ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Οι φοιτητές στο χορό της αέναης μετακίνησης



του Νίκου Γραικούση

Σε λίγες ημέρες ανακοινώνονται από το Υπουργείο Παιδείας τα ονόματα των επιτυχόντων κατά σχολή, στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και εφέτος, χιλιάδες νέοι αυτοί της χώρας θα αναγκαστούν να μετοικίσουν στις πόλεις που βρίσκονται τα πανεπιστημιακά ιδρύματα που πέρασαν και χιλιάδες γονείς θα αναγκαστούν να πληρώσουν το ΄΄μάρμαρο΄΄ αυτής της μετοίκισης.

Το ερώτημά μου είναι, σε τι ακριβώς αποσκοπεί η όλη αυτή διαδικασία της ιδιότυπης αυτής  πληθυσμιακής ΄΄αποκέντρωσης΄΄ της Ελληνικής νεολαίας.

Για ποιόν ακριβώς λόγο δεν μπορεί μια μεγάλη πόλη σαν την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο που να μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της ίδιας της πόλης και της ευρύτερης περιοχής της.

Η διασπορά των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της χώρας, με τη δικαιολογία της μεταφοράς εισοδήματος με αυτόν τον τρόπο από το κέντρο προς την περιφέρεια είναι απλά μια ΛΑΘΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
Είναι μια ΣΤΡΕΒΛΗ, ΑΔΙΚΗ και ΑΝΟΗΤΗ πολιτική, όπως το σύνολο των πολιτικών επιλογών των δυο κυβερνητικών κομμάτων εξουσίας τα τελευταία 35 χρόνια.

Η ύπαρξη  πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, με τις ανάλογες θέσεις ανά τμήμα, τις οποίες θα  δικαιολογεί ο πληθυσμός της ευρύτερης περιοχής του πανεπιστημίου, θα έλυνε σε μεγάλο ποσοστό το πρόβλημα χιλιάδων ελληνικών νοικοκυριών, από το αβάσταχτο ποσό που αναγκάζονται  να πληρώνουν για την εγκατάσταση των παιδιών τους σε μια άλλη πόλη.

Η ελεύθερη επιλογή πανεπιστημίου από τον κάθε επιτυχόντα με βάση τον τόπο της μόνιμης κατοικίας του, είναι το ζητούμενο μιας αναδιάρθρωσης των θέσεων και  των τμημάτων των ήδη υπαρχόντων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Με αυτόν τον τρόπο ο  ανταγωνισμός των υποψηφίων θα κατευθύνεται προς τη σχολή προτίμησης και όχι ως προς τον τόπο των σπουδών τους.

Δεν προχωρώ σε λοιπά προβλήματα αρμοδιότητας τομέα παιδείας, (κατάργηση πανεπιστημίων, σχολών κλπ) αλλά μένω μόνο στο κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα που δημιουργείται από την παρούσα κατάσταση.

Αν πρόκειται να επενδυθούν χρήματα στον τομέα, Κοινωνικό Κράτος – Παιδεία, φρονώ ότι η παραπάνω κατεύθυνση θα λειτουργήσει ανακουφιστικά για τις οικογένειες  που σπουδάζουν παιδιά ανά την Ελλάδα.

Καλό θα είναι δε, η Δημοκρατική Αριστερά να προχωρήσει, είτε με τον τομέα Παιδείας, είτε με τον τομέα Οικονομικής και Κοινωνικής πολιτικής, σε μια πιο εμπεριστατωμένη πολιτική πρόταση, στην παραπάνω κατεύθυνση.

Είναι πρόταση ΄΄αιχμής΄΄ και είμαι σίγουρος ότι θα εκτιμηθεί από το σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας.
                                                                                                                Νίκος Γραικούσης.

3 σχόλια:

  1. H διασπορά των σχολών σε 66 πόλεις της χώρας έκανε κακό στη χώρα, στους πολίτες, στα ίδια τα πανεπιστήμια και την ποιότητα των σπουδών. Βοήθησε ίσως κάποιους επαρχιώτες προσοδούχους μέσω των σπιτιών και τους σουβλατζήδες. Είναι αμφίβολο αν προσέφερε στη ζωή της επαρχίας. Πανεπιστήμια πρέπει να υπάρχουν σε όλη τη χώρα αρκεί να είναι ολοκληρωμένα και ο αριθμός των φοιτητών τους ανάλογος με το πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής. Το κράτος θα μπορούσε να λύσει το θέμα με φοιτητικές εστίες και φοιτητικά εστιατόρια,μέσα στο campus κάτι που δεν έκανε σκοπίμως για να βοηθήσει τους απέξω. δεν είναι κακό στα παιδιά να φεύγουν από τα σπίτια τους, το αντίθετο. Κακό είναι να πρέπει να πληρώσουν ένα κάρι λεφτά χωρίς λόγο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για σου leo. Συγχαρητήρια για τα μπλογκ σου. Σε μεγάλο βαθμό με βρίσκουν σύμφωνο τα όσα γράφονται σε αυτά. Όσον αφορά αυτό που λες για τους "προσοδούχους επαρχιώτες" που αποσκοπούν στο να "νοικιάσουν το σπίτι τους" έχεις απόλυτο δίκιο και εννοείται πως, σε συνδυασμό με υπουργούς "παιδείας" του παρελθόντος, διαφαίνεται η όλη σκοπιμότητά τους: Ο καθ' ένας εξ αυτών στήριζε τον τόπο του, προωθώντας νέες σχολές στα μέρη όπου εκλέγονταν ως βουλευτής, και παραμελώντας άλλες περιοχές (παράδειγμα Κομοτηνής, Σπάρτης κ.λ.). Παρόλα αυτά οι φοιτητικές εστίες που επισημαίνεις νομίζω θα έλυναν εν πολλοίς το πρόβλημα και όχι απλώς "η ύπαρξη πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, με τις ανάλογες θέσεις ανά τμήμα, τις οποίες θα δικαιολογεί ο πληθυσμός της ευρύτερης περιοχής του πανεπιστημίου", διότι μην ξεχνάς πως "όνειρο" πολλών φοιτητών και των γονιών τους είναι τα βλαστάρια τους να περάσουν Αθήνα, κάτι που όπως γίνεται αντιληπτό υπερφορτώνει τις σχολές της πρωτεύουσας (και έπειτα της συμπρωτεύουσας) και αφήνει στα αζήτητα σχολές της περιφέρειας. Το κύρος που αποδίδουμε εμείς οι ίδιοι στις σχολές αυτές, όταν το παιδί περάσει επί παραδείγματος χάριν στην Πάντειο ή στο Μετσόβιο, είναι αυτό που κάνει και το παιδί (τουλάχιστον στον καιρό μου) να επιλέγει με βάση τις βάσεις αυτών των σχολών και όχι με βάση τον τόπο της διαμονής του. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε πως στην ψυχολογία των εφήβων ενυπάρχει και αυτό το αίσθημα διαφυγής από την οικογένεια (όσο το δυνατόν πιο μακριά), εξαιτίας αυτής της καταπίεσης του σχολείου και της εκπαίδευσης. Το "φοιτητικό όνειρο" έχει εν πολλοίς αντικαταστήσει το "όνειρο για σπουδές και μάθηση", με αποτέλεσμα να εμφανίζονται φαινόμενα όπως: Όσο πιο χαμηλόβαθμη και όσο πιο "περιφερειακή" σχολή πετυχαίνει κάποιο παιδί, τόσο και μικρότερες είναι οι πιθανότητες αυτό το παιδί να την βγάλει με επιτυχία -αλλά και να ακολουθήσει αυτό τον τομέα αργότερα προς εύρεση εργασίας. Πολλοί φοιτητές σπουδάζουν κάτι που δεν εντάσσεται στα ενδιαφέροντά τους, μονάχα και μόνο για να "αποδράσουν" από την καταπίεση που υπέστησαν τα σχολικά τους χρόνια. Θέλω να πω πως η ίδια η κοινωνία δίνει ιδιαίτερα βάρος ως προς τον τόπο των σπουδών -ιδιαίτερα όταν ο μαθητής είναι πολύ καλός και η βαθμολογία του είναι υψηλή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γεια σου Παναγιώτη. Χαίρομαι φυσικά που σου αρέσει η μαργαρίτα και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. πράγματι θίγεις ένα θέμα σοβαρότατο, το οποίο προσπαθώ να ακουμπήσω ελαφρά και από σπόντα σε μια επόμενη ανάρτηση, με ένα κείμενο που έχω ήδη ετοιμάσει. Πολύ σωστό αυτό που γράφεις:Όσο πιο χαμηλόβαθμη και όσο πιο "περιφερειακή" σχολή πετυχαίνει κάποιο παιδί, τόσο και μικρότερες είναι οι πιθανότητες αυτό το παιδί να την βγάλει με επιτυχία -αλλά και να ακολουθήσει αυτό τον τομέα αργότερα προς εύρεση εργασίας. Ο Καλικράτης της εκπαίδευσης θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή