ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Και η αριστερά της ευθύνης;



Του Κίμωνα Χατζημπίρου, ΝΕΑ, 14.11.11

Ο αρνητισμός των διαφόρων εκδοχών της Αριστεράς έναντι μιας κυβέρνησης συνεργασίας για το νοικοκύρεμα της χώρας δεν είναι οπωσδήποτε ανεύθυνος. Η θέση του ΚΚΕ ότι η επιλογή του κ. Λουκά Παπαδήμου ως Πρωθυπουργού εξυπηρετεί αποκλειστικά την ελληνική και την ευρωπαϊκή πλουτοκρατία συνάδει με τον εκπεφρασμένο στόχο της ανατροπής μέσω κινητοποίησης της εργατικής τάξης. Δεν είναι ανευθυνότητα το να οδηγεί το ΚΚΕ τη χώρα σε οικονομική καταστροφή, αφού επιδιώκει ακριβώς την κατεδάφιση του καπιταλιστικού καθεστώτος, το οποίο θα αντικατασταθεί στη συνέχεια από σύστημα ελεγχόμενης οικονομίας. Αντιστοίχως, η σκληρή καταδίκη της συγκυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πλήρως συνεπής με την επιδίωξή του να ανατραπεί αυτό που χαρακτηρίζει ως νεοφιλελεύθερο σύστημα, ενώ προστίθεται και αντιμνημονιακή έμφαση η οποία ελκύει τους αγανακτισμένους.
Πρόκειται για σαφείς θέσεις και προτάσεις που αποτελούν λογική προέκτασή τους.
Ακόμα και το επιχείρημα πως η καταστροφή της οικονομίας θα πλήξει περισσότερο τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα δεν αποδεικνύει κάποια ανευθυνότητα, αφού είναι γνωστό ότι μια ανατροπή θα απαιτούσε θυσίες και η κατανομή των θυμάτων της θα ήταν κοινωνικά άδικη, μέχρις ότου έλθει η τελική ανακούφιση.
Τα πράγματα είναι όμως λιγότερο σαφή αναφορικά με τη θέση που παίρνει έναντι της κυβέρνησης συνεργασίας η μετριοπαθής Αριστερά.

Ο πολιτικός αυτός χώρος αρνείται τις απλουστευτικές αντιιμπεριαλιστικές αναλύσεις και δεν μιλά για ανέφικτες λύσεις. Αναγνωρίζει τη σημασία της Ευρώπης, τη σημασία των τραπεζών, τη σημασία της αγοράς, τη σημασία της προστασίας των πολιτών από μια οικονομική καταστροφή...
Θα ήταν, επομένως, λογικά αναμενόμενη μια κριτική στήριξη από τον χώρο αυτό ενός κυβερνητικού σχήματος εθνικής σωτηρίας. Ωστόσο, επικρατεί το σύνδρομο του «αριστερού προφίλ». Μια αποχή από την ψηφοφορία εμπιστοσύνης, ακόμα περισσότερο μια εξεζητημένη καταψήφιση, είναι συμφέρουσες τακτικές.
Αφενός «αριστερίζουν» επαρκώς. Αφετέρου, χάρη στις ψήφους των μη αριστερών κομμάτων, είναι εξασφαλισμένη η κοινοβουλευτική στήριξη της συμφωνίας προκειμένου να αποφευχθεί η πτώχευση της χώρας.
Τα πράγματα, βέβαια, θα είχαν μπλέξει αν αυτή η πολυτελής ουδετερότητα έπειθε μεγάλο αριθμό βουλευτών, οπότε θα ήταν πλέον στον αέρα η χρηματοδότηση της χώρας.
Η Αριστερά της ευθύνης δεν επιβεβαιώνεται στην πράξη. Αδυνατεί να αποφύγει τη μοιραία πορεία ενός φθαρμένου πολιτικού προσωπικού το οποίο δίνει μάχες οπισθοφυλακής αγνοώντας το μεσοπρόθεσμο συμφέρον των ίδιων των κομμάτων.

1 σχόλιο:

  1. Σε γενικές γραμμές δε θα διαφωνήσω. Ωστόσο, έχω την αίσθηση ότι μηδενίζεις την τακτική του ΚΚΕ. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο λεγόμενος κίνδυνος πτώχευσης δεν έπαψε να υπάρχει παρά τις λαϊκές κινητοποιήσεις στις οποίες πρωτοστατεί το ΚΚΕ. Αντιθέτως όμως τα μέτρα θα ήταν χειρότερα αν δεν υπήρχαν οι κινητοποιήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή