ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Παλι με χρονια με καιρους



«Με πόνο καρδιάς περικόπτουμε τις δυνατότητες των παιδιών μας να απασχοληθούν στον δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα».

Αλήθειες από το gregoryfarmakis. postereous. com
Η ιστορική ευκαιρία για μεταρρύθμιση στην Ελλάδα κινδυνεύει να χαθεί οριστικά για μια γενιά ακόμη· όχι τόσο από την αντίδραση των ηχηρών, προνομιούχων μειοψηφιών που θίγονται, όσο λόγω της σχεδόν αποκλειστικά λογιστικής αντιμετώπισής της από αυτούς τους ίδιους, στους οποίους έλαχε η υπεράσπισή της. Όταν οι μεταρρυθμίσεις, που είναι αναγκαίες για να έχουμε πραγματική ανάπτυξη, και που στην άλλοτε πεισματική και άλλοτε κουτοπόνηρη άρνησή τους οφείλεται εν πολλοίς αυτή η ίδια η κρίση, ιστορούνται από τους κυβερνώντες μόνον ως αναπόφευκτα μέτρα μείωσης του δημοσιονομικού κόστους, είναι σίγουρο ότι η κοινωνία θα τις εκλάβει μόνον ως άδικες θυσίες. Αντί να τις ενστερνιστεί ως επιβεβλημένες, θα τις υπομείνει ως έξωθεν επιβαλλόμενες, για να τις ακυρώσει τελικά στην πράξη. Δεν πρόκειται απλώς για ανεπαρκή επικοινωνιακή διαχείριση. Πρόκειται για την βαθειά ριζωμένη ιδεολογική άρνηση των μεταρρυθμίσεων από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος.
Έτσι, τελευταία, η μείωση του περιττού προσωπικού του Δημοσίου δεν κατανοείται και δεν εξηγείται ως απαραίτητη προϋπόθεση ανάπτυξης, αλλά μόνο ως λογιστική μείωση κόστους. Δεν εξηγείται ότι το κόστος για την οικονομία κάθε ενός παραπανίσιου υπαλλήλου δεν είναι ο μισθός του - αυτός δεν είναι πάρα μια κοινωνικά άδικη αναδιανομή εισοδήματος των φορολογουμένων - αλλά η χαμένη του παραγωγικότητα. Με απλά λόγια: αν το Δημόσιο μπορεί να παρέχει τις ίδιες υπηρεσίες που παρέχει τώρα με 200.000 ανθρώπους λιγότερους, το πραγματικό μας κόστος είναι η συνολική αξία που θα είχαν τα πραγματικά προϊόντα και οι υπηρεσίες που θα παρήγαγαν αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι σε πραγματικές, παραγωγικές δουλειές· όχι οι μισθοί τους. Οι μισθοί τους δημιουργούν απλά δημοσιονομικό έλλειμα και κοινωνικά άδικη φορολόγηση· είναι όμως η απώλεια της παραγωγής τους, λόγω της αναγκαστικής υποαπασχόλησης στο Δημόσιο, που μας στερεί, ανάμεσα σε άλλα, την πραγματική ανάπτυξη. 
Θα είμαστε όλοι φτωχότεροι όσο μερικές χιλιάδες ανειδίκευτοι άνθρωποι υποαπασχολούνται ως θυρωροί, κηπουροί, οδηγοί, κλητήρες ή τεχνίτες στο Δημόσιο, σε Δήμους και ΔΕΚΟ, αντί να καλλιεργούν τα χωράφια που άφησαν για να διοριστούν. Όπως θα είμαστε όλοι φτωχότεροι όσο μερικές χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να ξοδεύουν τις μέρες τους διακινώντας και σφραγίζοντας άχρηστα έγγραφα, αντί να δουλεύουν παραγωγικά στις πραγματικές δουλειές, από τις οποίες έφυγαν για να διοριστούν. 
Όσο δεν το συνειδητοποιούμε, θα βλέπουμε την μείωση του Δημοσίου σαν αναπόφευκτη περικοπή κόστους και όχι σαν αφετηρία ανάπτυξης. Θα συζητάμε την επίπτωση των απολύσεων στη ζήτηση και στην ύφεση, λες και οι άλλες εναλλακτικές, της ακόμη μεγαλύτερης μείωσης μισθών ή της ακόμη μεγαλύτερης αύξησης της φορολογίας, δεν θα έχουν την ίδια ακριβώς επίπτωση στην ζήτηση, χωρίς όμως την ελπίδα ανάπτυξης. Θα αντιτάσσουμε ότι το Δημόσιο είναι αναποτελεσματικό κι όχι τάχα μεγάλο, λες και αν γινόταν αποτελεσματικό, αυτό δεν θα σήμαινε εξ'ορισμού ότι θα μας προσέφερε καλύτερες υπηρεσίες με ακόμη λιγότερους ανθρώπους. 
Ή ακόμα, αν είμαστε βέβαια ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα λέμε ό,τι είπε και στην Βουλή ο Υπουργός Οικονομικών, ως πρωταγωνιστής της τραγωδίας: «Με πόνο καρδιάς περικόπτουμε τις δυνατότητες των παιδιών μας να απασχοληθούν στον δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα». Για να μοιρολογήσουν εν χορώ οι ψηφοφόροι: «Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικό μας θά'ναι...».
Γ.Φ.

5 σχόλια:

  1. Σκληρό, αλλά απολύτως αληθινό. Όσο δεν το παίρνουμε είδηση, θα συνεχίζουμε προς το γκρεμό (που είναι πλέον ΠΟΛΥ κοντά). Και όπως είδα σε κείμενο γνωστού δημοσιογράφου "όποτε η Ελλάδα βρέθηκε κοντά στο γκρεμό, πάντα τα κατάφερε να πέσει μέσα".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι σε αυτό έχεις δίκιο, πέφτει μέσα, γιατί κανείς από τους πολίτες της και κυρίως τους ταγούς της δεν πιστεύει ότι θα πέσει μέσα.
    Το ζήτημα δεν είναι απλό, έστω και αν θεωρητικά είναι λυμένο. Οι έφεδροι θα ανοίξουν δουλειές; Θα τους βοηθήσει το κράτος, θα τους διευκολύνει; θα ζωντανέψει η αγροτική ζωή, αλλά θα στηθεί και πάλι η παραγωγή σε κάποια υγιή βάση; Ή μήπως πάλι τα ίδια; Αυτοί που θα απομείνουν στο δημόσιο, θα το κάνουν περισσότερο παραγωγικό και χρήσιμο σε όλους; Φαντάζεσαι τι στερεότυπα και ιδεοληψίες πρέπει να ξεριζωθούν από τα μυαλά των ανθρώπων τι μηχανισμοί πρέπει να ακυρωθούν, τι δίκτυα πρέπει να φτιαχτούν για να προστατευθούν οι άνθρωποι και μετά να αρχίσουν να στήνουν πάλι τη ζωή τους; Υπάρχουν κουράγια για όλα αυτά; Θα μου πεις θα βρεθούν, αναγκαστικά. Μήπως όμως μέχρι να αποκατασταθούν οι ισορροπίες ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παραφραζοντας και συμπληρωνοντας τον συγγραφεα
    "Θα είμαστε όλοι (πλουσιοτεροι και οχι φτωχότεροι) όσο μερικές (15 εως 20 δεκαδες)χιλιάδες ανειδίκευτοι άνθρωποι υποαπασχολούνται (η λουφαρουν) ως θυρωροί, κηπουροί, οδηγοί, κλητήρες ή ( κανουν δευτερη δουλεια κατ τον εργασιακο τους χρονο)τεχνίτες στο Δημόσιο, σε Δήμους και ΔΕΚΟ, αντί να καλλιεργούν τα χωράφια που άφησαν (και που ισως καλλιεργουν με οικονομικους μεταναστες αυτοι που τα νοικισαν) για να διοριστούν.

    Όπως θα είμαστε όλοι (πλουσιοτεροι και οχι φτωχότεροι) όσο (150 και οχι μερικές χιλιάδες) άνθρωποι εξακολουθούν να ξοδεύουν τις μέρες τους (παιζοντας πασιεντζα και αλλα παιχνιδια στον Η/Υ, πουλωντας καλλυντικα στις συναδελφους τους, κατεβαινομντας στην Ερμου για καφε και ψωνια και οι πλεον ερωτικοι εχοντας ερωτικη συνευρεση, ολα αυτα κατα την ωρα εργασια τους )διακινώντας και σφραγίζοντας άχρηστα έγγραφα, αντί να δουλεύουν παραγωγικά στις πραγματικές δουλειές, από τις οποίες έφυγαν για να διοριστούν. "

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Τελικα, δεν ειναι ολα 0 και 1, ON και OFF

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σωστός ο Φιλέλλην έστω και αφώτιστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νεοφιλελεύθερος2 Οκτωβρίου 2011 - 10:49 μ.μ.

    Πολύ σωστά. Είναι προτιμότερο αντί να έχουμε εκατό χιλιάδες κοπρόσκυλα που παίρνουν μισθούς 1000 ευρώ το μήνα για ένα λειψό οχτάωρο και πενταήμερο και φτάνουν ξεκούραστοι στα 65 χρόνια να συνταξιοδοτηθούν και να επιβαρύνουν το κράτος με τις συντάξει τους, να έχουμε εκατό χιλιάδες στρατιώτες της παραγωγής που να εργάζονται δεκαέξι ώρες τη μέρα επι εξαήμερο αντί τριακοσίων ευρώ το μήνα, χωρίς δώρα, πληρωμένες άδειες και άλλες λαϊκιστικές αηδίες, και να πεφτουν νεκροί πάνω στο χώρο εργασίας τους, όρθιοι και γενναίοι χωρίς να επιβαρύνουν το κράτος με τις συντάξεις τους.
    Το θάρρος σας με συγκινεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή