ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Tι είπε η Βάσω Κιντή στο 1ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς




Αθήνα, 2/4/2011
Βάσω Κιντή

Στο συνέδριο δεν υπάρχει χρόνος για αναλύσεις. Αυτές γίνονται στις οργανώσεις, στους τόπους δουλειάς, στο διαδίκτυο.

Εδώ βρισκόμαστε για να σφραγίσουμε με τις αποφάσεις μας την πολιτική μας βούληση. Αλλά για ποιο πράγμα;

Το κόμμα το έχουμε ιδρύσει και υπάρχουμε. Αλλά τι θέλουμε να κάνουμε;

Στην Ελλάδα τα κόμματα, εδώ και πολλά χρόνια, υπάρχουν και λειτουργούν σαν να τους έχει βάλει κάποιος στον αυτόματο. Με ελάχιστες εξαιρέσεις συγκεκριμένων στιγμών, ξέρει ο καθένας τι θα πουν και τι θα πράξουν πριν το πουν και πριν το πράξουν. Και δεν ξέρουμε μόνο αυτό. Ξέρουμε επίσης ότι αυτό που παρακολουθούμε είναι σχεδόν ένα θέατρο, με οικτρές συνέπειες δυστυχώς για την πραγματική ζωή. Υπάρχουν αυτοί που παίζουν τον ρόλο του πατριώτη, του υπερπατριώτη, του λαϊκού αγωνιστή, του οργισμένου συνδικαλιστή, του αμόρφωτου ξερόλα, του δήθεν σοβαρού πολιτευτή. Τα έχει πει ο Σαββόπουλος εγκαίρως.

Και το κοινό, όλοι εμείς, παρακολουθούσαμε όχι μόνο από αίσθηση συνενοχής γιατί σ’ αυτή την παράσταση μετείχαμε και την στηρίξαμε, αλλά και από μια αίσθηση αδιεξόδου. Δεν υπήρχαν άλλες επιλογές.

Τώρα, η καλοκουρδισμένη μηχανή που λιπαίνονταν κανονικά από τη δουλειά όλων μας, ρέταρε και μας προσγείωσε στη χρεοκοπία.. Κι ωστόσο, αυτοί που την έστησαν συνεχίζουν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Οι ίδιες κενές ρητορείες και στημένες αντιμαχίες. 

Θέλουμε να συντονιστούμε κι εμείς μ’ αυτή τη μηχανή για να εισπράξουμε τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των άλλων; Ακόμη κι αν μας απασχολεί η κομματική μας επιβίωση, δεν πρέπει να ψάξουμε μια μικρή θέση σ αυτό το σκηνικό. Είμαστε πολύ πιο σοβαροί, ευγενείς και υπεύθυνοι για να διασωθούμε στους διαγκωνισμούς χωρίς αρχές όπου οι πρωταγωνιστές είναι αδίστακτοι και δεν υπολογίζουν πόνο , κόστος και συνέπειες προκειμένου να ικανοποιήσουν τα ευτελή μικρά και μεγάλα συμφέροντά τους.

Τι να κάνουμε λοιπόν;
Να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες και στην εμπιστοσύνη αυτών που προσβλέπουν σε μας και δεν είναι καθόλου λίγοι. Αυτών που παλεύουν μόνοι στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στα δικαστήρια, σε όλους τους χώρους δουλειάς, με αίσθημα ευθύνης, με αξιοπρέπεια, με έγνοια για τον συνάνθρωπό τους, για τη χώρα και το κοινό καλό. Αυτών που θέλουν ένα κράτος όπου οι νόμοι εφαρμόζονται και γίνονται σεβαστοί, ένα κράτος ισονομίας, ένα κράτος που προστατεύει τους αδύναμους κι αυτούς που δεν έχουν φωνή. Όλοι αυτοί, με ευθύνη μεγάλη και της αριστεράς, βρίσκονται στο περιθώριο σαν να είναι πολίτες β΄ κατηγορίας.

Παλαιά οι κυβερνήσεις απέκλειαν τους αριστερούς από θέσεις ευθύνης στέλνοντάς τους στην εξορία ακόμη και στο εκτελεστικό απόσπασμα. Σήμερα, γιατί πρέπει τα αριστερά κόμματα να καταδικάζουν και να καθηλώνουν τους αριστερούς και τους υπεύθυνους πολίτες στο περιθώριο; Μόνο για να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται; Δεν είναι αυτοί ικανοί για να αναλάβουν τις ευθύνες της χώρας; Είναι μονίμως άλλοι πιο ικανοί από εμάς; Έχουμε εκχωρήσει της τύχες της χώρας σε άλλους για να μας διοικούν; Τι είμαστε εμείς; Πολίτες β΄ κατηγορίας; Ή περιμένουμε να γίνει η επανάσταση; Ή μήπως η πολιτική είναι πολύ βρώμικη για εμάς; Τότε γιατί φτιάχνουμε κόμμα;

Στις κρίσιμες στιγμές που περνάμε πρέπει εμείς να καλέσουμε τους πολίτες να μας εμπιστευθούν για να αναλάβουμε τις ευθύνες που επιβάλλει η πολιτική. Και να θέσουμε εμείς τους όρους των συνεργασιών – τι θέλουμε δηλαδή. Όχι τους θεατρινισμούς του Αλαβάνου ή τους προσχηματικούς όρους του Σύριζα στο παρελθόν που ξέρουμε εκ των προτέρων ότι κανείς δεν θα δεχθεί αλλά εκείνους τους όρους που θα αλλάξουν πραγματικά τη ζωή μας προς την κατεύθυνση που θέλουμε.  Μια τέτοια στάση, όχι μόνο θα προκαλέσει τη προσοχή των πολιτών αλλά μπορεί να αλλάξει και την πορεία της χώρας.

Πρέπει να έχουμε πάντα στον νου μας ότι οι καιροί δεν περιμένουν. Η πολιτική δεν είναι ακαδημαϊκό σεμινάριο για να συζητάμε αενάως προσπαθώντας να συμφωνήσουμε –αυτό δεν θα συμβεί ποτέ πλήρως. Η πολιτική είναι δράση. Εμείς να πούμε τι πρέπει να γίνει και να μην επιφυλάσσουμε για τους εαυτού μας τον ρόλο των σχολιαστών. Για να δώσουμε περιεχόμενο στην πολιτική και ελπίδα στους πολίτες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου