδήγησε στον κατακερματισμό της κοινωνίας η οποία βρέθηκε σε μία συνεχή διαπραγμάτευση – συνδιαλλαγή με την εκάστοτε εξουσία, με προνόμια που μεταβιβάζονταν από την μία ομάδα στην άλλη με αποτέλεσμα το Δημόσιο ουσιαστικά να «ιδιωτικοποιηθεί» (βλπ την λειτουργία στο χώρο υγείας και παιδείας). Επιπλέον το όλο σύστημα εμποτίσθηκε από την ανομία η οποία πλέον πήρε και τον χαρακτήρα  κοινωνικής αξίας.
Μια από τις συνέπειες  των παραπάνω ήταν η απόλυτη αλλοίωση των λέξεων, των εννοιών και η εισαγωγή του παράλογου στο επίπεδο των ιδεών και των πρακτικών. Η λογική παρουσιάζεται ανεστραμμένη (βλπ καθημερινή έννοια των λέξεων "κοινωνικοί αγώνες", "εξέγερση", "κεκτημένα", "κράτος πρόνοιας", "δημοκρατικό δικαίωμα "κλπ).  Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι σε μια χώρα που σύμφωνα με αρκετούς δείκτες φαίνονταν πλούσια (κατά κεφαλήν εισόδημα, υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη, κινητά, αυτοκίνητα πολυτελείας) να χρειάζεται ο συνταξιούχος της  δύο μήνες για κάποιο ραντεβού με γιατρό στο ΙΚΑ. Για μην αναφέρω και το ανέκδοτο για την «δωρεάν παιδεία»
Είναι απορίας άξιο ποιος πραγματικά νόμιζε ότι μπορούσε να προχωρήσει μια κοινωνία, η οποία δεν κατάφερε να έχει μια θέση στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον είτε στον οικονομικό τομέα είτε στον πολιτισμικό. Αντ’ αυτού μικρά και μεγάλα φέουδα τα οποία διαχειριζόταν κρατικές επιδοτήσεις και τραπεζικές δανειοδοτήσεις.
Η δημιουργία της κοινωνίας των «κολλητών» και των «υδραυλικών»  - η λέξη παραπέμπει στο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας και στις κοινωνικές αξίες που δημιούργησε - τελείωσε άδοξα, χωρίς να αφήσει τίποτε για χρήση στις μελλοντικές γενιές.
Έτσι αντί η απάντηση να δοθεί με ένα βαθιά μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για τον αστικό εκσυγχρονισμό (μια ακόμη βαθιά λαβωμένη λέξη) της χώρας, για το νέο παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης, για την ανεργία των νέων, για την υποστήριξη των αδύνατων στρωμάτων (δείκτης πολιτισμού μιας κοινωνίας), η συζήτηση γίνεται και πάλι με όρους των "εντός" των τειχών, αφήνοντας και πάλι "εκτός" όλους αυτούς που τους λείπει η πολιτική εκπροσώπηση (άνεργοι, μελλοντικές γενιές).
Από την άλλη μεριά η κυβέρνηση επειδή δεν διαθέτει ένα συνολικά διαμορφωμένο πρόγραμμα, το οποίο να δημιουργεί και τις σχετικές κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, αφήνει την μία κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη (κοινωνικός αυτοματισμός) προκειμένου να στηρίξει το "ανάπηρο" πρόγραμμά της, το οποίο βέβαια επέβαλαν οι "κατοχικές" δυνάμεις του μνημονίου.
Στην σημερινή ιστορική συγκυρία η σύγχρονη αριστερά δεν μπορεί να απέχει ουσιαστικά από την συζήτηση με γενικές διακηρύξεις,  μια ‘ωραία’ συζήτηση των προηγούμενων δεκαετιών. Αντίθετα είναι ανάγκη να υποστηρίξει μια συγκεκριμένη ατζέντα θεμάτων όπου ότι το κύριο χαρακτηριστικό της θα πρέπει να είναι η υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος.
Η πολιτική αυτή θα φέρει την Αριστερά σε επαφή με ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας που τα χαρακτηρίζει η φράση "δεν πάει άλλο".
Νομίζω ότι για μια άλλη φορά οι πολίτες δεν θα ανεχθούν μία αριστερά, αντιδραστική, καχεκτική στο επίπεδο των ιδεών, κρατικίστικη και συντεχνιακή όπου ο λόγος της θα αφορά μόνο κάποιες αυτάρεσκες μειοψηφίες.

1 σχόλιο:

  1. η "ΑΡΙΣΤΕΡΑ" ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ...ΩΡΑΙΑ...
    ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ..ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΦΕΡΑΝ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ.....ΠΑΣΟΚ ΝΔ...ΛΑΟΣ ΝΤΟΡΑΚΙ...
    ΑΥΤΟΙ ΧΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΥΖΉΤΗΣΗ????ΑΝ ΝΑΙ ΜΕ ΓΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΣΑΣ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή