ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Σχόλιο πάνω στο γερμανικό δίλημμα



Ένα σχόλιο του φίλου μας minority opinion σε μια άλλη ανάρτηση του blog Disziplin über alles. Ποιο είναι το πραγματικό νόημα της πειθαρχίας; 
Κρίναμε ότι είναι από μόνο του μια ανάρτηση και το ανεβάσαμε.

Η εκδοχή του Γερμανικού ηγεμονισμού, είναι ενδιαφέρουσα κυρίως λόγω των ιστορικών της καταβολών.

Μια άλλη εκδοχή, θα μπορούσε να είναι ότι η Γερμανία βρίσκεται απελπιστική οικονομική κατάσταση, αφού το δημόσιο χρέος της, έχει ήδη ξεπεράσει το 80% του ΑΕΠ μέσα στο 2011.

Αν κάποιος δεί την τάση του Γερμανικού χρέους τα τελευταία 10 χρόνια, φαίνεται καθαρά ότι θα ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ σε 2-3 χρόνια. Μετά το όριο του 100%, τα επιτόκια δανεισμού υποχρεωτικά αυξάνονται σημαντικά και η χώρα θα αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα τοκοχρεωλύσια.

Η Γερμανική κυβέρνηση αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι, αν δεν βρεί τρόπο να μειώσει ή τουλάχιστον να σταθεροποιήσει το χρέος της, πολύ σύντομα θα ακολουθήσει τον δρόμο της χώρας μας.

Στην προσπάθεια αυτή έχει δυστυχώς να αντιμετωπίσει εκτός πολλών άλλων και τους πιο κάτω παράγοντες

1. Την ανάγκη χρηματοδότησης απο τον κρατικό προυπολογισμό των γερμανικών τραπεζών με τεράστια ποσά, λόγω της έκθεσής τους στα τοξικά ομόλογα των χωρών του νότου. Σε περίπτωση χρεωκοπίας της Ιταλίας και Ισπανίας, το σύνολο των γερμανικών τραπεζών και κατ επέκταση και του γερμανικού κράτους θα χρεωκοπήσουν άμεσα.

2. Την ανάγκη χρηματοδότησης των διαφόρων ταμείων στήριξης των χωρών του νότου με ποσά που η Γερμανία απλώς δεν έχει, ούτε μπορεί να δανειστεί με λογικά επιτόκια.

3. Την ύφεση της ευρωζώνης που θα περιορίσει τα προσδωκόμενα έσοδα του προυπολογισμού, λόγω των μειωμένων εξαγωγών στην ευρωζώνη

4. Τα 3.500.000 Γερμανών ανέργων και 1.200.000 ημιαπασχολουμένων οι οποίοι αναμένεται να αυξηθούν κατα 10% το 2012 και οι οποίοι απολαμβάνουν γενναίων επιδομάτων.

5. Την ανάγκη χρηματοδότησης των μελλοντικών ελλειμμάτων των συνταξιοδοτικών της ταμείων, που η Γερμανική κυβέρνηση υπολόγιζει στα 5 τρις (δηλαδή 250 % του ΑΕΠ) για τα επόμενα 50 χρόνια

6. Την συνειδητοποίηση απο τους επενδυτές (κυρίως ταμεία συντάξεων και ασφαλιστικές εταιρείες) ότι τα κρατικά ομόλογα μπορεί και να μην πληρωθούν (περίπτωση Ελλάδας, γεγονός που οδηγεί σε υψηλότερα επιτόκια για να καλυφθεί ο αντίστοιχος κίνδυνος

Με δυο λόγια, η Γερμανία δεν μπορεί να σώσει κανέναν άλλο, γιατί απλούστατα δεν διαθέτει τα κεφάλαια για να το κάνει, ούτε μπορεί να δανειστεί με λογικά επιτόκια για το σκοπό αυτό, ακόμα και άν το ήθελε.

Η Γερμανία ψάχνει λοιπόν εναγωνίως τρόπο να σώσει την οικονομία της, αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν θα τα καταφέρει, γιατί δεν υπάρχει πολιτική ή οικονομική διέξοδος στα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Για το λόγο αυτό και οι κινήσεις της Μέρκελ φαίνονται πολλές φορές αντιφατικές, ενώ είναι αποτέλεσμα του αδιεξόδου μέσα στο οποίο βρίσκεται. Πρέπει να συγκεράσει αντικρουόμενες προτεραιότητες για να σωθεί η δική της οικονομία.

Για παράδειγμα, δεν πρέπει να αφήσει τις χώρες του Νότου να χρεωκοπήσουν, γιατί έτσι θα καταρρεύσει και η ίδια η Γερμανία. Ταυτόχρονα όμως δεν έχει και τα κεφάλαια να στηρίξει τις χώρες αυτές και γι' αυτό και καταλήγουμε στα περιοριστικά προγράμματα, που επιτείνουν την ύφεση και τον φαύλο κύκλο.

Η μόνη διέξοδος που απομένει στην Γερμανία είναι να υποχρεώσει την ΕΚΤ να "τυπώσει" τα λεφτά που χρειάζονται για όλα τα πάραπάνω.

Το πρόβλημα είναι ότι είναι πολύ πιθανόν να απαιτηθεί διψήφιος αριθμός τρισεκατομυρίων για να καλυφθούν όλες οι τρύπες των κρατικών και τραπεζικών ισολογισμών. Φυσικά αυτό θα αποκλείσει την ευρώπη απο κάθε εξωτερικό δανεισμό και θα εκμηδενίσει τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης

Σε αυτή τη φάση, η Γερμανική κυβέρνηση και η Γερμανική κοινωνία αντιστέκονται ακόμα στην λύση αυτή, ξέροντας πολύ καλά απο την εμπειρία τους, ότι θα οδηγήσει πολύ σύντομα σε αντίστοιχες συνθήκες με αυτές που έφεραν τον υπερπληθωρισμό, την καταστροφή της οικονομίας και τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι στην εξουσία.

Η αντίσταση στη "λύση" αυτή δεν θα κρατήσει όμως για πολύ, απο τη στιγμή που θα γίνει σε όλους σαφές ότι δεν υπάρχει εναλλακτική διέξοδος. Αυτή η εξέλιξη θα σφραγίσει και το τέλος του ρόλου της Ευρώπης, όπως τον ξέρουμε σήμερα, στον παγκόσμιο οικονομικό, πολιτισμικό και πολιτικό χάρτη.

6 σχόλια:

  1. Ενδιαφέρον άρθρο. Παρουσιάζει στοιχεία που δεν τα ήξερα και δικαιολογεί εν πολλοίς τη γερμανική αλλοπρόσαλλη στάση.

    σ.σ. υπέροχο το τρενάκι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δείμο το τρένο είναι αυτό που δεν θα μας πάρει ποτέ.Θα μείνουμε εδώ και θα το παλέψουμε. που να πάμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παρέμβαση Χάμπερμας

    Από την άλλη, ο Γιούργκεν Χάμπερμας, ο σημαντικότερος εν ζωή φιλόσοφος της Γερμανίας και φανατικός υπέρμαχος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, συνεχίζει να μάχεται στα 82 του χρόνια να καταδείξει πόσο καταστροφική είναι η υποταγή της Ε.Ε. στις αγορές. Σε εκδήλωση που έλαβε χώρα στο Ινστιτούτο Goethe στο Παρίσι πριν από λίγες εβδομάδες, τόνισε ότι «η Ευρώπη είναι ένα πρόγραμμα πολιτισμού, που δεν πρέπει να του επιτραπεί να αποτύχει, αλλιώς διατρέχουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε σε μια κατάσταση μόνιμης έκτακτης ανάγκης και τα κράτη να καθοδηγούνται από τις αγορές». Και σε οργισμένο τόνο σχολίασε τις τελευταίες εξελίξεις: «Το ευρωπαϊκό σχέδιο δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι στα χέρια μιας ελίτ». Αναφερόμενος δε στην Ελλάδα χαρακτήρισε ως «απαράδεκτο το τελεσίγραφο της Ε.Ε.» και την «απώλεια της ελληνικής κυριαρχίας». Και συνέχισε: «Καταδικάζω τα πολιτικά κόμματα! Είναι ανίκανα, εδώ και πολύ καιρό δεν έχουν καμία φιλοδοξία πέρα από την επανεκλογή τους. Δεν έχουν καμία πολιτική ουσία. Είναι μια πολιτική ελίτ που δεν ενδιαφέρεται καν να εξηγήσει στους πολίτες τι συμβαίνει». Επ’ αυτού, στο νέο του βιβλίο «Για το Σύνταγμα της Ευρώπης» εξετάζει πώς η εξουσία έχει διαφύγει από τα χέρια των λαών και έχει δοθεί στο «αμφισβητούμενης πολιτικής νομιμότητας» Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

    Η εσωτερική αμφισβήτηση των Μερκοζί. Του Δημήτρη Σωτηρόπουλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν και στα :

    http://en.wikipedia.org/wiki/Government_debt

    http://www.gfmag.com/tools/global-database/economic-data/10403-total-debt-to-gdp.html#

    http://www.panoramaeconomy.com/2011/05/12/debt-germany-overtakes-italy-in-silence/

    http://www.indexmundi.com/g/g.aspx?c=gm&v=94

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ παιδιά, για όλα τα link
    Στάμο καλά έκανες και μας θύμησες την παρέμβαση του Χάμπερμας. Την είχε χρησιμοποιήσει και ο Κανέλης στο τελευταίο editorial του Βοοk's journal

    ΑπάντησηΔιαγραφή