ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Κλίνατε επ’ αριστερά




Θαυμάσια γραφή, κοφτερή ματιά, σύγχρονη αριστερή οπτική. Προσυπογράφω το κείμενο του Παναγιώτη Σιαβελή. Καιρός να σταματήσει το χάιδεμα της κοινής γνώμης, να ειπωθούν τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

του Παναγιώτη Σιαβελή από το arguments

Μια ενδιαφέρουσα ιδέα πέρασε από το μυαλό της νεολαίας μας: στην παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου, λέει, εκεί που θα περνάνε μπροστά από τους επισήμους, θα γυρίσουν συντεταγμένα και επιδεικτικά το κεφάλι αριστερά, θέλοντας να γυρίσουν την πλάτη σε όσους τους απαξιώνουν. Η πραγματικά ενδιαφέρουσα, σκέψη, όμως, είναι η επόμενη: θα το γυρίσουν, λέει, το κεφάλι αριστερά ώστε να χαιρετήσουν τους γονείς και τους παππούδες τους.

            Δε γνωρίζω αν το βλέμμα προς τους γονείς θα είναι το βλέμμα που υποτίθεται ήταν μέχρι πρότινος αυτό το στραμμένο προς τους επίσημους, δηλαδή αυτό του προσποιητού σεβασμού. Ή ίσως το βλέμμα των μεγάλων που κρυβόταν πίσω από κάθε καφενειακή ρητορεία και δημόσια συναναστροφή για να φανερωθεί ένδοξο στα γραφεία των πολιτικών, αυτό της προσποιητά έντιμης επαιτείας, αυτό της ανενδοίαστης κακομοιριάς και αναξιοπρέπειας, στην πιο ψυχοπονιάρικη και παιδιάστικη, όμως, εκδοχή του, συνεπικουρούμενου από τις ειδικές σχέσεις γονέων-τέκνων. Ίσως αυτή ακριβώς να είναι και η επόμενη φάση μετατροπής της κοινωνίας από τόπο δημόσιο σε τόπο ιδιωτικό: εκεί που τα ζητάγαμε όλα σαν κακομαθημένα παιδιά από το κράτος, τώρα θα τα ζητήσουμε κατευθείαν από τις μαμάδες μας (επικυρώνοντας ταυτόχρονα και μια σοβαρή ψυχική/συναισθηματική παλινδρόμηση, από το στάδιο του εξαρτημένου παιδιού σε αυτό του βρέφους).

            Δε γνωρίζω επίσης αν θα έχει το βλέμμα αυτό (εκτός από αυτήν την απόγνωση) και στοιχεία κριτικής. Θα ‘ναι, δηλαδή, το ίδιο βλέμμα που έχουμε όλοι συνηθίσει, αυτό το κουτοπόνηρο κλείσιμο του ματιού ή μήπως θα μπορέσει να ρωτήσει και κάτι όπως «φταίτε κι εσείς» ή «καλά αυτοί, εσείς τι κάνατε»;
            Δε γνωρίζω τα αισθήματα που θα προκαλέσει το βλέμμα στους γονείς: θα αισθανθούν υπερηφάνεια που τα ανήλικα παιδιά τους έμαθαν το ποίημα για τους κλέφτες πολιτικούς, ικανοί πλέον να αναπαυθούν μιας και κανείς δε θα ζητήσει εξηγήσεις από τους ίδιους; Θα χαρούν με την πράξη επισφράγισης της κατά γράμμα μεταλαμπάδευσης της νοοτροπίας τους στα λαμπρά τους τέκνα; Μήπως αισθανθούν ντροπή που δε θα μπορούν να διασταυρώσουν τα δικά τους βλέμματα με αυτά των παιδιών, καταλαβαίνοντας ίσως τις δικές τους τεράστιες ευθύνες για την παρελαύνουσα μπροστά τους απόγνωση; Μήπως κανένας αισθανθεί ντροπή, βλέποντας το παιδί του να γυρίζει το κεφάλι από τη Σκύλα στη Χάρυβδη, δείχνοντας (το παιδί) πλήρη άγνοια για το ότι η τελευταία έχει την παραπλανητική μορφή του κηδεμόνα που ενδιαφέρεται;  

            Υπάρχει, τέλος, έστω μια περίπτωση όλα αυτά τα προηγούμενα να εκμηδενιστούν και να επικαλυφτούν από την ηδονή που προσφέρει μια εκφόρτιση κάθε αρνητικού συναισθήματος, κάθε ίχνους απογοήτευσης από τον κόσμο και από τον εαυτό,  όταν μαθητές και γονείς θα γνεύσουν συγκαταβατικά οι μεν στους δε, διασταυρώνοντας βλέμματα άδεια από το «χάσιμο» που προσφέρει μια ενδοσκόπηση, βλέμματα ανθρώπων σίγουρων για την αθωότητά τους, αποφασισμένων να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, ανθρώπων που θα εναγκαλιστούν μεταξύ τους σε μια τελετή αλληλο-κάθαρσης, η οποία θα επισφραγιστεί όταν οι ευθύνες αποβληθούν με τη μορφή γιαουρτιών και αποδοκιμασιών προς τους εκτεθειμένους στην εξέδρα-αρένα επισήμους;
            Δε γνωρίζω τι θα γίνει σε λίγες ώρες, αν και πιστεύω πως δε θα βιώσουμε τίποτα το καινούργιο. Αυτό που σίγουρα είναι καινούργιο και με θλίβει είναι το γεγονός ότι θυμάμαι πολλούς από αυτούς που φέτος στρίβουν το κεφάλι αριστερά, τους θυμάμαι άλλες χρονιές να αντιδρούν στο μιλιταριστικό, αναχρονιστικό θεσμό των παρελάσεων. Και φέτος έχουν ήδη κλείσει πρώτη θέση απέναντι στους επισήμους και περιμένουν τα παιδιά να δώσουν το εναρκτήριο σάλπισμα, μπερδεμένοι και ετοιμοπόλεμοι ανάμεσα σε λογιών σημαίες, άλλοτε απεχθείς.




4 σχόλια:

  1. Έξοχο κείμενο!! Διαισθάνομαι όμως ότι οι γονείς μάλλον δεν θα μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό που έχουν ήδη κάνει: Έφεραν τη χώρα σε σημείο κατάρρευση και ζητούν τώρα από τα παιδιά τους να την κάνουν να ορθοποδήσει, λες κι αυτά είναι υπεύθυνα! Αυτό θα πει "Επανάσταση" (του καναπέ βεβαίως βεβαίως). Για ντροπή ούτε λόγος - πώς ζητάς να νιώσει ντροπή κάποιος που δεν γνωρίζει τι είναι αυτό, αφού έχει ήδη παλινδρομήσει στο στάδιο του βρέφους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έξαιρετικό κείμενο που σε υποχρεώνει να στοχαστείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαλιστα. Τετοια αριστερα ειναι και ο παπανδρεου ?
    καλυτερα να μην αντιδρουσαν λες οι μαθητες ε? ΝΑ κοιτουσαν και την αννουλα καταματα και να την ευχαριστουσαν μηπως; Αυτο θα εδειχνε ωριμοτητα απο μερους των μαθητων . Κι αν δεν θελετε ουτε απο τις μαναδες τους να ζηταν κατι τα παιδια , φιλε μου αν εχεις παιδια , σφαξτα απο τωρα γιατι με τετοια μυαλα που κουβαλας απ τα παιδια σου το κεφαλι σου θα φας .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όταν θα μάθεις να ξεχωρίζεις το βρακί από τη γραβάτα Ανώνυμε (γιατί μάλλον τα έχεις μπερδέψει) ίσως μπορέσεις να γράψεις κι ένα σχόλιο της προκοπής. Όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το θεσμό από το πρόσωπο τι άλλο από όσα διαβάζει κανείς πιο πάνω είναι αναμενόμενο; Κι επειδή βεβαίως τα παιδιά δεν είναι κοτόπουλα, όπως προφανώς τα θεωρείς και κάνεις λόγο για σφαξίματα, καλύτερα να επιστρέψεις στο κοτέτσι σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή