ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Η οικολογια των πολεων



Η εξέλιξη των σύγχρονων πόλεων είναι στενά συνδεδεμένη με την πρόοδο  στον τομέα των μεταφορικών μέσων, κυρίως των πλοίων και των τρένων. Αλλά  ήταν η μηχανή εσωτερικής καύσεως σε συνδυασμό με το φτηνό πετρέλαιο  που προήγαγαν την κινητικότητα των ανθρώπων και τα μεγάλα φορτία εμπορευμάτων τα οποία τροφοδότησαν την εντυπωσιακή ανάπτυξη των πόλεων του 20αιώνα.
Lester Brown, Plan B, 4.0
Οι πόλεις απαιτούν μια συγκέντρωση τροφίμων, υδάτων, ενέργειας και υλικών, πράγματα τα οποία η ίδια η φύση δεν μπορεί να τα κάνει από μόνη της. Η συγκέντρωση όλων αυτών των υλικών και αργότερα η αποβολή τους με τη μορφή απορριμμάτων, λυμάτων, ρύπων και επιμολυντών στον αέρα και στα νερά, προκαλούν απέραντα προβλήματα στις δημοτικές αρχές.
Οι πόλεις των αρχών του 20ου αιώνα,  για να εξασφαλίσουν την τροφή και τα ύδατά τους, στηρίζονταν στις κοντινές αγροτικές περιοχές, αλλά σήμερα, όλο και πιο συχνά για να καλύψουν τα βασικά μέσα επιβίωσής τους εξαρτώνται από πόρους που βρίσκονται σε μακρινές αποστάσεις. Για παράδειγμα, το Λος Άντζελες τις μεγαλύτερες ποσότητες ύδατος τις αντλεί από τον ποταμό Κολοράντο, κάπου 600 μίλια μακριά. Ο αστικός πληθυσμός της Πόλης του Μεξικού, που ζει σε ένα υψόμετρο 9.000 ποδιών, εξαρτάται από ύδατα που μεταφέρονται από μια απόσταση 100μιλίων και σε ύψος 3.000 ποδιών –μια διαδικασία αρκετά δαπανηρή – προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του. Το Πεκίνο σχεδιάζει να μεταφέρει νερό από τη λεκάνη του ποταμού Yangtze, 800 μίλια μακριά.
Οι τροφές έρχονται από ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις, όπως φαίνεται καθαρά στην περίπτωση του Τόκιο. Ενώ η πόλη αυτή ακόμα λαμβάνει τις απαιτούμενες ποσότητες του ρυζιού από τις υψηλής παραγωγικότητας καλλιέργειες της (και οι οποίες, παρεμπιπτόντως, προστατεύονται με μεγάλη προσοχή από την πολιτική των κυβερνήσεων ), τα σιτηρά της έρχονται από τα Great Plains της Ν. Αμερικής και από την Αυστραλία. Το καλαμπόκι το εισάγει από το Midwest  των ΗΠΑ, ενώ η σόγια έρχεται από το Midwest των ΗΠΑ και από την περιοχής της Βραζιλίας που ονομάζεται cerrado.
Το πετρέλαιο που απαιτείται για να μεταφερθούν οι πόροι εντός και ύστερα εκτός των πόλεων, συχνά προέρχεται από μακρινές πετρελαιοπηγές. Καθώς  όμως, σήμερα, οι τιμές του αυξάνονται, αυτό θα επηρεάσει και τη ζωή των πόλεων, αλλά πολύ περισσότερο θα επηρεάσει τη ζωή των προαστίων. Η αυξανόμενη δε, έλλειψη των υδάτων και η υψηλού ενεργειακού κόστους μεταφορά του από διάφορες μακρινές αποστάσεις μπορεί να αρχίσουν να δημιουργούν μια ανάσχεση στην ανάπτυξη κάποιων εκ των μεγάλων πόλεων.
Αντίθετα με τις απαισιόδοξες αυτές τάσεις, ο Richard Register, συγγραφέας του βιβλίου,  Ecocities: Rebuilding Cities in Balance with Nature(Οικοπολιτείες: Αναδομώντας τις Πόλεις σε Ισορροπία με τη Φύση), μας λέει ότι είναι ώρα να αναστοχαστούμε τον επανασχεδιασμό των πόλεων. Συμφωνεί και ο ίδιος με τον Penalosa ότι οι πόλεις πρέπει να σχεδιάζονται για τους ανθρώπους και όχι για τα αυτοκίνητα. Πηγαίνει όμως ακόμα πιο μακριά: Μιλάει για πόλεις, αποκλειστικά, πεζών. Πρόκειται δηλαδή, για κοινότητες που θα είναι σχεδιασμένες έτσι, ώστε να μη χρειάζονται ΙΧ, επειδή οι κάτοικοι θα μπορούν να πηγαίνουν  με τα πόδια τους παντού ή θα χρησιμοποιούν Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Ο Register μας λέει ότι μια πόλη θα πρέπει να θεωρείται ως ένα λειτουργικό σύστημα όχι μόνο κατά τα μέρη του, αλλά και εν τω συνόλω του. Κάνει επίσης μια σωστή παρατήρηση, ότι δηλαδή, οι πόλεις πρέπει να ενσωματώνονται στα τοπικά οικοσυστήματα και όχι να ‘επικάθηνται’ σε αυτά.
Περιγράφει με υπερηφάνεια μια τέτοια ενσωμάτωση, στο τοπικό οικοσύστημα, της πόλης του San Luis Obispo, μιας Καλιφορνέζικης πόλης, 43.000 κατοίκων, βορείως του Λος Άντζελες: ‘Η πόλη αυτή εφαρμόζει ένα πρόγραμμα ανάπλασης της περιοχής   ενός ποταμού –που διασχίζει την πόλη και των παρακείμενων δρόμων και μονοπατιών, οι οποίοι διερχόμενοι δίπλα από κτίρια και μαγαζιά, τη  συνδέουν με το εμπορικό κέντρο της πόλης, κάτι που οι άνθρωποι αγαπούν πολύ. Πριν κλείσουν για τα αυτοκίνητα οι δρόμοι, πριν μετατραπεί ένας χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων σε χώρο πρασίνου, πριν διαμορφωθεί ο χώρος του ποταμιού και πριν  η κεντρική λεωφόρος αποκτήσει εύκολη πρόσβαση προς τον  ‘φυσικό της  διάδρομο’,  το ποτάμι,  το κέντρο της πόλης είχε κάπου 40% ξενοίκιαστα μαγαζιά Τώρα όμως,  δεν υπάρχει  κανένα ξενοίκιαστο. Κάθεσαι στο εστιατόριο δίπλα στο ποτάμι … ακούς  το δροσερό  αεράκι να θροΐζει τα φύλλα των δέντρων  και αισθάνεσαι ότι είσαι σε ένα κόσμο αδιατάρακτο από το θόρυβο των αυτοκινήτων και από τις στριγκλιές των εξατμίσεων’.
Για τον Register, μια πόλη με τα κτίρια της πρέπει να σχεδιάζεται έτσι, ώστε να αποτελεί μέρος του τοπικού τοπίου, επωφελούμενη από την τοπική οικολογία. Για παράδειγμα, τα κτίρια πρέπει να σχεδιάζονται έτσι, ώστε να θερμαίνονται και να δροσίζονται κατά ένα μέρος από την ίδια τη φύση. Καθώς οι τιμές του πετρελαίου αυξάνονται, η καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών εντός του αστικού χώρου θα πρέπει να βασιστεί στα άχτιστα οικόπεδα και στις στέγες των σπιτιών. Οι πόλεις μπορούν κάλλιστα να ζήσουν με ανακυκλούμενο νερό, το οποίο μπορεί να καθαρίζεται και να επαναχρησιμοποιείται εις το διηνεκές. Το σύστημα  του ύδατος  μιας χρήσης, σε λίγο θα καταστεί κάτι το  πολύ δαπανηρό για πολλές πόλεις που αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα λειψυδρίας – ύστερα κυρίως από την πρόσφατη (2008) κορύφωση της παραγωγής πετρελαίου.
Μετάφραση, Μαστοράκης Γιάννης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου