ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Σύγχυση και παθητικότητα




....από την απρόθυμη συνδιαχείριση της χώρας με την τρόϊκα στην πλήρη εκχώρηση κάθε πρωτοβουλίας.



Ένα εξαιρετικό πολιτικό κείμενο αιχμής για όλα και για όλους και πάνω απ'όλα για την δημοκρατική αριστερά

Από το blog Αριστερή Στρουθοκάμηλος


Το μνημόνιο με τους δανειστές μας, όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να οδηγήσει στην εκπλήρωση του στόχου της επιστροφής στον δανεισμό από τις "αγορές" - πράγμα που υποτίθεται ότι είναι και ο πρωταρχικός του σκοπός. Την κρίση, συνεχίζουν να την πληρώνουν οι εργαζόμενοι είτε ως μισθωτοί είτε ως επιχειρηματίες - οι δουλειές χάνονται οι επιχειρήσεις κλείνουν. Το εσωτερικό μέτωπο βρίσκεται σε κώμα και όλα τα περιμένουμε από ευρωπαϊκές εξελίξεις και γεωπολιτικές ανατροπές. 

Ο πολιτικός κόσμος της χώρας μας, μεγαλωμένος μέσα στην παράδοση του πελατειακού πάρε-δώσε είναι ανίκανος να αντιδράσει θετικά και αναλώνεται με σπασμωδικές κινήσεις στο να διαφυλάξει τον εαυτό του πρώτα - ότι κάνει και κάθε ισχυρή επαγγελματική συντεχνία.
Η κυβέρνηση του Πασοκ, προσπαθεί απλά να εξασφαλίσει με οποιονδήποτε τρόπο την επόμενη δόση του δανείου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Δεν είναι σε θέση ούτε να ασκήσει αυτόνομη πολιτική ούτε καν να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για την παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας. Ούτε η γραφειοκρατία μειώνεται ούτε τα επαγγέλματα ανοίγουν ούτε ο δημόσιος τομέας εξυγιαίνεται. Πόσο μάλλον, δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο για αναπτυξιακή διέξοδο, υποστήριξη των μακροχρόνια ανέργων, εφαρμογή ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, υποστήριξη των επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, μείωση των προϋποθέσεων παραμονής των νόμιμων μεταναστών κλπ κλπ. Όλα έχουν αφεθεί στο αυτόματο πιλότο των εντολών της τρόϊκας και το σιγοντάρισμα του φόβου που σπέρνουν τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ για το εύκολο πέρασμα των μέτρων.

Το Πασοκ σιχαίνεται τις χειραφετητικές πρωτοβουλίες της κοινωνίας γιατί δεν αντέχει να αντιμετωπίσει τον ίδιο του τον εαυτό - να ανοίξει δηλαδή τους φακέλους των στελεχών του που πλούτισαν παράνομα, να δώσει στην δικαιοσύνη τα σκάνδαλα, να αναγνωρίσει και ακυρώσει τους νόμους του και τις πολιτικές του που υπέθαλψαν την ληστεία του δημοσίου από τους ημετέρους και τα κρατικοδίαιτα συμφέροντα του εσμού των "επιχειρηματιών" που εξέθρεψε και γιγάντωσε τα ελλείμματα καταβαραθρώνοντας την υγιή επιχειρηματικότητα και το κράτος δικαίου.

Τα ίδια ισχύουν και για τον άλλον πυλώνα του δικομματισμού, την ΝΔ, που έρχεται με περισσό θράσος τώρα να εμφανιστεί και ως εναλλακτική λύση... 
Η αριστερά, σε όλες τις τις εκφάνσεις, αδυνατεί να απεξαρτηθεί από την εξάρτησή της από τα "συνδικάτα της συνδιοίκησης" του δημοσίου και των ΔΕΚΟ που εκμεταλλεύτηκαν το αλισβερίσι με το κράτος και άρμεξαν χαριστικά "κεκτημένα" και προνόμια που τα φέρνουν αντίθετα με την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων αυτού του τόπου και παραγωγών του πλούτου που κατασπαταλήθηκε. Έχει συμβιβαστεί με την ιδέα της ελάχιστης αναπαραγωγής της μέσα από την επίτευξη του 3% και την συντήρησή της από την κρατική επιδότηση. Δεν ανοίγει κανένα μεταρρυθμιστικό μέτωπο, δεν προβάλλει κανένα εναλλακτικό σχέδιο γιατί δεν θέλει να δυσαρεστήσει τις δεξαμενές των ισχνών ψήφων της όμηρος και αυτή του φαύλου κύκλου "πολιτικό στρογγύλεμα - πολιτική επιβίωση".

Τα ισχυρά συνδικάτα του δημοσίου, στενού και ευρύτερου τομέα, αλλά και εκείνα των κλειστών επαγγελμάτων μάχονται για τα κεκτημένα τους ως εχθροί του λαού και διαπλεκόμενοι με την εξουσία. Θεωρούν ότι η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να χρηματοδοτεί τα ασφαλιστικά τους ταμεία, τις αυθαίρετες αμοιβές τους και την προνομιακή τους θέση στον κοινωνικό ιστό τρεφόμενοι από την έλλειψη ανταγωνισμού και την μονοπωλιακή τους ισχύ ως άλλοι νταβατζήδες του δημοσίου συμφέροντος. Δεν είναι τυχαίο ότι και η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ στην πραγματικότητα είναι συνδικάτα του δημοσίου όταν ακόμα και στο γενικό συμβούλιο της πρώτης μόνο 3-4 στους 45 εκπροσωπούν συνδικαλιστικές ενώσεις του ιδιωτικού τομέα... Και οι γενικές τους απεργίες απέχουν παρασάγγας από το να εκπροσωπούν την κοινωνία της εργασίας (γι αυτό και δεν έχουν καμιά απήχηση στους ιδιωτικά εργαζόμενους). Το κράτος επιδοτεί με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ πχ την ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ετησίως, μετατάσσει εργαζομένους σε άλλους τομείς όπου δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν και διατηρεί την μονιμότητα όχι ως ελάχιστο εισόδημα μη εχόντων άλλη πρόσοδο αλλά ως βόλεμα/εξασφάλιση του εκλογικού του στηρίγματος, χωρίς αξιολόγηση χωρίς ήθος κοινωνικής αλληλεγγύης χωρίς  εξυπηρέτηση της ανάγκης υποστήριξης παραγωγικών δραστηριοτήτων.

Η ίδια η κοινωνία βρίσκεται σε τέλμα. Η ιδεολογία του ατομισμού που επέβαλλε ο παλιός πολιτικός κόσμος με τις διακρίσεις των πολιτών, τον νεοπλουτισμό των δικών μας και την  παρασιτική επιχειρηματικότητα των ημετέρων έχει διχάσει την κοινωνία και την έχει βυθίσει στην σύγχυση και την κατάθλιψη. Η αναξιοκρατία δεν επιτρέπει υγιείς παραγωγικές πρωτοβουλίες, το τείχος της γραφειοκρατίας και της κοινωνικής αδιαφορίας εμποδίζει σε κάθε βήμα τους τους ανθρώπους που θέλουν να σταθούν στα πόδια τους και να δημιουργήσουν δουλειές και απασχόληση και κόμματα και υπουργοί φιλονικούν για τις ευθύνες που όλοι ανεξαιρέτως φέρουν.

Μέσα σε αυτό το κλίμα η μόνη δύναμη που παίρνει πρωτοβουλίες, διατυπώνει σχέδια και επιβάλλει την πολιτική της είναι η τρόϊκα. Αυτή απαιτεί τις αυτονόητες μεταρρυθμίσεις μαζί φυσικά με άλλες που εξασφαλίζουν, όσο γίνεται, την αποπληρωμή των δανείων της, αυτή συσκέπτεται κρυφά ή φανερά για να αξιολογήσει την πρόοδο των μέτρων, αυτή προβληματίζεται αν θα αντέξουμε άλλη λιτότητα, αυτή διαχειρίζεται μέχρι και τον έλεγχο προόδου κάθε υπουργού και υπηρεσίας ξεχωριστά. Οι υπόλοιποι όχι! 

Εδώ φτάσαμε - στην εκχώρηση κάθε πρωτοβουλίας στην τρόϊκα. Αυτόνομη πολιτική δεν υπάρχει - υπάρχει ανικανότητα από τους κρατούντες και ανευθυνότητα από τους αντιπολιτευόμενους. Και ανάμεσα στις συμπληγάδες οι υπόλοιποι να μην γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει και να ελπίζουμε στην κοινή λογική όσων στην Ευρώπη μας βλέπουν ακόμη σαν μέρος του πληθυσμού της...
Για μιαν ακόμη φορά επαφιόμαστε στους ...φιλέλληνες.

Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό μέτρων και πολιτικών, αξιόπιστων και αναξιόπιστων, που όλες προέρχονται από τις δεξαμενές σκέψης και τα ίδια συμφέροντα συγκεκριμένων ευρωπαϊκών κρατών, δεν βλέπω πουθενά να αναδύεται η "αριστερά της ευθύνης" στην χώρα μας. Εκείνο το διαφορετικό στο παρακμασμένο πολιτικό σκηνικό που συνέγειρε τον χρόνο που πέρασε μυαλά και διαθεσιμότητες και συγκέντρωσε ένα αξιολογότατο ανθρώπινο δυναμικό στις τάξεις της δημοκρατικής αριστεράς με όρεξη για διατύπωση εναλλακτικών, μεταρρυθμιστικό σχέδιο, οικολογική συνείδηση και συμμετοχική στήριξη ενός σχεδίου ανόρθωσης και ανανέωσης της ελληνικής πραγματικότητας. Ψίθυροι και στρογγυλέματα, ισχνές παρεμβάσεις σε τομείς προνομιακούς για τον χώρο, αλαλία για την επιβεβλημένη αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, χλιαρή στήριξη των λίγων σωστών μεταρρυθμίσεων, απροθυμία κινηματικής υποστήριξης καίριων κοινωνικών αιτημάτων όπως του ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος και της υγιούς επιχειρηματικότητας.
Αντίθετα, νουθεσίες στα κρατικοδίαιτα συνδικάτα των κεκτημένων, παθητική παρακολούθηση των εξελίξεων, δυσπιστία απέναντι στις ρηξικέλευθες προτάσεις της κοινωνικής αριστεράς, αγωνία μονάχα για την κοινοβουλευτική επιβίωση και το πως αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί.

Φαίνεται ότι ο αριστερός ασθενής δεν μπορεί να ανακάμψει. Φοβάται κι αυτός να κοιταχτεί στον καθρέφτη αλλά κυρίως φοβάται την αυτενέργεια και τις ιδέες εκείνων που είναι ο φυσικός του συγγενής. Φοβάται να ανοιχτεί στο λαό, φοβάται τον ανοιχτό διάλογο, φοβάται το διαδίκτυο και την μέσω αυτού αυτοοργάνωση των πολιτών σε κοινωνικά δίκτυα με εργαλείο το μόνο πραγματικά δημοκρατικό μέσο που διαθέτουμε: το ίντερνετ, την οριζόντια επικοινωνία της κοινωνίας των πολιτών, την εθελοντική συμμετοχή και δράση σε συνθήκες δημιουργικού εργαστηρίου και διαφάνειας.
Φαίνεται ότι ακόμη η πολιτική διαμεσολάβηση της αριστεράς κινείται με παλιούς όρους αντιπροσώπευσης και εκλεκτόρων. Η ανανέωσή της μοιάζει αδύνατη.

Προϋπόθεση για την όποια αλλαγή είναι η τολμηρή παραδοχή της πραγματικότητας. Το άνοιγμα στην συμμετοχή και την κινητοποίηση της αυτενέργειας των ενεργών πολιτών. Μέχρι τότε η τρόϊκα θα είναι ο μοναδικός παίχτης καθορίζοντας το μέλλον μας και το μέλλον των επόμενων γενεών που δεν μας φταίνε σε τίποτα. Υπάρχει άραγε ελπίδα;

2 σχόλια:

  1. όντως ο αριστερός ασθενής δεν μπορεί να ανακάμψει

    δυστυχώς και η ΔΗΜ.ΑΡ. δεν ξεφεύγει από αυτή τη διαπίστωση

    Αλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αλέξανδρε
    Είμαι αισιόδοξος. Τα μέλη και τα στελέχη της ΔΑ αν το θέλουν μπορούν να ανοίξουν ένα νέο δρόμο στα δύσβατα μονοπάτια της Αριστεράς.ή τουλάχιστον μπορούν να το επιχειρήσουν. Χρειάζεται τόλμη, γνώση και διάλογο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή