ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Από πού θα προκύψει η ανάπτυξη




της Αλεξάνδρας Πάλλη από τα ΝΕΑ

'Επρεπε να αναδειχθεί στην πρωθυπουργία ο Λουκάς Παπαδήμος για να ακούσουμε με απλά και καθαρά λόγια ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν είναι εκβιαστικό τέχνασμα ή πολιτική εικασία, αλλά υπαρκτός κίνδυνος. Ο νέος Πρωθυπουργός έθεσε το πραγματικό διακύβευμα της χώρας και πάνω σ' αυτό οφείλουμε να τοποθετηθούμε όλοι χωρίς αοριστολογίες. Τώρα που βρισκόμαστε στο κόκκινο, οφείλουμε να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων και να αλλάξουμε τις προτεραιότητες και τη στρατηγική μας. Και θα ήταν ολέθριο λάθος, στο όνομα των κομματικών ισορροπιών να ναρκοθετηθεί το εγχείρημα του κ. Παπαδήμου για τη σωτηρία της χώρας.
Ας το καταλάβουν όλοι. Οσο η ύφεση παραμένει ισχυρή (5,5%-6%) τόσο οι προσπάθειες για οικονομική ανάκαμψη θα πέφτουν στο κενό. Αν δεν υπάρξει αναπτυξιακή τόνωση, δεν θα αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα, ούτε θα περιοριστεί το πρωτογενές έλλειμμα. Δεν θα μπορέσουμε να εμφανίσουμε πρωτογενή πλεονάσματα, που είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση του χρέους. Συνεπώς, το καίριο ερώτημα είναι:Από πού θα έρθει η ανάπτυξη;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο τουρισμός έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ομως δεν αρκεί. Το 2011 είχαμε εντυπωσιακή αύξηση, η οποία όμως δεν είχε θετική αντανάκλαση στην ελληνική οικονομία. Βέβαια χωρίς αυτήν την αύξηση η κατάσταση θα ήταν εφιαλτική.
Η ανάπτυξη είναι μια υπόθεση που περιλαμβάνει αύξηση των επενδύσεων σε φυσικό και ανθρώπινο κεφάλαιο, αλλά και προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι οποίες προς το παρόν είναι στον αέρα. Ανάπτυξη επίσης σημαίνει και απορρόφηση του ΕΣΠΑ, η οποία κινείται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Τους κοινοτικούς αυτούς πόρους οφείλουμε να τους διαθέσουμε σε κλάδους που απορροφούν μεγάλα πλεονάσματα του εργατικού δυναμικού.
Οι επενδύσεις στην ενέργεια ή στους υδρογονάνθρακες, παρά τα μεγάλα τους πλεονεκτήματα, δεν ανήκουν στους αποκαλούμενους κλάδους έντασης εργασίας, οπότε δεν συνεισφέρουν αποφασιστικά στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της απασχόλησης πρέπει να ανακάμψει ο τομέας των υπηρεσιών και ειδικά του μικρομεσαίου εμπορίου.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα της οικονομίας για το οποίο, δυστυχώς, γίνεται ελάχιστη συζήτηση, είναι οι εισαγωγές, οι οποίες το 2010 υπερέβησαν τα 30 δισ. ευρώ, εκ των οποίων περίπου τα 2/3 προέρχονται από τις ευρωπαϊκές χώρες (στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ, Δ/νση Β1). Αυτά τα 30 δισ. με τη σειρά τους είναι το 50% όλων των αναγκών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (βραχυπρόθεσμων και μεσομακροπρόθεσμων). Αν δεν μειωθούν οι εισαγωγές, μακροπρόθεσμα δεν μπορούμε να λύσουμε κανένα άλλο πρόβλημα. Επομένως, η αναπτυξιακή μας στρατηγική πρέπει να στραφεί προς την κατεύθυνση της αποθάρρυνσής τους.
Η ανάπτυξη απαιτεί, επίσης, να κινητοποιηθεί το παραγωγικό δυναμικό της χώρας, που περιλαμβάνει ασφαλώς το κεφάλαιο και τους φυσικούς πόρους, αλλά και το εργατικό δυναμικό. Σήμερα έχουμε περίπου 850.000 ανέργους που φυτοζωούν στον ΟΑΕΔ. Σκεφτήκαμε ποτέ να δώσουμε τη δυνατότητα να απασχοληθούν σε δικές τους μεγάλες συνεταιριστικές αγροτοβιομηχανικές επιχειρήσεις στην Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα ή στα νησιά;
Το άνοιγμα των επαγγελμάτων πρέπει να περιλαμβάνει και τους αγρότες, υπό την επίβλεψη και τον σχεδιασμό του κράτους. Η βιομηχανική ανάπτυξη στον αγροτικό τομέα φαίνεται σήμερα να είναι η μοναδική επιλογή, προκειμένου να υποκαταστήσουμε μεγάλο μέρος των εισαγωγών μας και να χτίσουμε μια νέα βιομηχανία βασισμένη στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα.
Για την οικονομική ανάπτυξη, τη βελτίωση των πραγματικών εισοδημάτων και την αύξηση της απασχόλησης, θεωρείται αναγκαίο, θεσμικά μέτρα, όπως το άνοιγμα των επαγγελμάτων, να οδηγήσουν σε μείωση των τιμών και αναβάθμιση των υπηρεσιών. Χωρίς την παράλληλη πρόβλεψη μιας αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας και τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους, ώστε να μειωθούν οι τιμές με την επικράτηση του ανταγωνισμού, το άνοιγμα των επαγγελμάτων δεν έχει μεγάλη οικονομική και κοινωνική βαρύτητα.

Τέλος, ο ενεργειακός τομέας ανοίγει πεδίο δράσης για ν' αναδείξουμε νέα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Αυτό δεν θα επιτευχθεί αν απλώς και μόνο νοικιάσουμε τις φυσικές πηγές ενέργειας (ήλιος, αιολικό δυναμικό κ.λπ.) στους εταίρους μας, αλλά με την αμοιβαία χρήση των πόρων και της νέας τεχνολογίας που είναι αναγκαία για την εκμετάλλευσή τους. Η εκχώρηση των πόρων μας θα ήταν ένα τεράστιο σφάλμα, μεγαλύτερο και από την αύξηση του δημόσιου χρέους μας.
Η ανάδειξη του κ. Παπαδήμου στην πρωθυπουργία είναι θετικό γεγονός. Ο νέος Πρωθυπουργός μπορεί να ανατοποθετήσει τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον και να την επαναφέρει στην τροχιά της ευρωπαϊκής στρατηγικής, τραβώντας διαχωριστική γραμμή από τις μέχρι τώρα επιπόλαιες και ανερμάτιστες επιλογές των ηγεσιών. Εχει τη δυνατότητα να διαχειριστεί τις εκκρεμότητες που έχουμε μετά τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου. Κυρίως όμως έχει τη δυνατότητα να χαράξει μια νέα οικονομική στρατηγική, η οποία θα οδηγήσει στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.
Η Αλεξάνδρα Πάλλη είναι γενική γραμματέας του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ) και αντιπρόεδρος του Eurocommerce

2 σχόλια:

  1. Το ΕΣΠΑ είναι από μονο του ένα εργαλείο που θα μπορούσε να στηρίξει την αναπτυξιακή προσπάθεια, αλλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σχεδόν όλα τα προγράμματα του ΕΣΠΑ μοιράζονται έναντι αμοιβής (για όλους τους εμπλεκόμενους στο σύστημα διαχείρισης και διανομής) σε δικαιούχους (επαγγελματίες και ρπιχειρήσεις) οι οποίοι δεν έχουν καμμιά πρόθεση να αξιοποιήσουν την προβλεπόμενη επένδυση.

    Το ποσόν της συμμετοχής του δικαιούχου, συνήθως καταβάλλεται απο τον προμηθευτή του αγαθού ή της υπηρεσίας, η οποία είναι πάντοτε υπερτιμολογημένη, για να καλύψη τους φόρους που αντιστοιχούν στην συμμετοχή που δεν καταβάλλει πραγματικά ο δικαιούχος, την αμοιβή των επιτροπών σύνταξης και ελέγχου του προγράμματος και το ρίσκο που παίρνουν οι εταιρείες που συντονίζουν την απάτη και προμηθεύουν τα όποια αγαθά και υπηρεσίες προβλέπονται απο το πρόγραμμα.

    Εάν περιμένουμε ανάπτυξη απο τα προγράμματα του ΕΣΠΑ ζήτω που καήκαμε. Άλλωστε στην Ελληνική αγορά έχουν πέσει δεκάδες δις τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, μέσω επενδυτικών προγραμμάτων Ευρωπαικής χρηματοδότησης και Ελληνικής έμπνευσης και είδαμε τα αποτελέσματα.

    Θα ήταν ίσως προτιμότερο και αποτελεσματικότερο να μοίραζαν τα λεφτά του ΕΣΠΑ με κλήρωση. Έτσι μπορεί κατα τύχην να τα έπαιρνε κάποιος που πραγματικά θέλει να επενδύσει σε αυτή την περίεργη χώρα, γιατί με τον τρόπο που γίνεται τόσο καιρό, καταλήγουν, σχεδόν πάντα, στις γνωστές τσέπες των επιτηδείων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή