ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

H Εποχή της Αρένας: Το νέο πλανητικό θέαμα


                                 
Η μαστόρισσα της γραφής Βασιλίκα Σαριλάκη συσχετίζει τους πριγκιπικούς γάμους με την οσιοποίηση του Πάπα. ( Leo)

                                    της Βασιλίκας Σαριλάκη*
     
από το blog Αριστερή Στρουθοκάμηλος
                                    
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι συγκυρίες δεν είναι τυχαίες; Μια μεγάλη μορφή της ψυχανάλυσης του 20ου αιώνα, ο Carl  Jung ονόμαζε το φαινόμενο αυτό «συγχρονικότητα» και μας καλούσε να μην αγνοούμε την μυστική ζωή των συμπτώσεων.. Καιρό τώρα λοιπόν, αναλογιζόμουν πόσο επίκαιρος γινόταν ξανά στις μέρες μας, ο Guy Debord και η παλιά, καυστική του κριτική για την κοινωνία του μαζικού θεάματος που τότε προσπαθούσε να συνδέσει με την "ασελγή"  εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα, ενός κλασσικού όρου στις συζητήσεις διανοουμένων της μεταπολίτευσης..

Σήμερα, που καμιά αμφιβολία δεν τρέφουμε πλέον για το μαζικό «πλανητικό θέαμα», τους τηλεοπτικούς πολτούς υποπροϊόντων, εκδιδομένων μαζικά σε φασόν στον πλανήτη, με τεράστια κέρδη για τις μητρικές εταιρείες που «εκπολιτίζουν» με Taganika Idols και διάφορα freak shows τις χώρες-πλέμπα σαν κι εμάς, ( χώρες που έφτυσαν προ πολλού οποιαδήποτε παράδοση και τέχνη μη μεταφραζόμενη σε μετοχές), έ ναι, ζούμε στην εποχή της «Διασκέδασης μέχρι θανάτου» του Neil Postman!


Δύο πρόσφατα γεγονότα ήρθαν να το επιβεβαιώσουν. Ο πλανητικά αναμεταδοθείς βασιλικός βρετανικός γάμος κι η οσιοποίηση του πάπα Παύλου του Β΄ με τιμές αρένας στην Ρώμη για την οποία επίσης συνέρρευσαν εκατομύρια πιστοί-τουρίστες..
Βλέποντας την υστερική ταύτιση τόσων ανθρώπων με τον βασιλικό γάμο και την μανία των απανταχού γης καναλιών να αναμεταδώσουν και την τελευταία ηλίθια λεπτομέρεια, όπως το ότι οι διοργανωτές έδωσαν αντιηλιακά στους κάμεραμαν να μην μαυρίσουν ή ότι έδωσαν χάπια στα βασιλικά άλογα να μην χέσουν ξαφνικά σάστισα. Βλέποντας πιτσιρίκες και μεγάλες να ολοφύρονται με τιάρες στα κεφάλια, σαν να παντρεύονται οι ίδιες, ξιπασμένες πριγκίπισσες με κοκορόφτερα καπέλα και τόσα άλλα 
αναρωτήθηκα ειλικρινά: Μα σε ποιόν αιώνα ζω; Τον 17ο; 18ο;

Καρικατούρες ανθρώπων, γελοίες πόζες, αιμομιξίες, δικτάτορες καλεσμένοι, σε μια τελετή που κόστισε 23 εκ. δολάρια στους φορολογούμ
ενους ενώ οι αντιμοναρχικές ενώσεις κατηγορούν την ζάμπλουτη βασίλισσα Ελισάβετ , μια από τις πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο, ότι η βασιλεία της κοστίζει πάνω από 260 εκ δολάρια τον χρόνο στους Βρετανούς. Η δε βασιλική οικογένεια έχει δικά της μεταλλεία, επιχειρήσεις, εδαφικές εκτάσεις μια αμύθητη περιουσία. Οι άνθρωποι αυτοί, Καμίλες και Κάρολοι ζουν εκτός πραγματικότητας προσβάλλοντας την έννοια της Δημοκρατίας, σε μια χώρα υποτίθεται αναπτυγμένη. Μα γιατί κανένας δεν μιλάει;


Η επαίσχυντη ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφία , φυσικά δεν αναφέρθηκε καν στις αντιμοναρχικές διαδηλώσεις που έγιναν, αναμεταδίδει επαναληπτικά σε επίπεδο μεσημεριανού το γεγονός, χωρίς κανένα πολιτικό σχόλιο, σε αντίθεση με κανάλια που θεωρούνται φερέφωνα του αμερικανικού πενταγώνου όπως το cnn που παρουσίασε συνέντευξη μιας ακαδημαϊκού, μέλους του αντιβασιλικού κινήματος.




Από την άλλη διαβάζω: «Τελετή οσιοποίησης του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β', γίνεται σήμερα, έξι χρόνια από τον θάνατό του. Η σωρός του θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου ενώ θα παρευρεθούν μέλη 87 επίσημων αποστολών, και ανάμεσά τους ηγέτες 16 χωρών. Η τελετή θα ξεκινήσει στις 10 το πρωί, ενώ θα ισχύσει απαγόρευση πτήσεως σε όλο τον εναέριο χώρο της Ρώμης. 
Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα βρεθούν στην Ρώμη για να παρακολουθήσουν την τελετή. Τα καταστήματα τουριστικών ειδών ελπίζουν να αυξήσουν σημαντικά τα κέρδη τους, χάρη στα μπλουζάκια, τα μολύβια, τις κούπες, και δεκάδες άλλα αντικείμενα με τυπωμένη την φωτογραφία του Πάπα Ιωάννη Παύλου. Παράλληλα, κινήθηκε και η αγορά των σουβενίρ «μαϊμού»: Η ιταλική αστυνομία προχώρησε σε κατασχέσεις πέντε εκατομμυρίων αναμνηστικών αντικειμένων, συνολικής αξίας 15 εκατ. ευρώ.»
Δηλαδή μια νέα ρωμαϊκή- αρένα με συνοδεία 16 ηγετών που πάνε να συμμετέχουν στην «..αγιοποίηση» με την εποπτεία του αυτοκράτορα Μπερλουσκόνι , κατηγορούμενου για συμμετοχή σε πορνεία και παιδεραστία, που συνεχίζει να διοικεί, παρόλο το διεθνές κράξιμο και τις αποκαλύψεις των wikileaks για το πόσο τον φτύνουν οι Αμερικανοί σε έγγραφα του Πενταγώνου! Αβε Χίτλερ! Το φάντασμα ενός νέου ρωμαϊκού τύπου φασισμού πλανιέται στην Ευρώπη! Κάνω λάθος;


*
 η Βασιλίκα Σαριλάκη είναι τεχνοκριτικός και δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου