ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Βία και θεωρίες συνωμοσίας εναντίον Ορθού Λόγου!



της Μελίτας Γκουρτσογιάννη από το ΒΗΜΑ

Η βεντέτα μεταξύ κομμουνιστών και αναρχικών έρχεται από πολύ παλιά. Από την προϊστορική εποχή, το 1872, όταν διαφώνησαν ο Μαρξ και ο Μπακούνιν και διασπάστηκε η Πρώτη Διεθνής. Βάφτηκε με αίμα στον Ισπανικό Εμφύλιο (1936-1939), όταν οι Ισπανοί κομμουνιστές πολεμούσαν τους αναρχικούς τουλάχιστον με την ίδια μανία όση και τις δυνάμεις του Φράνκο (βλ. Όργουελλ “Φόρος τιμής στην Καταλωνία” 1938 και το φιλμ “Γη κι ελευθερία”-Κ.Λόουτς).
Στην ελληνική αντίσταση κατά των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής, με αφορμή κάποιες ειρηνιστικές θέσεις των ελλήνων αναρχικών και τροτσκιστών, οι μηχανισμοί του ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος, μεταξύ πολλών άλλων, εκκαθάρισαν και πολλούς αναρχικούς και τροτσκιστές, κατά το λαμπρό παράδειγμα του πατερούλη Στάλιν (βλ. Α.Στίνα “Αναμνήσεις” εκδ.Ύψιλον 1977 και “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ” εκδ. Διεθνης Βιβλιοθήκη 1984). Στο Πολυτεχνείο το '73 αλλά και στη μεταπολίτευση η βεντέττα αυτή συνεχίστηκε, ευτυχώς χωρίς τις αγριότητες του παρελθόντος.
Όλα αυτά τα λέω χωρίς καμιά διάθεση να δικαιολογήσω το παραμικρό. Αλλά για να καταρρίψω τις συνωμοσιολογικές καραμέλες περί “πρακτόρων”, ”παρακράτους”, “γνωστών-αγνώστων” αλλά και “ειρηνικών διαδηλωτών”. Όλοι οι πρωταγωνιστές των προχτεσινών επεισοδίων έχουν πολιτική ταυτότητα γνωστή στους πάντες.
Οι προχθεσινή εγκληματική επίθεση με κομμάτια μάρμαρο, καδρόνα, σίδερα και μολότωφ κατά όχι μόνο αστυνομικών αλλά και διαδηλωτών έχει για δράστες ένα νεφέλωμα που βρίσκεται πολιτικά πέρα από την Αριστερά: άλλοι από αυτούς είναι στοιχειωδώς εγγράμματοι αναρχικοί, που φαντασιώνονταν ότι έτσι εκδικούνται το θάνατο του Ντουρούτι, άλλοι το θάνατο του Λάμπρου Φούντα, άλλοι -οι περισσότεροι- θεώρησαν το ΠΑΜΕ δύναμη “αντεπαναστατική” γιατί καταλαμβάνοντας τις πρώτες θέσεις μπροστά από τον άγνωστο στρατιώτη τους εμπόδισαν να κάνουν ντού στα χειμερινά ανάκτορα και να το κάψουν το μπ...όπως είναι στη φαντασία τους το καθήκον των γνήσιων επαναστατών. Άλλοι τέλος - και δεν είναι λίγοι- γιατί απλά “γουστάρουν μπάχαλα”. Αυτό είναι το περίφημο black block, που πολύ συχνά εξ αντικειμένου καταστρέφει καθε δυνατότητα μια διαμαρτυρία να βρει τον πολιτικό της στόχο. (Από προσωπική εμπειρία: η δράση του black block στη Γένοβα το 2001 υπήρξε ένας από τους λόγους που μπήκε ταφόπλακα στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης).
Σουρρεαλιστική λεπτομέρεια: όταν διάφοροι δημοσιογράφοι θεώρησαν καλό να δώσουν εύσημα στο ΚΚΕ που υπερασπίστηκε τη Βουλή κα τη Δημοκρατία, οι εκπρόσωποί του απετάξαντο το σατανά μετά βδελυγμίας, γιατί “έχουν άλλη αντίληψη περί δημοκρατίας”!! Ε, αυτό δα το έχουμε καταλάβει από χρόνια! Στην πραγματικότητα όμως είναι πολύ ανησυχητικό ένα τμήμα πολιτών να υποκαθιστά την αστυνομία στην προσπάθεια τήρησης της τάξης. Τα φαινόμενα “πολιτοφυλάκων” που παίρνουν το νόμο στα χέρια τους -και μάλιστα σε καιρό ειρήνης -μόνο καταστροφές για τούς δημοκρατκούς θεσμούς και τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν φέρει παγκοσμίως. Το προχθεσινό θέαμα ήταν ολοκάθαρα σύγκρουση δύο ομάδων κρούσης. Οι μεν καδρόνια, μολότωφ και μάρμαρα. Οι δε κοντάρια με κόκκινες σημαίες- δεν είναι πρώτη φορά που κόκκινες, μαύρες ή γαλανόλευκες σημαίες μετατρέπονται σε όπλα. Ποιοί επιτέθηκαν πρώτοι δεν έχει σημασία. Είδαμε και σκηνές λυντσαρίσματος. Φρίκη. Όλη αυτή η απίστευτη αναταραχή είχε δυστυχώς και έναν νεκρό, και ας μην έπεσε από χτυπήματα. Από τύχη δεν είχαμε και άλλους.
Τα αίτια αυτής της κλιμακούμενης βίας τα έχουν αναλύσει πολλοί, αλλά σίγουρα πρέπει να ψάξουμε και στην όλο και πιο βίαιη ρητορική, που μερικοί ανεγκέφαλοι την παίρνουν κατά γράμμα, ρητορική όχι μόνο της πλειοψηφίας της αριστεράς-αριστεριστών-αντιεξουσιαστών-αναρχικών, αλλά και στη ρητορκή (και πρακτική) συνδικαλιστών και “αγανακτισμένων”, όσο και αν αυτοί οι τελευταίοι διατείνονται ότι είναι ειρηνικό κίνημα. Τα Γουδιά, οι κρεμάλες , “θα σας λιώσουμε”, “θα χυθεί αίμα”, οι καταλήψεις, οι προπηλακισμοί έχουν φτιάξει πια ένα κλίμα επικίνδυνο για την ίδια τη Δημοκρατία.
Όταν η συμπεριφορά μιας ομάδας αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή και θέλει να εξαφανίσει με τη βία κάθε διαφορετική γνώμη, η συμπεριφορά αυτή πρέπει να λέγεται με τ' όνομά της: φασιστική, ολοκληρωτική. Ανεξάρτητα τι ταμπέλα δίνουν στον εαυτό τους οι δράστες, αν θέλουν να λέγονται “επαναστάτες”, “πατριώτες”, “κομμουνιστές” ή “όργανα της τάξης”.
Το ΚΚΕ ακριβώς γιατί δεν θέλει ποτέ να παραδεχτεί ότι οι ολοκληρωτισμοί συναντώνται τόσο στη νοοτροπία όσο και στη συμπεριφορά, προτιμά τη θεωρία της συνωμοσίας. Επειδή οι σταλινικοί -και η ελληνική τους εκδοχή κατ' εξοχήν- έχουν αστυνομική αντίληψη της ιστορίας, οποιοιδήποτε ξεφεύγουν από τις δικές τους συνταγές με λόγια ή πράξεις, πρέπει απαραίτητα να είναι καρπός “σκοτεινών δυνάμεων”, του παρακράτους , της αστυνομίας, των ξένων ιμπεριαλιστών- διαλέγετε και παίρνετε. Επί χρόνια υποστήριζαν ότι η «17 Νοέμβρη» ήταν ξένοι πράκτορες. Όταν αποκαλύφτηκε ότι δεν ήταν παρά μια χούφτα δολοφόνων με πρωτόγονο αριστερίστικο υπόβαθρο διανθισμένο με εθνικιστικές κορώνες, το ΚΚΕ ουδέποτε παραδέχτηκε το λάθος του. Θα μου πείτε εδώ δεν έχει παραδεχτεί άλλα κι άλλα. Ας είναι.
Συνεχίζουν όμως. Οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ βγήκαν να υποστηρίξουν αόριστες θεωρίες συνωμοσίας. Προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία στο κοινωνικό συνολο. Θολώνουν συνειδητά το πολιτικό τοπίο σε μια χώρα που αυτή τη στιγμή πάνω απ΄ όλα έχει ανάγκη τον Ορθό Λόγο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου