ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Μια διμελής επιτροπή (ακατοίκητων)



Πρετεντέρης παιδιά αλλά έχει δίκιο. Εκεί που το φτάσατε το πράγμα, πολλοί ακόμα θα βρεθούν να έχουν δίκιο.

Του Γιάννη Πρετεντέρη (σημερινά ΝΕΑ)

Πριν από ελάχιστες μέρες δημοσιοποιήθηκε ο κατάλογος των τετρακοσίων καλύτερων πανεπιστημίων του πλανήτη. Οπως ευλόγως αναμενόταν, κανένα ελληνικό ΑΕΙ δεν βρίσκεται μέσα στα διακόσια πενήντα πρώτα και μόνο το Πανεπιστήμιο Κρήτης συμπεριλαμβάνεται κάπου στην τριακοσιοστή θέση - πίσω από πανεπιστήμια της Τουρκίας, της Σιγκαπούρης, της Κορέας, της Νότιας Αφρικής, της Ταϊβάν, του Ισραήλ... 
Πριν από ενάμιση μήνα και με συντριπτική πλειοψηφία, η Βουλή ψήφισε νέο νόμο για τα ΑΕΙ. Εκτοτε, διάφορα συντεχνιακά και κομματικά συμφέροντα στον χώρο της Ανώτατης Παιδείας, οι ίδιοι που πάτωσαν στη διεθνή αξιολόγηση των πανεπιστημίων τους, πασχίζουν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την εφαρμογή του. 
Εως εδώ, τίποτα το ασυνήθιστο. Η δημοκρατία είναι υποχρεωμένη να ανέχεται στους κόλπους της και όσους δεν τη σέβονται ή την υπονομεύουν. Είναι γνωστό ότι η τσίπα αποτελεί στη χώρα μας είδος εν ανεπαρκεία. 
Χθες, η υπουργός Παιδείας έφερε στη Βουλή μια σειρά από ρυθμίσεις που θα βοηθήσουν ή θα διευκολύνουν την εφαρμογή του νόμου και, πάντως, θα παρεμποδίσουν όσους τον παρεμποδίζουν. 
Ούτε αυτό είναι ασυνήθιστο. Αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση μιας δημοκρατικής πολιτείας να διασφαλίζει την εφαρμογή των νόμων που η ίδια ψήφισε. 
Σε αυτές τις ρυθμίσεις αντιτάχθηκαν στη Βουλή, ποιοι; Οι ελάχιστοι που δεν ψήφισαν τον νόμο και οι οποίοι φέρουν μεγάλο μερίδιο της πολιτικής ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση στον χώρο της Ανώτατης Παιδείας. Κοντολογίς, οι συνήγοροι της υπανάπτυξης: Χαλβατζής, Λαφαζάνης και τα άλλα παιδιά. 
Και πάλι τίποτα το ασυνήθιστο. Στην Ελλάδα, κατά εντελώς παρανοϊκό τρόπο, κατηγορούνται ως απολογητές του συστήματος όσοι θέλουν να το αλλάξουν ενώ φιγουράρουν ως αντίπαλοι του συστήματος εκείνου που σκίζονται να μην αλλάξει τίποτα. 
Εκείνο που όντως με εξέπληξε ήταν η επιχειρηματολογία τους. Σύμφωνα με την άποψή τους, ένας νόμος που ψηφίζεται από τη Βουλή δεν είναι υποχρεωτικό να εφαρμόζεται και η εφαρμογή του υπόκειται στην καλή θέληση εκείνων που διαφωνούν μαζί του. 
Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να κάνουμε εκλογές. Δεν χρειάζεται να έχουμε Βουλή. Δεν χρειάζεται να υπάρχει κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Θα συγκροτήσουμε διμελή επιτροπή Χαλβατζή-Λαφαζάνη, η οποία εφεξής θα αποφαίνεται τι ισχύει και τι δεν ισχύει στην Ελλάδα. 
Κι όταν τεθεί πάλι θέμα αξιολόγησης των πανεπιστημίων, δηλαδή της ποιότητας των σπουδών που παρέχεται στα παιδιά του ελληνικού λαού, δεν χρειάζεται να τρέχουμε. Θα την κάνει η ίδια διμελής επιτροπή, η οποία (είμαι βέβαιος) θεωρεί ότι η παραγωγή Κνιτών αποτελεί σοβαρότερη ακαδημαϊκή διαδικασία από την παραγωγή επιστημόνων. 
Αλλωστε, αν δεν απατώμαι, άπαντα τα μέλη της διμελούς επιτροπής από αυτή την παραγωγή έχουν προέλθει.

3 σχόλια:

  1. Το κείμενο με εξοργίζει και δεν φταίει γι' αυτό ο Πρετεντέρης.
    Με εξοργίζουν οι αλήθειες που γράφει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χεχε, όντως εκεί που φτάσαμε ακόμα και οι γλοιώδεις τενεκέδες στύλ Πρετεντέρη έφτασαν να έχουν δίκιο! Εμπαινε Λαφαζάνη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτά που γράφει ο Πρετεντέρης δεν είναι τίποτα. Υπάρχουν και ανακοίνωση παράταξης μελών ΔΕΠ που επικροτούν ουσιαστικά τη στοχοποίηση συναδέλφων τους επειδή υπέγραψαν υπέρ των ανοικτών σχολών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή