ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Κάν'το όπως ο Yogi κι αν στραβώσει, όπως ο Φούνες



του Γιώργου Προκοπάκη

Είμαι φανατικός του baseball - και των Yankees βέβαια. Η εμβληματική φιγούρα του baseball, ο Yogi Berra - κάτι μεταξύ Βαμβακούλα και Αλέφαντου του αμερικάνικου αθλητισμού - έχει πει μερικές από τις εκπληκτικότερες αττάκες. Αυτή που πρέπει να μας καθοδηγεί είναι η απίστευτη σοφία στην λογική ταυτολογία του Yogi:
it ain't over 'till it's over - τίποτε δεν τελειώνει πριν τελειώσει
Δεν είναι η μοιρολατρική αναπομπή σε ανώτερες δυνάμεις του δικού μας "όσο ζω ελπίζω". Επειδή ακριβώς αναφέρεται στον αθλητισμό και μάλιστα σε σπορ που (είναι σχεδιασμένο να) αφήνει χώρο στις μεγαλύτερες ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή, δίνει το στίγμα της μόνης προοπτικής. Προσπάθεια μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεν έχει έννοια να βλέπεις τον πίνακα του σκορ και να σκέφτεσαι "τι δεν πήγε καλά" - πρέπει να ιδρώσεις, να σκεφτείς, να σπρώξεις την ομάδα. Κυρίως δε με το αυτονόητο: "η προσπάθεια θα γίνει και θα γίνεται μ' αυτούς που έχεις, στον αγωνιστικό χώρο, στον πάγκο, στις κερκίδες να σε σπρώχνουν ή να σε γιουχάρουν, μ' αυτούς τους προπονητές και μ' αυτή τη διοίκηση". Όχι με αυτά που θα έπρεπε ή θα ήθελες να έχεις!
Αφορμή το άρθρο του Άγγελου Στάγκου ο οποίος περιγράφει το σημερινό σκηνικό με ακρίβεια βέβαια, καταλήγει με το απαισιόδοξο έως μοιρολατρικό "όποιος είναι αισιόδοξος να σηκώσει το χέρι".
Με τον κίνδυνο της γελοιοποίησης, το σηκώνω! Κι αν το σηκώσουν πολλοί, όχι για να μουτζώσουν αλλά για να το παλέψουν 'till it's over. Γιατί τα πράγματα αλλάζουν - σιγά μεν, αλλά αλλάζουν. Γιατί τα editorials των life style περιοδικών είναι πια κοινωνικές αναλύσεις που δεν τολμούν να κάνουν ακόμη και τα κόμματα της αριστεράς. Γιατί οι φοιτητές παίρνουν σιγά-σιγά τα πανεπιστήμια από τους εγκάθετους ανεγκέφαλους. Γιατί η κοινωνία μιλάει για τους βανδαλισμούς στα σχολεία. Γιατί οι μοντέρνοι σκλάβοι οδηγοί δεν συντάχθηκαν με τους ιδιοκτήτες. Γιατί έστω και ένας από το Υπουργικό Συμβούλιο (μία εν προκειμένω) μίλησε για την διαχείριση. Γιατί έστω δύο βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος μίλησαν για απαίτηση αποτελεσματικότητας των υπουργών. Γιατί έστω και ένας κατά γενική αντίληψη sui generis βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος θέτει ανοικτά το ζήτημα της διαχείρισης. Γιατί μικροί σχηματισμοί της αριστεράς ζητάνε "πάλη για την 6η δόση και την απόφαση της 21/7". Γιατί οι σημιτικοί ξύπνησαν και από τα μνημόσυνα του εκσυγχρονισμού, μιλάνε πολιτικά για τη συγκυρία. Γιατί βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλώνουν με τη στάση τους ότι δεν είναι πρόβατα στο μαντρί του καταστροφικού νεοεθνικισμού. Γιατί, υπάρχουν πολλά γιατί. Σε όσους θεωρούν εαυτούς απλώς λογικούς ανθρώπους που θέλουν να σώσουν αυτήν την παρτίδα, με τη μικρότερη δυνατή καταστροφή για όλους ακόμη και τους πελάτες του συστήματος, ένα καθήκον έχουν μέχρι την τελευταία στιγμή: να πιέσουν, να μιλήσουν, να παρέμβουν, να πιέσουν ώστε αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν σε μας και στους συμπολίτες μας (για τη στάση απέναντι στο πρόβλημα μιλάω) να πολλαπλασιασθούν.
Όπως υπονοεί ο Yogi, το παλεύει μέχρι τέλους - μ' αυτούς που έχει και μ' αυτούς που θέλουν να το παλέψουν. Μ' αυτούς τους πολιτικούς πορευόμαστε. Κάποιος ή κάποιοι απ' αυτούς θα είναι τελικά οι καταλύτες για μια ελάχιστα θετική εξέλιξη. Καθήκον όλων όσοι θέλουν να το παλέψουν είναι να σπρώξουν όσους από τους πολιτικούς (ναι, αυτούς, τους αποτυχημένους, διαπλεχθέντες και τροχονόμους στο πελατειακό δίκτυο) μπορεί να γίνουν μέρος της λύσης. Να σπρώξουν τις εκατοντάδες συνάξεις ανησυχούντων διανοουμένων, επιχειρηματιών και δεν ξέρω εγώ τι άλλο που γίνονται κάθε βράδυ σε μία ελάχιστης εκ των προτέρων συναίνεσης, με δυναμική κοινωνικής αποδοχής όμως, λύση. Όχι την τέλεια, όχι αυτή που θα απαντάει στον προβληματισμό κάθε ενός. Με κάποιο τρόπο πρέπει ΣΗΜΕΡΑ, τις επόμενες δύο ή τρεις εβδομάδες, να μη μείνει κανείς κρυμμένος πίσω από ιδιοτέλεις, ωφελιμισμούς, μοιρολατρίες. It ain't over.
Ανταποκρινόμενος στην πρόκληση του Στάγκου, σηκώνω το χέρι μου. Όπως το σηκώνει κι αυτός, γιατί αυτό κάνει γράφοντας αυτό το κείμενο. Θα βγει κάτι; Αν δεν το προσπαθήσουμε όμως δεν θα ξέρουμε ποτέ.
Κι αν έλθει η καταστροφή; Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ξημερώσει η επόμενη μέρα, εδώ θάμαστε πάλι, για μια άλλη προσπάθεια, ένα καινούριο παιχνίδι. Ως γαύροι, στο ματς με τη Γιουβέντους ο γιος μου και γω ήμασταν σίγουροι μέχρι που σφύριξε ο διαιτητής ότι θα ανατρέπαμε το αποτέλεσμα. Χάσαμε 7-0. Την άλλη μέρα το πρωί ο γιος μου έβαλε τα ολυμπιακά του (η μοναδική φορά στα δώδεκα χρόνια του σχολείου) και πήγε πάντα περήφανος στο βαζελοσχολείο του. Τον λένε Φούνες.

1 σχόλιο:

  1. Επειδη στα blogs πολιτικου προβληματισμου πρεπει να συνυπαρχει και λιγη -πικρη- σατιρα, καθως και ποιητικος αντιλογος στον συναδελφο ΓΠ, το αναρτω που και που για νεους συνιστολογιτες.

    Γιωργο, "Χαμένη η παρτίδα της πατρίδας μας" προς το παρον.

    Δεν είναι η πατρίδα μας (2010, σατιρικό)

    Δεν είν’ οι βίλες στις κορυφογραμμές
    οι ιδιωτικές παραλίες στις μπαζωμένες ακτές
    τα αξεστα λαμόγια με τις βαμμένες ξανθιές
    τα ξέκωλα στην TV και στις φυλλάδες.

    Οι λαθρέμποροι που έχουνε ποδοσφαιρικές ομάδες
    οι πουλημένοι οι “ταγοί” και οι συνδικαλιστές
    ” διανοούμενοι” που υμνούν απολύσεις από μικροκαπιταλιστές
    ” μαικήνες” businessmen επί του ασφαλούς :
    αφανείς εταίροι με τους πολιτικούς.

    Δεν είναι τα ερειπωμένα αρχαία μέλη μνημείων
    τα αγάλματα τα κλασσικά,o εναπομένων κίων
    ότι απέμεινε απ’ το ασβεστοκάμινο και την λαθρανασκαφή
    καλά που δεν τά ‘ καναν όλα ασβέστη οι χριστιανοί
    ή δεν τα’ χτισαν σε εκκλησιές στην βυζαντινή εποχή

    Fallmerayer- Παπαρρηγόπουλος 1-1
    δεν δίνω δίκιο σε κανένα
    Πάντως ο καπιταλισμός μας είναι βαλκανικός
    διαφθορά, εγκάθετοι, μετριοκρατία, νεποτισμός
    Τα αποτελέσματα γνωστά πριν το σάλπισμα της κρίσης
    Φθάνει η ώρα την μάταιη την μάχη ν’ αφήσεις
    ………………………………………………………..

    Χαμένη η παρτίδα της πατρίδας μας

    Σαν Σέρβοι επί Milošević να βγάλουν διαβατήρια
    οι νέοι των 700 ευρώ , αξιοπρέπειας εισιτήρια
    τόσους …έξυπνους δεν τους σηκώνει ο τόπος
    οδόφραγμα οι “έξυπνοι”, για πάντα κλειστός ο δρόμος

    Κι εμείς μετά την σύνταξη στην πόλη του Καβάφη
    θα κοιτάμε προς βορρά : την Κρήτη, τη Ανάφη
    κι ας τους “να βράζουν μες το ζουμί τους”
    μέχρι να τελειώσει το νερό κι η άθλια ζωή τους.


    24.03.2010


    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή