ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Οι νοσταλγοί της Σοβιετίας, οι εραστές του Καντάφι



Διασκεδάζω αλλά και οργίζομαι όταν διατυπώνονται απορίες από έξυπνους ανθρώπους για την υποστήριξη της εγχώριας «επαναστατικής αριστεράς» προς τον Καντάφι.

Γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης στο Red Notebook
Θα ήθελα να τονιστεί καθαρότερα η ηθική-πολιτική συμπαράταξη με μια λαϊκή δημοκρατική δυναμική που ακόμα και αν δεν ανταποκρίνεται στις προσφιλείς στον χώρο ταξικές και ιδεολογικές αφηγήσεις για την επιθυμητή εξέγερση, αποδεικνύει ότι η Ιστορία διαθέτει ακόμα πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις για τους ολιγαρχικούς της.
Γιατί δεν συνέβη κάτι τέτοιο; Παραμένω ακόμα με την απορία. Και θα παραμένω με την ίδια απορία και μετά τους πρώτους βομβαρδισμούς.

 E, λοιπόν αν έχεις απορία γι’ αυτά τα πράγματα, δεν ξέρεις τι είναι και τι θέλει αυτή η δήθεν Αριστερά, φίλε μου. Όσο καταγγέλλουμε όλοι μαζί το μνημόνιο είναι καλά. Όσο μιλάμε όλοι μαζί για τον καπιταλισμό που πεθαίνει πάλι είναι καλά. Όταν όμως μιλάμε για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και του πλανήτη που λέει και η τελευταία ανακοίνωση του Αριστερού ρεύματος, τότε λέγε με Στάλιν και Μπρέζνιεφ, φώναζέ με Κάστρο και Καντάφι βεβαίως. 

Η λατρεία της «επαναστατικής αριστεράς» μας για την «δική μας» δικτατορία, του προλεταριάτου βεβαίως,  δεν κρύβεται εδώ και χρόνια. 

Πάντα απέναντι από τον «ολιγαρχικό», τον δικτάτορα, το δολοφόνο, ερυθρού χρώματος θα υπάρχει ο ιμπεριαλισμός, ο μακελάρης των λαών, οι Αμερικάνοι, αύριο οι Κινέζοι, μεθαύριο οι εξωγήινοι. Πάντα θα υπάρχει η δικαιολογία της καπιταλιστικής περικύκλωσης για να δικαιολογήσεις τα εγκλήματα του Στάλιν ή του Μάο, του Πολ Ποτ.
Τους παρακολουθούσα εδώ και καιρό μετά τα γεγονότα στην Αίγυπτο και έχω αναρτημένη ακόμα την ένστασή μου.

«Καταλαβαίνω ότι ένα τμήμα της καθ' ημάς αριστεράς δεν θέλει. Κρύβει πίσω από τον αντιαμερικανισμό, τη λατρεία της στους πατερούληδες. Αν υπάρχει όμως δημοκρατική αριστερά ή κάτι άλλο που θέλει να αντιδράσει απέναντι στο Θάνατο - Καντάφι, τι περιμένει; Μια συγκέντρωση - διαμαρτυρία έξω από την πρεσβεία είναι δύσκολο;»

Πύρινοι λόγοι υπέρ της εξέγερσης κατά του Μουμπάρακ και του Μπεν Αλί. Ήταν άνθρωποι της Δύσης πάντοτε. Όταν άρχισε το πανηγύρι στη Λιβύη, η στάση έγινε διαφορετική. Ένα μούδιασμα, μια μουγκαμάρα, τι είπε ο Τσάβες και ο Κάστρο. Μετά «να μην επέμβει η Δύση, τα πετρέλαια θέλουν» και άλλα τέτοια αριστερά και βαθυστόχαστα, για να κρύψουν τη λατρεία τους στον ολοκληρωτισμό τον «δικό μας», τον προλεταριακό και καλά, τον «λαϊκό» αυτόν που δηλώνει αντιιμπεριαλιστής, που έχει περάσει ένα κόκκινο επίχρισμα πάνω από τη μαυρίλα του.

Ο Καντάφι ήταν κάποτε άνθρωπος της Σοβιετίας, φίλος της εγχώριας αριστεράς, κολλητός του Αντρέα και βέβαια εχθρός των αντιπάλων μας. Αυτό που ήθελε να βλέπει και να προβάλει η «Αριστερά» ήταν η αντίθεση του Καντάφι με τους Αμερικάνους, η υπόθαλψη της τρομοκρατίας, οι έρωτες με τους Σοβιετικούς. Το τι έκανε ο Καντάφι στο χωριό του δεν τους απασχολούσε, γιατί γι’ αυτούς η Δημοκρατία είναι ένα αστικό κατασκεύασμα. Αντιθέτως μια δράκα πραξικοπηματιών που κάθονται με την απειλή των όπλων στο σβέρκο ενός λαού είναι σοσιαλιστικό πείραμα, αρκεί η δράκα να δηλώνει εχθρός των Αμερικανών.

Μπορεί η Σοβιετία να πέθανε, αλλά οι οπαδοί και νοσταλγοί της σε αυτή τη χώρα ζουν και αναπαράγονται και ηγούνται όλων των «αριστερών,  επαναστατικών» κομμάτων και σχημάτων και μαθαίνουν και άλλους να αγαπούν το ίδιο όνειρο. 
Να γίνουν Καντάφι στη θέση του Καντάφι, όχι όμως στη Λιβύη, αλλά στην πλατεία Συντάγματος. 

5 σχόλια:

  1. Ρε τη δήθεν αριστερά να μη συμφωνεί να κάψει η Δύση τη Λιβύη για να βάλει μετά στη θέση του Καντάφι τους μέχρι χθες συνεργάτες του!

    Αλλά και συ φίλε ως αριστερός με τον Καντάφι είσαι κολλημένος. Με την εισβολή στο Μπαχρέιν και τις σφαγές στην Υεμένη δεν βλέπω να συγκινήσαι. Αλλά τη λέω τώρα, Σ. Αραβία και Η.Α.Ε. δεν έχουν συμπάθειες στην αριστερά, με αυτά θα ασχοληθούμε;

    ΥΓ: "Όσο καταγγέλλουμε όλοι μαζί το μνημόνιο είναι καλά" Συγνώμη αλλά ο πρώτος πληθυντικός που κολλάει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αφού συγκινηθείς εσύ και όλο το ακροδεξιό συνάφι σου με τις σφαγές του Καντάφι θα ασχοληθώ με το Μπαχρέιν φιλαράκο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ θα έλεγα ότι πίσω από τον αντιαμερικανισμό και τον αντιιμπεριαλισμό ορισμένοι κρύβουν τα τις επαναστατικές τους ιαχές και συχνά αποκτούν και λόγο ύπαρξης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δείμο κρύβουν τη λατρεία τους για τον ολοκληρωτισμό. Το πρόβλημα αυτής της αριστεράς είναι αυτό. Η δημοκρατία είναι αστικός θεσμός ενώ η δικτατορία, άμα είμαστε εμείς καβάλα, είναι σοσιαλισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν χρειάζεται να γίνεσαι υβριστικός, μπορείς(;) να γράψεις την άποψη σου χωρίς χαρακτηρισμούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή