ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Η ελληνική εξαίρεση



του Γιάννη Βούλγαρη απο τα ΝΕΑ (30/07/2011)

Η πρόσφατη Σύνοδος της Ε.Ε. απογοήτευσε τους διεθνείς κύκλους που ποντάρουν στη χρεοκοπία του ευρώ και διέψευσε τις εγχώριες φωνές που είτε επιθυμούν τη χρεοκοπία της Ελλάδας είτε την προκρίνουν ως λύση. Μένοντας πράγματι στον κοινό παρονομαστή των εκτιμήσεων των ξένων και εγχώριων ειδικών, η Ευρώπη έκανε ένα μεγάλο βήμα για τη διάσωση της ευρωζώνης χωρίς να δώσει μια οριστική «συστημική λύση». Η Ελλάδα βγήκε ανακουφισμένη καθώς απομάκρυνε τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και εξασφάλισε μια μακρά περίοδο για να ρυθμίσει τα του οίκου της, να ελέγξει δηλαδή τα δημοσιονομικά και να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της. Υπάρχει και ένα πρόσθετο πολύ σημαντικό όφελος. Η συνειδητοποίηση εκ μέρους των ευρωπαίων ηγετών και των δανειστών ότι η λύση του ελληνικού προβλήματος πρέπει να περιλαμβάνει μια ουσιαστική αναπτυξιακή βοήθεια όχι μόνο για τη βραχυχρόνια αντιμετώπιση της ύφεσης αλλά για τη μακροπρόθεσμη αναβάθμιση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Μετά τη Σύνοδο Κορυφής της 21/7, η Ελλάδα εξαρτάται περισσότερο από τον εαυτό της. Αυτό είναι το ευτύχημα αλλά και η ανησυχία. Οι διεθνείς αγορές δεν μπορούν πλέον εύκολα να πνίξουν την Ελλάδα, ο μόνος κίνδυνος προέρχεται από το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Από την ανεύθυνη δημαγωγία του πολιτικού - μιντιακού συστήματος και τον ογκούμενο στην κοινωνία αντιπολιτικό λαϊκισμό. Ας το υπογραμμίσουμε με έμφαση. Μέσα στο πανόραμα της κρίσης της ευρωζώνης, η Ελλάδα συνιστά μια θλιβερή πολιτική εξαίρεση. Είναι η μόνη χώρα που έπεσε στη δίνη της κρίσης και οι πολιτικές της δυνάμεις δεν κατόρθωσαν να βρουν έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή εθνικής συνεννόησης. Ούτε καν να κατανοήσουν το μέγεθος της κρίσης. Δεν μιλώ για τη διαβόητη συναίνεση με τον Α. Σαμαρά, αλλά το στοιχειώδες καθήκον εθνικής συσπείρωσης των πολιτικών δυνάμεων ώστε να ισχυροποιήσουν διεθνώς τη χώρα. Αυτό έκαναν η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ιταλία. Στη Γερμανία επίσης, λίγο πριν από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής, η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος δήλωσε ότι προκειμένου να σωθεί το ευρώ θα στηρίξει κοινοβουλευτικά όποιον συμβιβασμό κάνει η κυβέρνηση Μέρκελ.


Πού οφείλεται αυτή η θλιβερή ελληνική εξαίρεση; Ασφαλώς στην παγιωμένη παράδοση του μικροκομματισμού, στην επικράτηση του αρνητισμού, της ψευτοπόλωσης και της αφόρητης δημαγωγίας ως πολιτικού ύφους της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και δομικότερα, στην ενισχυμένη αυτονομία που είχε το ελληνικό πολιτικοκομματικό σύστημα έναντι της κοινωνίας και της οικονομίας, γεγονός που επέτρεπε την εκδήλωση σε αυτό το επίπεδο αυθύπαρκτων και αυτοτελών συγκρούσεων, είτε ερήμην είτε εις βάρος του γενικού συμφέροντος. Ας μη βιαστούμε όμως να επιρρίψουμε όλες τις ευθύνες στις πολιτικές ηγεσίες και τα κόμματα. Εδώ κακοφορμίζουν παλαιές πληγές και δοκιμάζονται βαθύτερες έννοιες - σύμβολα. Οπως, π.χ., το έθνος. Ξέρουμε ότι ο ελληνικός εθνικισμός είχε συχνά μια αμυντική λειτουργία, παρήγαγε ένα φοβικό και περιχαρακωμένο «εμείς» έναντι πραγματικών ή φαντασιακών εχθρών. Σήμερα όμως διαπιστώνουνε ότι στην κορύφωση της κρίσης αυτό το «εμείς» στένεψε τόσο ώστε να αναφέρεται μόνο στον «κλάδο μου», στη «συντεχνία μου», στο «κόμμα» μου, στην οικογένεια ή στο άτομό μου, νομιμοποιώντας την αδυσώπητη φυσικότητα με την οποία η μία ομάδα επιτίθεται στην άλλη και όλες από κοινού στην κοινή προσπάθεια ανάκαμψης. Τόνοι εθνικής ρητορείας, ατέλειωτες διατριβές περί της ελληνικότητας, αδυνατούν σήμερα να παραγάγουν ένα στοιχειώδες αίσθημα αλληλεγγύης έναντι του κοινού κινδύνου και ένα υπόβαθρο κοινωνικής συνοχής. Σαν το έθνος να ήταν ευχάριστο παραμύθι για την εποχή των παχέων αγελάδων, όταν η κοινωνική ανοδικότητα και η ευμάρεια ομογενοποιούσαν την κοινωνία, και στην εποχή των ισχνών αγελάδων να μετατράπηκε σε ψευδεπίγραφο σύμβολο.


Αλλη ενδημική τάση του κοινωνικοπολιτικού μας βίου που αναθερμάνθηκε με την κρίση είναι ασφαλώς ο αντιπολιτικός λαϊκισμός, η διάχυτη δηλαδή καχυποψία και καταγγελία της «επίσημης πολιτικής», των «πάνω», των πολιτικών και γενικότερα των ελίτ. Με την ίδια ευκολία που η κοινωνία και οι συντεχνίες συναλλάσσονταν μαζί τους στην εποχή των παχέων αγελάδων επ' αμοιβαίω όφελος, με την ίδια ευκολία τώρα επιτίθενται εναντίον τους, χρεώνοντάς τους κατά απόλυτο και γι' αυτό άδικο τρόπο τις ευθύνες για την κρίση. Είναι μια εκδήλωση της παλαιάς αντιφατικής συνύφανσης της «κρατολατρείας» με τον αντικρατισμό. Η διάλυση των μεγάλων κοινωνικών οργανώσεων και η απαξίωση των συνδικαλιστικών ηγεσιών ενισχύουν τον αντιπολιτικό λαϊκισμό και την ατομιστική αναρχοειδή κινητοποίηση που επενδύονται ιδεολογικά με όλες τις διαθέσιμες στο συλλογικό φαντασιακό αναπαραστάσεις. Τον «καλό λαό» ή την «καλή κοινωνία πολιτών» που αντιπαρατίθενται στους «ισχυρούς», στους «ξένους» και στους κακούς πολιτικούς. Τη βία που επιζητεί να νομιμοποιηθεί σαν απάντηση στη «βία του συστήματος», αδιαφορώντας για τις κατακτημένες ηθικές και πολιτικές αξίες της δημοκρατίας. Την «ταξική πάλη» που ως έννοια και κατάσταση ξεχειλώνει ιδεολογικά για να περιλάβει πολύ συζητήσιμες από την άποψη του γενικού συμφέροντος κοινωνικές διεκδικήσεις και συγκρούσεις.
Τα πιο πάνω φαινόμενα τροφοδοτούν μια έρπουσα κρίση νομιμοποίησης του κράτους, που γίνεται απτή στην αθέτηση των αμοιβαίων υποχρεώσεων κράτους - πολίτη (άρνηση πληρωμής των φόρων, αλλά και απαράδεκτη καθυστέρηση του κράτους να καταβάλει τις οφειλές του στους ιδιώτες), στη διάχυση των παντοειδών ανομικών συμπεριφορών, στην κρίση κύρους των κεντρικών κρατικών θεσμών, καθόσον η Δικαιοσύνη δικάζει με καθυστέρηση χρόνων και η Αστυνομία έχει επιλέξει τη σύγκρουση δακρυγόνο εναντίον μολότοφ χάνοντας βαθμιαία το πλεονέκτημα της στολής, δηλαδή του κράτους.


Είναι φανερό ότι πίσω από αυτήν την έρπουσα και εξαιρετικά επικίνδυνη κρίση νομιμοποίησης του κράτους βρίσκεται η απώλεια προσανατολισμού της ελληνικής κοινωνίας, η αίσθηση αδιεξόδου και προοπτικής. Θα ήταν ανόητο να θεωρήσουμε ότι μια σκληρή οικονομική πολιτική που είναι υποχρεωμένη να αλλάξει σε ελάχιστο χρόνο κακοδαιμονίες δεκαετιών θα μπορούσε να εφαρμοστεί χωρίς μαζικές αντιδράσεις, χωρίς βίαιες συγκρούσεις, χωρίς πολλαπλό πολιτικό κόστος. Η διαφορά είναι αν αυτή η συγκρουσιακή κατάσταση τείνει προς τη διαυγέστερη διατύπωση των πραγματικών διλημμάτων, τη δόμηση ρεαλιστικών εναλλακτικών σχεδίων, επιλογών και συμμαχιών ή αν, αντιθέτως, παροξύνει όλα τα αρνητικά στερεότυπα και τις κακοδαιμονίες του πολιτικοκοινωνικού μας βίου. Σήμερα συμβαίνει το δεύτερο. Μπορεί να αντιστραφεί αυτή η τάση; Το νέο σκηνικό που δημιούργησε η Σύνοδος Κορυφής, η περίφημη πλέον «ανάσα» που μας έδωσε, βαθιά ή όχι, βοηθά. Είναι φανερό ότι η ενδεχόμενη αναστροφή δεν θα έρθει από τις αντιπολιτεύσεις, καθώς η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν επενδύσει ανοιχτά και καθαρά στην μικροκομματική εκμετάλλευση της κρίσης. Ετσι, η πιθανότητα αναστροφής βρίσκεται στα χέρια της κυβερνητικής παράταξης. Στη συνοχή της, στην αποφασιστικότητά της και στην ικανότητά της να ανασυγκροτήσει την πλειοψηφούσα στάση ανοχής της κοινής γνώμης που είχε σχηματιστεί τους πρώτους μήνες όταν έγινε αντιληπτό το μέγεθος της κρίσης. Να συναντηθεί δηλαδή με τις υπάρχουσες κοινωνικές δυνάμεις που επιμένουν να εντάσσουν την ατομική, οικογενειακή ή συλλογική αγωνία σε μια ευρύτερη οπτική γενικού συμφέροντος και εθνικής ανασύνταξης.
Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου

4 σχόλια:

  1. Η ιστορια μπορει να επαναληφθει επιτυχως, ενω δεν εχει προσεχθει ο ανεκμεταλλευτος πλουτος της ακατοικητης ιδιωτικης περιουσιας (που θα αποτελει την περιβοητη συμμετοχη του ιδιωτικου τομεα).
    Οι συν-σχολιαστες δεν προσεχουν τα γραφομενα μου και πρεπει να τα επαναλαβω αναλυτικοτερα.

    1. Η νεο-ελληνικη σεισαχθεια.
    Στην αρχαια Αθήνα ίσχυε ο θεσμός της υποδούλωσης για χρέη: ένας πολίτης που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει το δανειστή του έχανε την ελευθερία του. Με νομοθετικα μετρα από το Σόλωνα, καταργηθηκε ο θεσμός της υποδούλωσης για χρέη.

    Αναλογως να δημιουργηθει η επιτροπη της σεισαχθειας του νεο-ελληνικου κρατους.

    Να ληφθουν πολύ τολμηρά, αλλά και δραστικά νομοθετικά μέτρα στην Ε.Ε., αναλογα με αυτα του Σόλωνα στην Αρχαιοτητα. Να βασίζονται στην αρχή της "δίκαιης ανισότητας" των Ελληνων απεναντι στις υποχρεωσεις τους και όχι της απόλυτης ισότητας, ενώ θα επιχειρηθει να αποτραπει η εμφύλια διαμάχη και η διάλυση της πολιτικής ενότητας της Ε.Ε., διατηρώντας παράλληλα την κοινωνική διαστρωμάτωση και την προβολή αυτής της διαστρωμάτωσης στη νομή της εξουσίας.
    Οι λογοι ειναι πολλοι (περιουσιος λαος οπως οι εβραιοι), η παγκοσμια προσφορα της ελληνικης γλωσσας, γραμματειας και δραματουργιας. Ηδη υπαρχει η κινηση 5 σεντ την λεξη. http://www.sigmalive.com/news/greece/261288

    2. Ο ανεκμεταλλευτος πλουτος της ακατοικητης ιδιωτικης περιουσιας ΣΤΗΝ ΕΛΛαδα.

    Τα αποτελεσματα της προσφατης απογραφης κτιριων και επομενως ο προσδιορισμος του πληθους των εξοχικων κατοικιων δεν αναμενεται πριν το 2012, αλλα απο τα στοιχεια της προηγουμενης απογραφης κτιριων, εκτιμω οτι πρεπει να υπαρχουν 1,5 εκατομ. εξοχικα 1 εξοχικο ανα 2 οικογενειες(αρκετα αυθαιρετα, αλλα πολυ καλης κατασκευης)

    Η ιδεα ειναι η εξης : Ως κινηση καλης θελησης θα αγορασθει απο τις βορειες χωρες της Ε.Ε. χρεος 3.0 δις/ετος με την προυποθεση 1 εκατομ. εξοχικα να παραχωρηθουν επι 3 μηνες/ετος (Μαιο, Ιουνιο και Σεπτεμβριο) κατα τους οποιους υποτιθεται οτι πρεπει να δουλευουν οι Ελληνες και μαλιστα σκληρα, ενω η θερμοκρασια ειναι λιαν ικανοποιητικη για τους βορειους ευρωπαιους με ενοικιο 1000 ευρω τον μηνα...
    Τωρα αν θελουν και για 6 μηνες/ετος το χρεος που θα αγορασθει θα ειναι 4.8 δις/ετος (θα γινει εκπτωση στο ενοικο 20%).

    Μονον με τον τροπο αυτον θα διατηρηθουν σε ελληνικη ιδιοκτησια τα εκατομμυρια πατρικα και εξοχικα σπιτια, που μουχλιαζουν επι δεκατιες, απο τα αρχικα εγκαινια επ ευκαιρια της ολοκληρωσης της επισκευης-προσθηκης-ανακατασκευης η κατασκευης αντιστοιχα, κατα την "επιστροφη του επιτυχημενου ξενιτεμενου" (ελληνα εσωτερικου η εξωτερικου μεταναστη)


    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ. Θα ενοικιασω ενα σπιτι στην Κερκυρα.Υπαρχουν πολλοι φιλελληνες εκει που ηδη -οχι εχουν νοικιασει- αλλα αγορασει σπιτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. N E W S L E T T E R
    Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας
    ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 01.08.2011

    Έσοδα έως 130 δις ευρώ από ακίνητη περιουσία και 15 δις ευρώ από τα αυθαίρετα. Τι λένε οι αναλυτές της Alpha Bank για τα αναμενόμενα έσοδα του δημοσίου

    «Για πρώτη φορά επιδιώκεται με συστηματικό και αποφασιστικό τρόπο n καταγραφή, αξιολόγηση και αποτελεσματική αξιοποίηση- ιδιωτικοποίηση της ακίνητης δημόσιας περιουσίας. Η αξία αυτής
    της περιουσίας εκτιμάται σε άνω των 300 δισ. ευρώ (αντικειμενική αξία), εκ των οποίων n περιουσία που μπορεί να είναι εμπορικά
    εκμεταλλεύσιμη στην επόμενη πενταετία εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα 100 δις ευρώ». Τα παραπάνω αναφέρουν οι οικονομικοί αναλυτές της Alpha Bank στο οικονομικό δελτίο της τράπεζας, προσθέτοντας ότι « η είσπραξη 130 δισ. ευρώ από την αξιοποίηση αυτής της περιουσίας είναι εφικτή, αρκεί να προωθηθεί συστηματικά αλλά με σίγουρα βήματα και με τη συνδρομή των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στους τομείς του χωροταξικού σχεδιασμού και των χρήσεων γης στις διάφορες περιοχές της χώρας». Οι αναλυτές σημειώνουν ακόμη ότι:
    -«Σε κάθε περίπτωση, η έναρξη και η επιτάχυνση της υλοποιήσεως του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και αξιοποίησης της ακίνητης
    περιουσίας του δημοσίου θα συμβάλει από μόνη της στην ανάκαμψη και στην ανάπτυξη της οικονομίας ενισχύοντας περαιτέρω την
    αποδοτική υλοποίηση αυτού του προγράμματος».

    «Στα έσοδα από τιςιδιωτικοποιήσεις και από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, όπως
    αναφέρουν οι αναλυτές της τράπεζας, δεν συμπεριλαμβάνονται τα αναμενόμενα έσοδα από την τακτοποίηση-νομιμοποίηση των περίπου 1,5 εκατ. αυθαιρέτων κτισμάτων πού έχουν ανεγερθεί
    στην επικράτεια. Οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι «αυτή η νομιμοποίηση-τακτοποίηση αποτελεί
    απόλυτη αναγκαιότητα στην τρέχουσα περίοδο τόσο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης και προστασίας του περιβάλλοντος, όσο και για
    λόγους αποκαταστάσεως των απωλειών δημοσίων εσόδων οι οποίες προέκυψαν από την παράλληλη
    οικονομία της ανεγέρσεως αυτών των παράνομων κτισμάτων είτε χωρίς πολεοδομικές άδειες, είτε σε υπέρμετρη παραβίαση πολεοδομικών
    αδειών, είτε με καταπάτηση κρατικών κτισμάτων ή οικοπέδων και άλλων εκτάσεων. Τα έσοδα που μπορεί να προκύψουν από αυτή την πηγή μπορούν να ανέλθουν από 3 δισ. έως 15 δις ευρώ, αναλόγως των αποφάσεων που θα ληφθούν σχετικά με τον αριθμό των αυθαιρέτων που θα νομιμοποιηθούν οριακά με την καταβολή ενός
    σημαντικού προστίμου από τον ιδιοκτήτη τους», εκτιμούν οι αναλυτές της τράπεζας.

    Για την αντιγραφη

    Αφωτιστος Φιλελλην

    Υ.Γ. Ο.Ε.Δ. και με στοιχεια που μολις τωρα βρηκα.
    Αρα κανω λαθος στο πληθος εξοχικων κατοικιων (ειχα υπολογισει 1.5 εκατομμυριο αλλα 1.5 εκατομμυριο ειναι μονον οι αυθαιρετες), επομενως ειναι 2,5 εκατομ.
    και αν το Ταμειο Αξιοποιησης Ιδιωτικης Ακατοικητης Περιουσιας (ΤΑΙΑΠ) -που επιμονα προτεινω να ιδρυθει- ενοικιασει 2 εκατ. κατοικιες με μεσο μισθωμα 4800 ευρω/εξαμηνο μπορουμε να εχουμε ετησια μικτα κερδη 9.6 δις!!!
    Να το συγκρινετε -παρακαλω- με τα αναμενομενα εφαπαξ εσοδα απο την νομιμοποιηση που μπορει να ανέλθουν από 3 δισ. έως 15. δις ευρώ.Δεν ειναι πολυ χαμηλο ποσο και τελικα αδικο για το κρατος και το κοινωνικο συνολο; Τελικα ειμαι πολυ κρατιστης!!!
    Να περιμενουμε αρκετοι να μην πληρωσουν και επομενως διαφορους "τρελλους" με καραμπινες που θα απειλουν να αυτοκτονησουν η και -ταυτοχρονως - να φονευσουν τον χειριστη του μηχανηματος κατεδαφισης (με φερελπιδες κιτρινους ρεπορτερ τυπου Εισαγγελατου και σια σε ιδιωτικα καναλια τοπικης και εθνικης εμβελειας);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αφωτιστε πολύ καλή η πρόταση με τα σπίτια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ασχετο αλλα κρισιμο
    Οταν (ο μεγας-σιγουρος για τον εαυτο του Χρυσανθος Λαζαριδης μετα απο σκεψεις στο ποδι υποθετω) ειπε στον προεδρο Αντωνη, εγγονο της Πηνελοπης Δελτα : Προεδρες εύρηκα!
    Θα πουλησουμε κατιτις απο την κρατικη περιουσια ανω των 300 δις της μελετης του ΙΟΒΕ του Στουρναρα και θα παρουμε 50 δις να μειωσουμε το δημοσιο χρεος, αυτος το ειπε στον πρωην συγκατοικο του ΓΑΠ(εγγονο του Γ.Παπανδρεου, ηδη υπουργο παιδειας το 1930, που εγκαινιασε το γυμνασιο που εμαθα γραμματα) και αφου το αποστηθισε το ειπε στην τροικα. Αυτη αλλαξε το ποσο απο 50 σε 28 δις και μπηκε στο μνημονιο νο 2.
    Ομως εκτος απο τα προβληματα που ανακαλυψε η τροικα οπως γραφει η καλη δημοσιογραφος,Δ. Καδδα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 07/08/2011
    εχουμε και τα εξης δεδομενα.
    1.Ο δεικτης ΧΑΑ προχθες κατεβηκε στις 1050 μοναδες ενω πριν 12 μηνες ηταν 2000 και πριν 22 μηνες ειχε σκαρφαλωσει στις 3500.
    2.Υπαρχει μεγαλη κριση ρευστοτητας ακομη και σε κερδοφορες επιχειρησεις.
    3. Οπως λεει το δημοσιευμα της Κ.Ε. το μνημονιο υπαγορευει την " πώληση περιουσιακών στοιχείων εδώ και τώρα σε «prevailing prices» σε αγοραίες, δηλαδή τιμές που με τα σημερινά δεδομένα είναι εξευτελιστικά χαμηλές."

    Και διερωτωμαι δεν μπορουσε να μπει μια προβλεψη (ρητρα δεικτη ΧΑΑ), ωστε οι μετοχες ιδιοκτησιας Δημοσιου να πωληθουν σε κανονικες (πανω απο διπλασιες)τιμες μετα απο λ.χ. 2 η 3 ετη, οταν κοπασει αυτη η χρματοοικονομικη λαιλαπα που σαρωνει σχεδον ολες τις οικονομιες των ανεπτυγμενων χωρων της υδρογειου ;

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή