ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Η εισήγηση του Παν. Κουτσοπίνη στο συνέδριο



Παναγιώτης Κουτσοπίνης

Αγαπητοί σύνεδροι, Φίλες και φίλοι,

Πάρα πολλά σοφά ειπώθηκαν,  πολλά σχολιάστηκαν, αρκετά προτάθηκαν, λίγα κοντραρίστηκαν, λιγότερα αμφισβητήθηκαν, απειροελάχιστα ίσως προκάλεσαν και μειδιάματα. Τι μένει σε μένα τον μικρό να πω ???   

Σήμερα έχουμε τοκετό!
9μήνες κύηση από την 27/6/10. Όλοι μας  κυοφορήσαμε. Το έμβρυο έγινε μωρό, έφτασε τα 5.500 μέλη και τις 180 οργανώσεις.  

Τώρα με το συνέδριό μας «γεννάμε το μωρό μας».

Πριν γεννηθεί του δώσαμε, με συντριπτική πλειοψηφία, το όνομα Δημοκρατική Αριστερά.

Επίσης προσδιορίσαμε το πλαίσιο διαπαιδαγώγησής του με τις «θέσεις» και ετοιμάσαμε τον τρόπο  ζωής,  λειτουργίας, και ανάπτυξής  του με το «καταστατικό».
Την κηδεμονία - επιμέλεια του θα την αναθέσουμε αύριο στην νέα Πολιτική Επιτροπή και την καθημερινή του φροντίδα στην Εκτελεστική Επιτροπή.

Παραδίδουμε, λοιπόν επίσημα στην ελληνική κοινωνία, όπως χαρακτηριστικά και πολύ εύστοχα ο πρόεδρος μας είπε, ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Την αριστερά της ευθύνης.
Θα ήθελα να προσθέσω και το ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ. Το κόμμα του σήμερα για την Ελλάδα του αύριο.

Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο!
Και εννοώ το κόψιμο του ομφαλίου με την ευρύτερη, ψυχολογική – ψυχιατρική, έννοια του όρου. Δηλαδή να απελευθερώσουμε αυτό το κόμμα από το κακό παρελθόν και την μιζέρια ημών των ιδίων και της παραδοσιακής αριστερής κουλτούρας μιας άλλης ξεπερασμένης εποχής.

Να  μην ωθήσει η όποια ανασφάλειά μας στον «καταναγκασμό της επανάληψης»!

Ας αφήσουμε το νεογέννητο να ανακαλύψει  νέους δρόμους στην ζωή του και να ανακαλύψει καινούργιες σύγχρονες αλήθειες.  Να δει, τον χθεσινό κόσμο του σήμερα που φεύγει και να αντικρίσει τον νέο κόσμο που έρχεται, χωρίς τις παραμορφωτικές διόπτρες του παρελθόντος.

Η μέχρι σήμερα πορεία μας έδειξε, και το συνέδριό μας δείχνει μέχρι στιγμής, ότι υπάρχουν ελπίδες  να κόψουμε τον ομφάλιο. Αρκεί να το πιστέψουμε και να προσέξουμε.

Και η κοινωνία έξω ελπίζει και περιμένει να το κατορθώσουμε!
Και θα αγκαλιάσει το μωρό μας  την ΔΗΜ.ΑΡ. και θα την βοηθήσει να μεγαλώσει και να μεγαλουργήσει αρκεί και η ΔΗΜ.ΑΡ. να  θελήσει να ανοιχτεί και να μπει στην μεγάλη αγκαλιά της κοινωνίας και να μάθει από αυτήν με ανοικτά και ελεύθερα τα αυτιά.  Χωρίς  τις  γνωστές  ωτοασπίδες τις κομμουνιστικογενούς αριστεράς. Ας την αφήσουμε την ΔΗΜ.ΑΡ. έξω από τα τείχη της παραδοσιακής κομματικής περιχαράκωσης να περπατήσει ελεύθερα!

Και δυο λέξεις ως σοβαρός σύνεδρος.

Μικρή συνεισφορά μου η πρότασή μου με τον τίτλο: « Για το Δημόσιο Σύστημα Υγείας: Μια πρόταση για τον εκ βάθρων ανασχεδιασμό και τη ριζική του ανασυγκρότηση-αναδιοργάνωση.» και η οποία έχει δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα του κόμματος και έχει δοθεί στην επιτροπή θέσεων.

Η παρέμβασή μου αυτή για την υγεία πρέπει να θεωρηθεί και να αντιμετωπισθεί ως πρόταση συμπληρωματικής ανάπτυξης των θέσεων της ΠΠΕ . Η παραπάνω πρόταση με κανένα τρόπο δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει την ολοκληρωμένη και τελική λύση στο πρόβλημα «Υγεία στην Ελλάδα». Ένα αναλυτικό, λεπτομερές, κοστολογημένο και πλήρως χρηματοδοτημένο πρόγραμμα για την Δημόσια Υγεία οφείλουμε να παρουσιάσουμε στους πολίτες προσεχώς.

Πιστεύω ότι έχουμε το χρέος να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στο χώρο της Υγείας. Και οφείλουμε, επίσης, να αποδείξουμε ότι έχουμε την τόλμη που απαιτούν οι συνθήκες και να προτείνουμε πραγματικές, ριζοσπαστικές λύσεις.           

Επίσης θεώρησα αναγκαίο να προτείνω την τροποποίηση του καταστατικού στο κεφάλαιο ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΜΕΛΩΝ

Για το πρώτο εδάφιο θεωρώ ότι αρκεί η διατύπωση: «Οι οργανώσεις της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ δημιουργούνται στον τόπο κατοικίας ή εργασίας των μελών του κόμματος.»

Σκεπτικό:
1)     Οποιαδήποτε άλλη οργάνωση των μελών στη βάση επαγγελματικών ή επιστημονικών ή  ειδικών ενδιαφερόντων αποτελεί κατά την άποψή μου «το θερμοκήπιο παραγωγής συντεχνιακών ενδιαφερόντων και συμφερόντων». Ιστορικά στην ελληνική μεταπολιτευτική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, οι λεγόμενες «κλαδικές οργανώσεις» λειτούργησαν, εξέθρεψαν και επέβαλαν το «ελληνικό συντεχνιακό τέρας», το οποίο είναι σε πολλά υπόλογο για την τραγική θέση, στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα.
2)     Οι επιστήμονες κλπ μέλη του κόμματος, ας δημιουργήσουν «συμβουλευτικές ομάδες παραγωγής πολιτικής, προτάσεων, θέσεων και ολοκληρωμένων προγραμμάτων» τα οποία υποβάλλουν στο κόμμα και στην κοινωνία για διαβούλευση και έγκριση.
3)     Οι κομματικές οργανώσεις στις περιοχές κατοικίας δεν θα αιμορραγούν από «άτομα με γνώσεις»,  τα οποία είναι χρήσιμα για την κάθε τοπική οργάνωση και την τοπική κοινωνία.
4)     Υπάρχει αντίφαση στην θέση «πολεμάμε τις συντεχνίες» και ταυτόχρονα με το σχέδιο της επιτροπής καταστατικού, θα αναπαράγουμε με την οργανωτική μας δομή, τα «θερμοκήπια παραγωγής συντεχνιακών συμφερόντων».

Ας πρωτοπορήσουμε και στην οργανωτική δομή σύγχρονου κόμματος για να κάνουμε την «άλλη αριστερά»  αλλά και   «το άλλο κόμμα» που έχει ανάγκη και θα αγκαλιάσει η ελληνική κοινωνία.
Το κόμμα «εμβρυουλκό της ελληνικής κοινωνίας» για να κτίσουμε μια ΑΛΛΗ  Ελλάδα.

Σας ευχαριστώ που είχατε την υπομονή να με ακούσετε.
Παναγιώτης Κουτσοπίνης   1/4/11

1 σχόλιο: