ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Legalize it



Oι αστειότητες που λέγονται και γράφονται για το θέμα της αποποινικοποίησης της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών δεν μαρτυρούν απλά την άγνοια, αλλά κυρίως την τεράστια υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας. Η κοινωνία κάνει πως δεν ξέρει την ίδια στιγμή που η χρήση του χασίς τουλάχιστον είναι εδώ και χρόνια ουσιαστικά ελεύθερη. Αντίθετα όταν η κοινωνία μιλάει για ναρκωτικά αναφέρεται εμφατικά στους τελειωμένους πρεζάκηδες που περιφέρονται στην Τοσίτσα ή κάτω από την Ομόνοια. Δεν μιλάει για το τσιγαρλίκι που αλλάζει χέρια στην αθέατη πλευρά της αυλής του Γυμνασίου, εν γνώσει όλων, και μόλις το κάνεις θέμα αυτοί οι όλοι, ψάχνουν νερό να νίψουν τας χείρας των, επικαλούμενοι τα προσωπικά δεδομένα.

Στην Καθημερινή διάβασα:


Πώς θα βρει χρήματα για χασίς ή κάποια άλλη ουσία ένας άνεργος νέος που δεν μπορεί ούτε τσιγάρα να αγοράσει; Οπως ανακοίνωσαν πρόσφατα το ΚΕΘΕΑ και η 18 Ανω, οι έξι στους δέκα χρήστες που καταφεύγουν στις δομές τους είναι άνεργοι.
Δεν είμαι υπέρ της καταστολής, αλλά υπέρ της αποθάρρυνσης της χρήσης. Και για την αποθάρρυνση δεν χρειάζονται κηρύγματα, αλλά επιλογές, δυνατότητες, ευκαιρίες επαγγελματικής απασχόλησης και δημιουργικής ζωής - και όλα αυτά στις μέρες μας συρρικνώνονται.
Πέρασε η εποχή του «λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το αγόρι μου». Τώρα εκατοντάδες χιλιάδες «πλεονάζοντες» θα βρίσκουν καταφύγιο στο τρίπτυχο «τηλεόραση, Ιντερνετ, ουσίες»


Σήμερα το κάθε τι πρέπει να εξετάζεται μέσα από το πρίσμα της οικονομικής κρίσης. Προφανώς η αρθρογράφος αγνοεί τη διαχρονικότητα της υπόθεσης, ή δεν της έτυχε να κάτσει γύρω από φωτιά σε παραλία από την δεκαετία του 70 και δώθε.
Αλλά τα πράγματα γελοιοποιούνται ακόμα περισσότερο όταν έχουν άποψη για το θέμα και οι «κομμουνιστές»:

"Η νομιμοποίηση των ναρκωτικών που εξήγγειλε η κυβέρνηση με δήθεν δάκρυα για τους χρήστες που φυλακίζονται στοχεύει μόνο στο μυαλό και την ψυχή κυρίως των νέων ανθρώπων, αλλά και όλου του λαού. Μια νεολαία μισοζαλισμένη, με σκυμμένο το κεφάλι βολεύει το πέρασμα της πολιτικής τους" αναφέρει η ανακοίνωση του ΚΚΕ και επισημαίνει: "Είναι επιτακτικό καθήκον όλων των εργαζομένων και του λαού ο αγώνας για να μην περάσει το νέο σχέδιο απελευθέρωσης των ναρκωτικών".

Η απαγορευτική, κατασταλτική πολιτική ωφέλησε τα μέγιστα το παράνομο εμπόριο και αύξησε τους τζίρους του. Ακόμα οδήγησε στη φυλακή και στο δημόσιο στιγματισμό νέους κυρίως ανθρώπους επειδή βρέθηκαν νάχουν πάνω τους μερικά τσιγάρα. Kαι μάλιστα σε μια φυλακή, θερμοκήπιο κάθε ναρκοεξάρτησης. Τέλος, δεν είχε καμιά περιοριστική δράση στην διάδοση των ουσιών και την αύξηση της κατανάλωσης. Αντιθέτως και μόνο η αίσθηση ότι η χρήση είναι παράνομη της δίνει αυτόματα μια αντιεξουσιαστική πατίνα που την κάνει από μόνης της ελκυστική, κυρίως στη νεολαία. 
Τι ελπίζει όμως να επιτύχει η νομιμοποίηση; Να σπάσει το παράνομο εμπόριο επειδή θα μετατρέψει σε πταίσμα την καλλιέργεια μιας καναβουριάς στη γλάστρα; Εδώ μιλάμε για στρέμματα που έλεγε και ο αείμνηστος λαϊκός αοιδός. Τι να κάνει μια γλάστρα; Ή μήπως να φοβίσει τους εμπόρους επειδή προβλέπει αυστηρότερες ποινές και κάνει λιγότερο ισχυρό το επιχείρημα της «αποδεδειγμένης» τοξικομανίας τους. Ας είναι καλά οι δικηγόροι και κάτι θα σκαρφιστούν για να πέφτουν στα μαλακά οι πελάτες τους. Είναι τεράστια τα ποσά που διακινούνται στο κύκλωμα και φυσικά μεγάλη η δύναμή του. Σίγουρα, όμως η μετατροπή της χρήσης και κατοχής σε πταίσμα απαλλάσσει τους απλούς μόνιμους ή περιστασιακούς χρήστες από το άγος και το άγχος της έστω και προσωρινής κράτησης αλλά και της δίκης και αυτό είναι θετικό. Αλλά ας μην κρυβόμαστε, κάνει και πιο άνετη τη μεταφορά και τη χρήση μικροποσοτήτων.

Η αποποινικοποίηση μάλλον θα αυξήσει την κατανάλωση χασίς στη νεολαία. Στην Ολλανδία η defacto νομιμοποίηση αύξησε τα ποσοστά των χρηστών σε ηλικίες των 17-18 ετών από 4% το 1988 σε 14% το 1996. Το χασίς ενδεχομένως να έχει τη μικρότερη βλαπτική επίδραση  στον οργανισμό των νέων ανθρώπων με μικρή εξαρτησιογόνα δράση, αλλά αποτελεί ένα εύκολο μονοπάτι για να εισέλθει κανείς τον κόσμο των ψυχοδηλωτικών ουσιών. Μερικές τζούρες  σε χαλαρώνουν, σε κάνουν να γελάς αναίτια και να εκδηλώνεσαι πιο εύκολα, σου δημιουργούν ευφορία. Πραγματικά, δεν τρέχει τίποτα. Αλλά γύρω από την απλή χρήση αναπτύσσεται μια ολόκληρη ναρκοκουλτούρα που συνεπάγεται κοινωνικές εξαρτήσεις και αυτό είναι αρνητικό και επικίνδυνο.  Οι νέοι άνθρωποι περίεργοι από τη φύση τους είναι εύκολο να αναζητήσουν  δυνατότερες εμπειρίες σε άλλες ουσίες λιγότερο φυσικές ή και καθαρά χημικές, να μπουν δηλαδή σε άλλα μονοπάτια που οδηγούν σε σκληρές εξαρτήσεις. Και αυτό συμβαίνει ήδη. Μπορεί όλοι οι χρήστες χασίς να μην γίνονται και χρήστες ηρωίνης, αλλά όλοι οι χρήστες ηρωίνης ξεκίνησαν από το χασίς. Απλά γιατί ήταν εύκολο να βρεθεί, ήταν αθώο, σχεδόν νόμιμο.

Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι το ψευτοδίλημμα ναι ή όχι στην αποποινικοποίηση. Αυτό μπορεί να απασχολεί την υποκριτική κοινωνία μας και κάποια κόμματα που διατείνονται ότι μέχρι τώρα η χρήση ήταν φαινόμενο περιθωριακό και με το νέο νόμο θα μαζικοποιηθεί. Με απασχολεί η εμπέδωση της ναρκοκουλτούρας στους νέους. Σύμφωνα με αυτή  για να πας στο γήπεδο, στη συναυλία, στο πάρτυ, στο ραντεβού ή στο κρεβάτι θα πρέπει να είσαι πιωμένος.  Ακόμα για κάποια παιδιά και για να βγάλεις το 7ωρο στο σχολείο χρειάζεσαι ένα μπάφο. Η περιστασιακή χρήση εύκολα μετατρέπεται σε  μονιμότερη κατάσταση όταν αδυνατίζουν τα κοινωνικά και προσωπικά αντίβαρα. Σίγουρα χρειάζεται περισσότερη ανοικτή συζήτηση για τις σκληρές ουσίες και τις επιπτώσεις τους. Ο διαχωρισμός είναι αναγκαίος ακριβώς για να αναδειχτεί η επικινδυνότητα των σκληρών. Σίγουρα χρειάζεται περισσότερη ενημέρωση για τις ψυχικές, σωματικές και κοινωνικές συνέπειες. Το μόνο που δεν χρειάζεται είναι ο φόβος και η απειλή. Ποτέ δεν πέτυχαν τίποτα, κυρίως στα παιδιά. Το αντίθετο. Ούτε βέβαια χρειαζόμαστε τον αθλητισμό της ντόπας και του ψυχικού καταναγκασμού για να μας γλιτώσουν από τα ναρκωτικά. Ούτε τη θρησκεία. Δεν θα χτυπήσουμε το ένα ναρκωτικό με το άλλο.

Αντιθέτως αυτό που συνηθίζω να λέω στους μαθητές μου όταν με ρωτούν, είναι ότι έχουν τόσα πράγματα να μάθουν και να κάνουν στα χρόνια της νεότητας, τόσες εμπειρίες να γευτούν, τόσες περιοχές του σώματος, του εγκεφάλου και της ψυχής τους να εξερευνήσουν, που  οι ευφορικές ουσίες (όπως και το αλκοόλ ή ο καπνός) μάλλον θα σκεπάσουν και θα ακυρώσουν παρά θα κάνουν πιο συναρπαστικές. Στα χρόνια αυτά έχουν ανάγκη όλες τις αισθήσεις τους και μάλιστα στο μέγιστο της ευαισθησίας τους και όχι το «χάσιμο» και τη «νιρβάνα». Όπως και να το κάνουν, έχουν ανάγκη να είναι ο εαυτός τους όταν θα βρίσκονται εκεί όπου κάτι συμβαίνει και όχι η προβολή της τάδε ουσίας, μέσα από το κορμί τους. Τα νέα παιδιά είναι σαν τα σφουγγάρια και η κατάχρηση των ουσιών αυτών τα αδιαβροχοποιούν και τα σκληραίνουν  έτσι ώστε να χάνουν σταδιακά την προσληπτική τους ικανότητα.

Οι ουσίες αρθρώνουν γύρω σου ένα πραγματικό κόσμο και όχι εικονικό όπως συνήθως λέγεται, με τα δικά του όμως στεγανά και τους δικούς του σκληρούς κανόνες, που μπορεί να σε εγκλωβίσει μέσα του και να σε εντάξει για πάντα στις δικές του σχέσεις. Μόνο που τα όρια του κόσμου αυτού είναι φρικτά περιορισμένα και οι σχέσεις τόσο εξουσιαστικές έτσι που η ανάγκη για οξυγόνο και ελευθερία να γίνεται βραχνάς και να σε βυθίζει ακόμα πιο βαθιά στη φενάκη και στην εξάρτηση. Ένας γαμημένος φαύλος κύκλος. Συνήθως η πλειοψηφία των νέων που κάποια στιγμή μπλέκεται με τον κόσμο αυτό, απεγκλωβίζεται. Οι φιλοδοξίες του ατόμου για κοινωνική καταξίωση είναι ισχυρότερες. Τα ποσοστά όμως αυτών που συνεχίζουν και χώνονται βαθύτερα συνεχώς αυξάνονται. Και τότε η θεραπεία είναι δύσκολη.

  Όσο για τις σκληρές και εξαρτησιογόνες ουσίες, νομίζω ότι κάποια στιγμή πρέπει να σκληρύνουμε αφόρητα, πρώτα για μας τους ίδιους και μετά για τα παιδιά μας. Θα πρότεινα στο υπουργείο να θεσμοθετήσει υποχρεωτική εκδρομή της Β λυκείου στην Ομόνοια, στην Τοσίτσα, στου Στρέφη. Μια ολόκληρη μέρα δίπλα στα ανθρώπινα ράκη που είναι μεν άρρωστοι και χρήζουν βοήθειας, αλλά αρρώστησαν από δική τους συνειδητή επιλογή και όχι από τυχαία επιλογή της φύσης. Αυτό που πρέπει να δουν τα παιδιά δεν είναι κάποιον που έφτασε στο τέλος, αλλά το ίδιο το τέλος και τη συνειδητή πορεία του εξαρτημένου ατόμου μέχρι αυτό. Να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει άλλοθι, δεν υπάρχει «ξεχάστηκα και παρασύρθηκα», δεν υπάρχει «έμπλεξα με κακές παρέες», δεν υπάρχει «το ελέγχω», υπάρχει μόνο πτώση, εξευτελισμός, απαλλοτρίωση της ανθρώπινης ιδιότητας με ευθύνη του ατόμου που επιλέγει το δρόμο αυτό για να σπρώξει τη ζωή του.
Νόμιμη ή παράνομη, σκληρή ή μαλακιά είναι επικίνδυνη και θέλει προσοχή, είναι μονάχα μια στιγμή και όμως μπορεί να γίνει μια ολόκληρη ζωή που έλεγε και ο Παύλος.   

2 σχόλια:

  1. ΠΩΣ (ΔΕΝ) ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ (ΜΑΣ;)
    του Αφωτίστου Φιλέλληνος*

    Ι. Δεκέμβρης 2012

    ......Για ν’ αρχίσει να επιλύεται το πρόβλημα της χώρας έπρεπε να αποκτήσουμε ρυθμούς ανάπτυξης τύπου Κίνας της τάξης του 8% , να γίνουμε από κακομαθημένος κεραμιδόγατος η τίγρης της ΝΑ Ευρώπης, αλλά πως θα βρίσκαμε κεφάλαια ;

    Οι πιθανές πηγές ήταν :
    α. κεφάλαια Ελλήνων
    β. κεφάλαια εξωτερικού

    Η κυβέρνηση παρακάλεσε τους Έλληνες εφοπλιστές αλλά …το πλείστον εκώφευσεν.
    Οι παρακλήσεις της κυβέρνησης και του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού για υλοποίηση σημαντικών επενδύσεων δεν έπιασαν τόπο, εκτός από ολιγάριθμες εξαιρέσεις Ελληνο-αμερικάνων πρώτης γενιάς μεγάλης ηλικίας που ήθελαν να επιστρέψουν στην γενέθλια γη και - με την απλήρωτη διαφήμιση - να εκλεγούν, στη συνέχεια, στο ελληνικό κοινοβούλιο στο σώμα των βουλευτών αποδήμων Ελλήνων, για λόγους υστεροφημίας.

    Οι κάτοχοι κεφαλαίων ελληνικών συμφερόντων που είχαν αποκτηθεί μέσω της διαπλοκής με την πολιτική εξουσία τα είχαν ήδη διασφαλίσει σε εξωχώριες εταιρείες , ξεπλένοντάς τα – όταν αυτό απαιτείτο- μέσω των διεθνών χρηματιστηρίων και ναυτιλιακών επιχειρήσεων μέσω ενός στρατού “ταλαντούχων και νεότατων εφοπλιστών-βιτρίνα “, αποκτώντας έτσι μεγάλη περιουσία σε ακίνητα και μετοχές, blue chips και -ως ολίγον πατριώτες- ολίγα ελληνικά κρατικά ομόλογα με επιτόκιο της τάξης του 6.5% .

    Λόγω του νόμου της βουλευτικής ασυλίας είχαν παραγραφεί όλα τα κακουργήματα οικονομικής φύσης των πολιτικών. Κάποιες πατριωτικές “τρομοκρατικές” οργανώσεις με ονόματα όπως ”Οργάνωση Γιώργος Θαλάσσης” της πατριωτικής αναρχίας, η μυστική επαναστατική ομάδα ”Δικαιοσύνη του λαού” που αναβίωσε στην χώρα μας την ομάδα του Ρώσου Σεργκέι Γκενάντιεβιτς Νετσάγιεφ κ.λ.π., σχεδίαζαν με πολύ προσεκτικά βήματα απαγωγές παιδιών και προσφιλών συγγενών πολυδιαπλεκόμενων μεγαλοεπιχειρηματιών και μεγαλοπολιτικών (ιδιαίτερα πρώην υπουργών Εθνικής Αμύνης, Υγείας και ΠΕΧΩΔΕ, δηλ. αυτά με τους υψηλότερους προϋπολογισμούς για έργα και προμήθειες) για λήψη λύτρων αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ κάθε φορά.

    Με τον τρόπο αυτό , αφενός μεν τροφοδοτείτο ανωνύμως ο «Λογαριασμός Αλληλεγγύης για την Απόσβεση του Δημόσιου Χρέους» στην Τράπεζα της Ελλάδος, με κωδικό 26132462 (στον οποίο, ω αφελείς αναγνώστες, … καλείστε να συνεισφέρετε από το υστέρημά σας) και αφετέρου χρηματοδοτούνταν στην περιφέρεια συνεταιρισμοί νέων φτωχών αγροτών (δηλ. οι περισσότεροι ήταν νέοι απόφοιτοι χαμηλόβαθμων ΑΕΙ και ΑΤΕΙ διαρκώς άνεργοι με το φραπόγαλα το πρωί στην καφετερία και στο bar-άκι -για ποτάκι- το βράδυ) που παρακολουθούσαν διαδοχικά, κατόπιν ενεργειών των τοπικών βουλευτών “σεμινάρια κατάρτισης” (αρκετά εκ των οποίων μαϊμού) το τέλος της δεκαετίας του ’90 και ως το 2005 και που με την πάροδο του χρόνου κληρονόμησαν αγροτική γη), συνεταιρισμοί γυναικών, οι βιολογικές καλλιέργειες, η πράσινη οικονομία…

    Παράλληλα, με την παραδοσιακή καλλιέργεια ινδικής καννάβεως (για την ποιότητα της οποίας ερίζουν διάφορες περιοχές της χώρας και -ω ναι- αγαπητοί αναγνώστες, αναγράφω ότι η άριστη είναι της περιοχής των Ζωνιανών και τα ευρύτερης περιοχής Ρεθύμνης έναντι της Καλαμάτας, της Ηλείας, των Τρικάλων κ.λ.π. γιατί ένας σύντεκνος με σημαδεύει με ένα ΑΚ-47 (κοινώς Kalashnikov), εμένα τον οπλισμένο με αρκετό σαρκασμό εραστή της τέχνης της ανάγνωσης και της γραφής) και ακολουθώντας το παράδειγμα των πρώην ανατολικών χωρών της κεντρικής Ευρώπης, δημιουργήθηκε μια αξιόλογη καλλιέργεια παπαρούνας με σκοπό την παραγωγή μορφίνης, ηρωίνης και άλλων oπιοειδών, για την εγχώρια αγορά..............

    *αναδημοσίευση στην αριστερη στρουθοκαμηλος το Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011
    από την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης - Ποιείν
    (πρωτη δημοσιευση 11 Ιουλιου 2010)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΠΩΣ (ΔΕΝ) ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ (ΜΑΣ;)
    του Αφωτίστου Φιλέλληνος*

    ΙΙΙ. Μάιος 2014
    …….Επειδή ήμασταν η χώρα που είχε χάσει τουλάχιστον τρία τραίνα ανάπτυξης,(1980-2010) αποφασίσθηκε ότι οι επιχειρήσεις θα ήταν πράσινης κυρίως ανάπτυξης που ταίριαζε με τον αγροτικο-κτηνοτροφικό χαρακτήρα των πατεράδων και παππούδων μας, και με στόχο την παραγωγή μικρών σχετικά αλλά πανάκριβων προϊόντων (υλοποιώντας την ρήση” το μικρό είναι όμορφο και πανάκριβο”) όπως εκτροφή όνων για παραγωγή γάλακτος γαϊδούρας, παραγωγή τρούφας(η κορωνίδα της γεύσης για καταπληκτικά εδέσματα σε αστρονομικές τιμές. σε φημισμένα εστιατόρια ) δηλ. καλλιέργεια δενδρυλλίων των οποίων το ριζικό σύστημα έχει μολυνθεί με το μυκήλιο μυκήτων του γένους Tuber, παραγωγή αρωματικών φυτών, εκτροφεία αυγοτάραχου σε όλες τις λιμνοθάλασσες με προηγούμενη καταπολέμηση της ρύπανσης από λιπάσματα , φυτοφάρμακα και διαρροές αργού πετρελαίου, ανεμογεννήτριες εκεί που υπήρχε αιολικό δυναμικό.
    Βέβαια το δαιμόνιο των ελλήνων προς την παρανομία, είχε ως αποτέλεσμα παράλληλα με την άσπρη-πράσινη οικονομία να βελτιώνεται και η μαύρη-πράσινη οικονομία του ”μαύρου” (κάνναβης) η οποία, εξάλλου, παραδοσιακά υπήρχε σε πολλά μέρη της χώρας και που κάλυπτε σχεδόν τις τοπικές ανάγκες, με λίγες εισαγωγές από την Αλβανία. Η καλλιέργεια κάνναβης έγινε πλέον με τις τελευταίες επιστημονικές μεθόδους (με αφανή συστήματα στάγδην άρδευσης με νερό που περιέχει όλες τις θρεπτικές ουσίες), η ποιότητα και η παραγωγή αυξήθηκε και οι δύο πρώην συγκάτοικοι φοιτητές σε πανεπιστήμιο των ΗΠΑ και τώρα Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης διαχείρισης του εθνικού χρέους , ενθυμούμενοι τα νιάτα τους, αλλά και μετά από συστάσεις ψυχίατρων (ότι λελογισμένη χρήσις ανακουφίζει τον ψυχικό πόνο των ανέργων) αναγκάστηκαν να νομιμοποιήσουν την χρήση της......

    *αναδημοσίευση στην αριστερη στρουθοκαμηλος το Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011
    από την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης - Ποιείν
    (πρωτη δημοσιευση 11 Ιουλιου 2010)

    ΑπάντησηΔιαγραφή