ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Αγανάκτηση με νόημα;



.....ένα ερωτηματικό στη λέξη "ξυπνήσαμε"  του πανό της φωτογραφίας θα ήταν ακριβές (Leo).

Από το blog feleki
Υποθέτω πολλοί από μας θα αναρωτιόμαστε πού θα οδηγήσει τελικά η κίνηση των “αγανακτισμένων” πολιτών. ΄Ενα από τα σημαντικότερα θέματα συζήτησης των ημερών (μετά την Τρόικα και το Μνημόνιο) είναι οι “αγανακτισμένοι” οι οποίοι έχουν προσελκύσει τόσο θετικό όσο και αρνητικό σχολιασμό.
Σίγουρα αναδεικνύεται για άλλη μια φορά η δυναμική των social media και η αδυναμία των σημερινών πολιτικών να την παρακολουθήσουν και να την κατανοήσουν. Συγκεντρώσεις χιλιάδων πολιτών που θα ζήλευαν τα μεγάλα κόμματα προκαλούν φοβικές αντιδράσεις τύπου Πάγκαλου και βάζουν στο περιθώριο τον αρχαϊκό τρόπο λειτουργίας των κομματικών μηχανισμών.
Στα προφανή χαρακτηριστικά των “αγανακτισμένων” καταχωρείται η ειρηνική διαμαρτυρία χιλιάδων ανθρώπων όταν μάλιστα η θεματική των συγκεντρώσεων έχει να κάνει με τα επίμαχα ζητήματα του Μνημονίου, της ανεργίας κλπ. και όχι με ζητήματα που εκ προοιμίου δε συνάδουν με την ενδεχόμενη πρόκληση έντασης και βίας, όπως για παράδειγμα οικολογικές διεκδικήσεις, gay parades κ.ο.κ. Φυσικά και δε θεωρώ αυτονόητο την πρόκληση βίας σε συγκεντρώσεις ή πορείες για την ανεργία αλλά δυστυχώς η ελληνική πραγματικότητα έχει πάρει διαζύγιο από το αυτονόητο.
Η δυναμική λοιπόν των social media και η ειρηνική συνάθροιση πολιτών είναι δύο αντικειμενικά, βασικά συστατικά των “αγανακτισμένων”. Προφανώς και δε γνωρίζω αν θα κομίσουν κάτι καινούριο στη ζωή μας οι “αγανακτισμένοι”. Τρέμω όμως στην ιδέα ότι υπάρχει η σοβαρή πιθανότητα να αφιερώνουν το χρόνο τους στις πλατείες γιατί μπορεί να επιθυμούν την Ελλάδα που τους “έκλεψαν”˙ την Ελλάδα του πελατειακού συστήματος, τους βολέματος στο Δημόσιο, των καταχρεωμένων πιστωτικών, των καταναλωτικών δανείων, των αυθαίρετων εξοχικών, των τετρακίνητων αυτοκινήτων, των ανύπαρκτων πεζοδρομίων, του μαύρου χρήματος.
Θέλω να ελπίζω ότι οι “αγανακτισμένοι”, όταν κάποια στιγμή αδειάσουν τις πλατείες, θα μας έχουν διαδάξει όχι πως θα μουτζώνουμε και κατακεραυνώνουμε τη Βουλή και τους πολιτικούς αλλά τι σημαίνει να είσαι ενεργός πολίτης.
Τι σημαίνει να ψηφίζεις και να μην ευνοείς την αποχή γιατί κάποιοι άλλοι θα ψηφίσουν για σένα.
Τι σημαίνει να πληρώνεις τους φόρους σου γιατί αν δεν το κάνεις θα επιβαρύνεις τους συμπολίτες σου.
Τι σημαίνει να υπάρχει αξιοκρατία και διαρκής αξιολόγηση της εργασίας προς όφελος των πολλών.
Τι σημαίνει “κάνω απεργία” και όχι κλείνω τους δρόμους κάθε λίγο και λιγάκι.
Τι σημαίνει να μην πετάς το σκουπίδι σου από το ανοιχτό τζάμι τους αυτοκινήτου σου.
Τι σημαίνει ανοχή στη διαφορετικότητα.
Με λίγα λόγια: η κίνηση των “αγανακτισμένων” δε θα έχει κανένα νόημα αν δεν οδηγήσει στην συνειδητοποίηση της ευθύνης που έχουμε ως πολίτες για την βελτίωση της χώρας στην οποία επιθυμούμε να ζούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου