ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Ένα γελαστό απόγευμα




του Πάνου Θεοδωρίδη από τον Αγγελιοφόρο
Πέρασα ένα γελαστικό απόγευμα, παρακολουθώντας τον επικεφαλής των Νεοελλήνων τακτικιστών (τον λένε και πρωθυπουργό των Ελλήνων) να εξηγεί στο πόπολο ότι κατάφερε με την τακτική του να παρασύρει τον Σαμαρά σε συμπαραγωγή. Θυμήθηκα απλώς το παμπάλαιο ανέκδοτο με τον καουμπόη που ήθελε να γλιτώσει το σκαλπ του από τη φυλή των Νάβαχο που του αντιπρότειναν να σκοτώσει μια αρκούδα και να έρθει εις γάμου κοινωνία με μια γριά Ινδιάνα. Χώνεται αυτός στη σπηλιά, ακούγονται βρυχηθμοί, φωνές και φασαρία, βγαίνει ο καουμπόης καταματωμένος, με σπασμένο χέρι και τα άντερα στο άλλο χέρι και φωνάζει: «Πού είναι τώρα, σκοτώσω γριά Ινδιάνα;».
Η πρωθυπουργική ομιλία στο υπουργικό συμβούλιο ήρθε στο κοινό μέσω σπασμένου τηλεφώνου. Είμαι σίγουρος πως δεν πρέπει να πέρασε από τη φροντίδα ενός επαρκούς αναγνώστη (ίσως είναι πολύ να απαιτείς επιμελητή κειμένου). Διότι ξενύχτησα ακούοντας τη Μερκέλα και τον Σαρκοζήν, διάβασα αποσπάσματα ενός έξαλλου εναντίον μας ευρωπαϊκού Τύπου, είχα ήδη ντραπεί φοβερά με το ρεζίλι, αλλά ομολογώ πως ο πρωθυπουργός είχε επισκεφθεί μια άλλη διεθνή συνάντηση. Επιπλέον, άρχισε να λειτουργεί στα ιστολόγια ένας παναθεματισμένος «πλαγιαρισμός» που κατηγορούσε ανθρώπους σαν κι εμένα πως είμαι παπαγαλάκι εξωνημένο του Λαμπρακιστάν ή άλλης μαφίας, διότι ο πρωθυπουργός δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται, αν δεν βαφτιστεί πλειοψηφικώς με την εμπιστοσύνη της Βουλής, ότι μπορεί να παραμείνει όσο τον γουστάρουν οι βουλευτές του, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, αλλά μάλλον δεν θα έχει κανένα λόγο να συνεννοείται με τον Σαμαρά περί νέου πρωθυπουργού: είναι ζήτημα του νέου αρχηγού του κράτους, που σε πρώτη ματιά φαίνεται πως πρέπει να εκλεγεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, κι ας μείνει εκεί για δέκα λεπτά.
Θα μου πείτε ότι ζούμε στην Ελλάδα, όπου οι κόλακες και ο ορφανοί χαρακτήρες είναι περισσότεροι από τα ντιλίβερι που ιδρύονται κάθε μέρα στη χώρα. Επίσης, πρέπει να παραδεχτώ πως ο άνθρωπος που μας κυβερνάει με κανέναν τρόπο δεν ψεύδεται, επειδή το ψεύδος απαιτεί μιας μορφής ματαιωμένη πονηριά και λάθος ερμηνευμένη αίσθηση κινδύνου, ιδιότητες που δεν διαθέτει ευτυχώς, διατηρώντας τον ηθικό του ρόλο στη ζωή. Καλύπτεται απλώς από την παροιμιώδη φράση «ό,τι να 'ναι» ή από την άλλη έκφραση «άλλού γι' αλλού». Το ότι εύκολα βρίσκεις ανέκδοτα να ερμηνεύσεις μερικές συμπεριφορές του, οφείλεται στο ότι διαθέτει βαριά εκπαίδευση, επίμονη και συνεχή, με το λεγόμενο «λαϊκό ενδιάθετο». Οποιος διαβάσει τα ενδιαφέροντα βιβλία του αδελφού του, καταλαβαίνει τον ιδιότυπο τρόπο της λαϊκής συμπάθειας και καταξίωσης που διαθέτει. Εάν ενίοτε θυμίζει τον Χαρούντι Βι Μπάγκσι στο «Πάρτι» του Μπλέικ Εντουαρντς, οφείλεται στο ανάγωγο πνεύμα των ημιθανών χίπηδων που επιμένουν να μην το βουλώνουν.
Τελευταίο, μα όχι ελάχιστο, οι αντίπαλοί του δεν έχουν διάρκεια. Φέρονται σαν άθεοι σε μια πολιτεία με θρησκόληπτους, σαν τον Σπάρτακο που τον κάλεσαν σε τραπέζι του Λούκουλλου και η γενναιότητά του δεν σημαίνει πως μπορεί να φάει μια καραβίδα χωρίς το καβούκι της. Πέρα από τη σαρκαστική ευθυμία που δημιουργεί αυτό το βαθύ νεοελληνικό δράμα, πρέπει να παραδεχτούμε πως ο πρωθυπουργός δεν μας φορτώνει με συμπλεγματα κατωτερότητας…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου