ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

"Χωροταξική Δικαιοσύνη Λεκανοπεδίου Αθηνών"!





του Σάκη Κουρουζίδη**

Το θέμα της τύχης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, έρχεται και επανέρχεται τον τελευταίο καιρό συνεχώς στην επικαιρότητα. Και κάθε φορά με μια δυσκολία επιπλέον. Τώρα μάλιστα, με πολλές δυσκολίες. Η οικονομική κρίση λειτουργεί σε πολλά επίπεδα. Πρώτη δυσκολία, να βρεθούν τα όποια ποσά θα χρειαζόντουσαν για την ανάπλασή του. Πόσα είναι ακριβώς; Ανάλογα με το πώς φαντάζεται κανείς ένα χώρο 6.000 στρεμμάτων. Ποιες λειτουργίες, ποιες υποδομές, ποιες εγκαταστάσεις θα προκύψουν. Πάντως πρόκειται για ποσά της τάξης των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Και σε εποχές κρίσης, ακόμα και αυτά τα ποσά δεν περισσεύουν εύκολα.
Ένα δεύτερο θέμα που προκύπτει είναι ότι το «φιλέτο» αυτό το ορέγεται η μαύρη τρύπα του ελλείμματος. Η πώληση ενός μέρους του χώρου θα μπορούσε να προσδοκά περί τα 5 έως 7 δις ευρώ! Μεγάλο το δέλεαρ, εξ ου και τα πολλά ταξίδια υπουργών στο Κατάρ, ίσως και αλλού. Έτσι, λένε, θα βρεθούν και τα χρήματα να οργανώσουμε και την υπόλοιπη έκταση! Και ένα πάρκο 3-4.000 στρεμμάτων, λένε οι ίδιοι, θα είναι από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης! Και μεγάλο πάρκο, και καλά εξοπλισμένο, και τεράστια έσοδα στο δύσμοιρο ελληνικό δημόσιο ταμείο! Τρία οφέλη σε συσκευασία ενός «πρότζεκτ»!
Ανάμεσα στα δύο αυτά «άκρα», υπάρχει και μια τρίτη οπτική. Ακούει στο όνομα «χωροταξική δικαιοσύνη» στο λεκανοπέδιο της Αθήνας.
Ποια είναι τα δεδομένα αυτής της οπτικής;
Αν είχαμε την απόλυτη ευχέρεια να χρησιμοποιήσουμε τα 6.000 αυτά στρέμματα σε όλη την έκταση του λεκανοπεδίου, τι θα επιλέγαμε; Να κρατήσουμε ένα πάρκο 6.000 στρεμμάτων (εκεί που είναι τώρα ή κάπου πιο κεντρικά), θα το μοιράζαμε σε 6 (Χ1.000 στρ. το καθένα) σε 60 (Χ100 στρ.), σε 200 (Χ30 στρ.) ή σε 1.000 (Χ6 στρ. το καθένα); Πρώτα, σίγουρα δεν θα έβαζε κανείς ένα πάρκο 6.000 στρ. σε μια περιοχή στην «άκρη» σχεδόν του λεκανοπεδίου. Δεύτερον, πολύ δύσκολα θα επέλεγε ένα τόσο μεγάλο ενιαίο χώρο -έστω και σε πιο κεντρική θέση. Σίγουρα θα τον έσπαγε και θα τον διέσπειρε σε πολλά σημεία του χώρου των 412.00 στρ. που είναι όλο το λεκανοπέδιο. Σε πόσα ακριβώς, είναι δύσκολο να ειπωθεί εύκολα.
Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης να αναφέρουμε ότι ο Εθνικός Κήπος καλύπτει έκταση 158 στρ., το Ζάππειο 100, το Πεδίο του Άρεως 250, το Γουδί 900, Ο Πύργος Βασιλίσσης 1.000, το Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας 450 (από τα οποία τα 122 κηποτεχνικώς διαμορφωμένα), ο Λυκαβηττός 369 ο Ελαιώνας 4.500, ο Λόφος του Φιλοπάππου 400, το Άλσος της Σχολής Ευελπίδων 90, το Άλσος Συγγρού (Ιλίσια) 150, ο Αρδηττός 18, η Σχολή Χωροφυλακής 30, οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός 10 στρ.
Δεν θα λέγαμε εύκολα όχι σε 24 Πεδία του Άρεως στο λεκανοπέδιο ή 38 Εθνικούς Κήπους ή 350 Αρδηττούς!
Μήπως καλύτερα, 10 Πεδία του Άρεως και 10 Εθνικούς Κήπους και 100 Αρδηττούς μαζί;
Πολύ ωραία για να είναι αληθινά. Θα πρέπει να αρκεστούμε σε κάτι λιγότερο. Και γιατί δεν έχουμε την ευχέρεια ενός σχεδιασμού από μηδενική βάση και γιατί σήμερα, θα πρέπει να μιλάμε για εκτεταμένες αναπλάσεις που έχουν σαφώς μεγαλύτερο κόστος από αυτό που θα έχει η αντίστοιχη περιοχή του Ελληνικού που θα πουληθεί, έστω, για να «μεταφερθεί» σε μια άλλη περιοχή.
Ο Σόλων Κυδωνιάτης είχε προτείνει κάποτε το γκρέμισμα όλης της ζώνης ανάμεσα στην Ιπποκράτους και τη Χαριλάου Τρικούπη, από την Αλεξάνδρας μέχρι την Ακαδημίας, με σκοπό τη μεταφορά κάποιων δημόσιων κτιρίων και τη δημιουργία ελεύθερων χώρων. Ο Στέφανος Μάνος, επίσης, είχε προτείνει, πριν από κάποια χρόνια, την πώληση του Ελληνικού και την αγορά ορισμένων τετραγώνων σε πυκνοκατοικημένες περιοχές για τη δημιουργία Πάρκων.*

Πρόταση, λοιπόν:

Να δημιουργηθεί ένας φορέας με τη λογική της «κοινωνικής οικονομίας» και με την επωνυμία «Χωροταξική Δικαιοσύνη Λεκανοπεδίου Αθηνών», με συνολικό και ενιαίο στόχο:
1. Την πώληση ενός μέρους του τέως αεροδρομίου του Ελληνικού (40 έως 50%), με προκαθορισμένες χρήσεις και στη λογική του ενιαίου βιοκλιματικού σχεδιασμού, των κτιρίων αλλά και του χώρου συνολικά.

2. Την εξυγίανση, την ανάπλαση και τη δημιουργία ενός σύγχρονου αστικού πάρκου με πολλαπλές κοινωνικές χρήσεις στον υπόλοιπο χώρο του Ελληνικού

3. Την ανάπλαση περιοχών στο λεκανοπέδιο –και- με τη δημιουργία πολλών αστικών πάρκων αλλά με κεντρικό στόχο του σχεδίου τη δημιουργία ενόςΜητροπολιτικού πάρκου στον Κηφισό, από τις εκβολές του έως τις πηγές του.

4. Στήριξη προγραμμάτων για ενιαίες λειτουργίες σε όλους αυτούς τους χώρους που θα αναφέρονται στον τουρισμό, την περιβαλλοντική εκπαίδευση και στην αναψυχή των κατοίκων.

5. Σε ολόκληρο το χώρο του σημερινού Ελληνικού και στις περιοχές ανάπλασης, θα εφαρμοστούν εκτεταμένα προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας, διαχείρισης απορριμμάτων σε όλα τα επίπεδα, πρότυπες ρυθμίσεις σε θέματα κυκλοφοριακά, ποδηλατοδρόμων, πεζοδρομήσεων, και κοινωνικών λειτουργιών.

Τα οφέλη, ΚΑΙ τα οικονομικά, από αυτή την αναπτυξιακή λογική θα ήταν πολλαπλά και μόνιμα, ενώ η είσπραξη ενός ποσού, έστω και σημαντικού, θα ήταν άπαξ. Αφενός, θα τόνωνε ένα τομέα σε κρίση, τον κατασκευαστικό. Αφετέρου, θα προσέθετε υποδομές σε πολλές γειτονιές (θέσεις στάθμευσης, κοινωνικές λειτουργίες, καλύτερες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και υποδομές, κλπ), θα δημιουργούσε προϋποθέσεις παράτασης της παραμονής τουριστών στην Αθήνα και ασφαλώς θα άλλαζε τα δεδομένα του μικροκλίματος στο λεκανοπέδιο, θα έδινε ανάσα ζωής σε πολλές περιοχές και συνολικά στο λεκανοπέδιο, θα άλλαζε τα δεδομένα αναψυχής και άθλησης όλων των κατοίκων του.

*Δες και κείμενό μου, στο Δαίμονα της Οικολογίας, τ. 33, Ιανουάριος 2004
Δημοσιεύτηκε: Δαίμων της Οικολογίας, τ. 113, Μάρτιος 2011
** Μέλος της Π.Π.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου