ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Φίλοι θεατές έξοδος (;)




Ο φίλος μας Ευθύμης Δημόπουλος βλέπει εκλογές και προτείνει άμεση συγκρότηση εκλογικού μετώπου των δυνάμεων της μεταρρύθμισης και της παραμονής στο Ευρώ.
του Ευθύμη Δημόπουλου
Αναμφίβολα, το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» δεν είναι εκβιαστικό. Αντιθέτως είναι απολύτως πραγματικό και επείγει να απαντηθεί. Εξίσου όμως πραγματικό και επείγον είναι το δίλημμα «μεταρρύθμιση ή εξάχνωση της ελληνικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας». Χωρίς μεταρρυθμιστική δυναμική στην ελληνική πραγματικότητα κράτος και οικονομία δεν μπορούν να λειτουργήσουν, ούτε να καρποφορήσουν η ευρωπαϊκή βοήθεια και επιτήρηση, το κούρεμα του χρέους. Χωρίς μεταρρυθμιστική δυναμική τόσο η διάσωση της χώρας όσο και η παραμονή στο ευρώ είναι, αργά ή γρήγορα, απλώς ανέφικτες.

Η κυρίαρχη πολιτική τακτική της κυβέρνησης αυτά τα δύο χρόνια είναι να ομνύει ρητορικά στο ευρώ και να υπονομεύει εμπράκτως τη μεταρρύθμιση. Να ζητάει ψήφο στήριξης, να εξασφαλίζει προσωρινά τυπική νομιμοποίηση και στη συνέχεια να αποδίδεται σε μια υπερπροσπάθεια που περιλαμβάνει ψέματα, αποκρύψεις, τρυκ, λεονταρισμούς, οριζόντια μέτρα και ότι κατεβάσει ο νους προκειμένου να σωθούν οι καρέκλες και η πελατεία του μαγαζιού, προκειμένου να κερδίσει άλλη μια ευρωπαϊκή παράταση.

Οφείλουμε να μην αγνοούμε βέβαια πως είναι τελείως διαφορετικό να κυβερνάς, δηλαδή να πράττεις από το να ρητορεύεις, οφείλουμε να μην ξεχνάμε πως υπάρχουν κυβερνητικές δυνάμεις που προσπαθούν διαρκώς και κυρίως οφείλουμε να μην αποσιωπήσουμε την εγκληματική ανευθυνότητα με την οποία κόμματα, παλαβή αριστερά, συντεχνίες και ΜΜΕ σπρώχνουν τη χώρα στο γκρεμό, στήνοντας καθημερινά έναν αντιπολιτευτικό χορό κοτζαμπάσικου θράσους, πολέμου, παραπληροφόρησης και ηλίθιας «επαναστατικής χαράς». Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμίσουμε πως η κυβέρνηση και ο Παπανδρέου, λόγω και έργω, αποϊδεολογικοποιούν τη μεταρρύθμιση, την απογυμνώνουν από το απελευθερωτικό και δημιουργικό περιεχόμενό της, την παρουσιάζουν ως ευρωπαϊκή επιβολή ως βορειοευρωπαϊκό σκιάχτρο και τελικά τη νοθεύουν. Έτσι τα μέτρα εκλαμβάνονται από την κοινή γνώμη ως τιμωρία και το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα συκοφαντείται.

Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον θα διεξαχθεί το δημοψήφισμα, στο πλαίσιο αυτής της αντιπαράθεσης θα ενταχθεί. Ο Παπανδρέου και η περί αυτόν ομάδα θα ζητήσουν το ΝΑΙ χωρίς να εξηγήσουν τι σημαίνει αυτό σε θυσίες και μέτρα, γιατί δε θέλουν και γιατί δεν μπορούν. Με τη σειρά της η αντιπολίτευση θα προπαγανδίσει το ΟΧΙ χωρίς να αποκαλύπτει τους εφιαλτικούς κινδύνους των ακροβασιών της «υπερήφανης διαπραγμάτευσης» και του εκβιασμού απέναντι στους «κουτόφραγκους», ναρκώνοντας διαρκώς τους πολίτες με το νανούρισμα του χαμένου παράδεισου.

Το βέβαιο είναι πως έτσι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε, όσα δημοψηφίσματα και αν κάνουμε όσες ψήφους εμπιστοσύνης και να πάρει η κυβέρνηση. Η ανομία που επικρατεί είναι τέτοια ώστε η εφιαλτική πιθανότητα να μετατραπούμε σε αυτό που ο Hobsbawm αποκαλεί «ελλειμματικό κράτος» (κάτι σαν την Κολομβία δηλαδή) θα πολλαπλασιάζεται καθημερινά.  

Χρειάζεται ρήξη των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων με το υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Χρειάζεται έξοδος από αυτό το πλαίσιο. Αυτό σήμερα σημαίνει  άμεση συγκρότηση εκλογικού μετώπου για τη διενέργεια εκλογών με άξονες την παραμονή στην ευρωζώνη και τη διάσωση της χώρας μέσα από μεταρρυθμίσεις. Στη δημιουργία αυτού του μετώπου να συμπράξουν όλες οι δυνάμεις του ευρωπαϊσμού, του ορθολογισμού και της μεταρρύθμισης στη χώρα μας: από τον Αλ. Παπαδόπουλο και το Σημίτη μέχρι το Στέφανο Μάνο, από τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη μέχρι τον ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ του Στουρνάρα και των Δοξιάδηδων,   από το Λομβέρδο και τη Διαμαντοπούλου μέχρι  την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, από τους ATENISTAS  μέχρι τον Καμίνη και τον Μπουτάρη, από όλους τους πολίτες, μισθωτούς και επιχειρηματίες, που συνειδητοποιούν την κρισιμότητα των στιγμών μέχρι ένα μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης που αναζητεί μια σώφρονα και έντιμη ηγεσία.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ‘ 46  και το ‘ 67 οι δυνάμεις του χάους επικράτησαν όχι γιατί ήταν αριθμητικά υπέρτερες στην κοινωνία αλλά γιατί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό υπήρξε κατώτερο των περιστάσεων και οι συνετοί σιώπησαν.

Δημόπουλος Ευθύμης

8 σχόλια:

  1. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο αλλά υπάρχει κανείς να ακούσει?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμείς, ο κόσμος όλος, αλλά κανείς από το πολιτικό σύστημα δεν τολμά,να πράξει γιατί ο καθένας θέλει να σώσει το μαγαζί του και όχι τη χώρα. Κάτσε να δούμε γιατί βλέπω κάτι νάρχεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όχι τέτοιον εξευτελισμό. . . είμαι πλέον θυμωμένος. . .
    . . . . Δυστυχώς, δεν τον σταμάτησαν στο υπουργικό συμβούλιο…και το πρώτο αποτέλεσμα ήρθε … από τις Κάννες…Εξευτελισμός της χώρας…ίσως και να τον αξίζει…μόνο και μόνο γιατί έχει τον ΓΑΠ πρωθυπουργό …και αυτό το υπουργικό συμβούλιο…
    Περισσότερα στο
    http://panayotiskoutsopinis. blogspot. com/2011/11/blog-post_03. html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ φυσικά με την ιδέα. Αλλά ρε γαμώτο, όταν μπαίνουμε και σε πρόταση προσώπων, να μην αναιρούμε οι ίδιοι την καλή ιδέα!!! Ε όχι και Παπαδόπουλος, Σημίτης, Διαμαντοπούλου (!!!!), Λοβέρδος (!!!!), Μάνος, Καμίνης (!!!!) στην πρόταση. Έλεος!! Παράδειγμα, ο κ. Δήμαρχος δεν έχει κανένα πρόβλημα της Αθήνας να λύσει, τα έλυσε όλα και ασχολείται με τις μαύρες κορδέλλες των μουσικών της μπάντας στην παρέλαση??? Με τέτοιους "σοβαρούς" τύπους προτείνετε να υλοποιηθεί η κατά τα άλλα σοβαρότατη πρόταση???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σπύρο. Και όμως έχεις δίκιο και όμως δεν υπάρχουν άλλοι, αν ψάξουμε για πολιτικούς. Το χειρότερο; Απομειώθηκε το πολιτικό κεφάλαιο της Αριστεράς με την ολική επαναφορά στον παλαιοκομμουνισμό. Δυστυχώς όσο και αν ψάξουμε δεν θα βρούμε 50 σοβαρούς πολιτικούς να φτιάξουμε το μέτωπο. Αρα θα πρέπει να ψαχνόμαστε μεταξύ μας. Αυτοοργάνωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Leo
    Συμφωνώ με το Σπύρο. Ο Σημίτης ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου στη χώρα υπέρ των ελαχίστων μέσω χρηματιστηρίου, Ο Στουρνάρας και οι αντίστοιχοι "τεχνοκράτες" δεν αποτελούν τεχνοκράτες δοκιμασμένους με την πραγματική έννοια του όρου. Μια ματιά στο βιογραφικό τους και θα δεί κανείς πως υπηρέτησαν σε θέσεις managment μόνο σε κρατικές θέσεις, διορισμένοι είτε ως παιδιά του κομματικού σωλήνα, είτε λόγω PR. Ο Στέφανος Μάνος είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ γιατί έχει μια ξεκάθαρη θέση και άποψη, μόνο που...είναι απέναντι με αυτό που οι περισσότεροι θεωρούμε προοδευτική κατεύθυνση. Η πρόταση είναι σωστή, όμως τα παραδείγματα είναι απο mediaka βαφτισμένους μετριοπαθείς. Αν θέλουμε να ξεφύγουμε απο αυτά που μας έφεραν ως εδώ θα πρέπει να αποτάξουμε και αυτή τη νοοτροπια των "αναγνωρισμένων" που μας προσφέρουν στο πιάτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στη δημιουργία αυτού του μετώπου να συμπράξουν όλες οι μυθικες δυνάμεις του ευρωπαϊσμού, του ορθολογισμού και της μεταρρύθμισης στη χώρα μας: από τον Σόλωνα και τον Περικλη μέχρι τον , από τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη μέχρι τον ΟΙΝΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ του Αλκιβιαδη και των Δοξιάδηδων (αυτοι θα προσπαθησουν να εκπαιδευσουν την νεα εθνικη αστικη ταξη που πρεπει να δημιουργηθει), από το Μεγα Αλεξανδρο και τη Διαμαντοπούλου (για ψαξτε λιγο ...την θητεια της ηδη απο τον ΕΟΜΜΕΧ) μέχρι τους παπυρους των Αιγυπτιων σοφων και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, από τους Μυριους και τους ATENISTAS μέχρι τον Καμίνη και τους παιδες εν καμινω και τον Μπουτάρη (αυτος θα μας προμηθευει τον οινο της ληθης), από όλους τους πολίτες, μισθωτούς και επιχειρηματίες, που συνειδητοποιούν την κρισιμότητα των στιγμών μέχρι ένα μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης που αναζητεί μια σώφρονα και έντιμη ηγεσία.
    Τα περισσοτερα ειναι ηδη νεκροι, οι υπολοιποι ειναι σχεδον νεκροι πολιτικα. Απομενουν οι πολιτες.

    Παναρχαιος Σοσιαλιστης (οχι σοσια-ληστης)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φίλοι υπομονή....Στο «παπαντζιλίκι» (από το παπαντζής), μπροστά στον Γιώργο οι προηγηθέντες Παπανδρέου ήταν του νηπιαγωγείου....ο ΓΑΠ αναδείχτηκε καθηγητής…κοιτάτε πως παίζει...
    http://panayotiskoutsopinis. blogspot. com

    ΑπάντησηΔιαγραφή