ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Ντ. Χριστιανόπουλος: «Πράξη ζωής», η απόρριψη του Βραβείου


Αν έχουμε κάτι ανάγκη ως κοινωνία είναι οι διαφορετικοί. Κύριε Ντίνο σας ευχαριστούμε (Leo)
από το ΒΗΜΑ
«Το ότι απέρριψα το βραβείο ήταν για μένα μια πράξη ζωής. Oσοι με ξέρουν θα καταλάβουν γιατί δεν δέχτηκα το βραβείο».  Η φωνή του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου ακούγεται ήρεμη αλλά σταθερή. «Τα παιδιά της επιτροπής έκαναν καλά που με βράβευσαν αλλά δεν σκέφτηκαν να με ρωτήσουν αν το δέχομαι» λέει ο ποιητής για την άρνησή του να αποδεχτεί το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του. «Δεν ξέρουν, μου λέει μισό- γελώντας, ότι είμαι ένας στριμμένος άνθρωπος;»
Νωρίτερα, όταν δημοσιεύτηκε η είδηση της βράβευσης του είχε δηλώσει στο ΑΠΕ «Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Επιμένω γιατί να μην λάβει αφού έτσι κι αλλιώς δέχεται να εμφανίζεται στις τιμητικές εκδηλώσεις που γίνονται για τον ίδιο. Μου επαναλαμβάνει ότι είναι πράξη ζωής και μου θυμίζει το κείμενο του, γραμμένο το 1979 με τίτλο «Εναντίον», όπου έγραφε «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ...»
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Δημητριάδης) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιος προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη και φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 ως το 1965. Κατόπιν εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Το 1958 άρχισε την έκδοση του περιοδικού Διαγώνιος, το οποίο συνέχισε να εκδίδεται ως το 1983, και τον εκδοτικό οίκο «Εκδόσεις της Διαγωνίου». Η πρώτη ποιητική συλλογή του «Εποχή των ισχνών αγελάδων» (1950) διακρίνεται για το καβαφικό ύφος της, ενώ στις επόμενες δημιουργίες του εκφράζεται καθαρά το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του, το εφήμερο πάθος, η ταπείνωση και η μοναξιά.

8 σχόλια:

  1. lEO
    Με πρόλαβες.. Μολις το διάβασα σκεφτηκα αμέσως να το αναρτήσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ας θυμόμαστε πάντως ότι με την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία 30-40 χρόνια νωρίτερα είναι απορρίψει ο Σαρτρ το Νόμπελ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φίλοι μου και ο Σαρτ διαφορετικός ήταν. Δεν είναι και καμιά επανάσταση αλλά είναι μια ροχάλα έστω και διακριτική στη μούρη του συστήματος και πάντα μου αρέσει. Όταν τα "επαναστατημένα" φασιστοειδή χλευάζουν, δέρνουν και γιαουρτώνουν πολεμώντας δήθεν το σύστημα με τη σύνταξη της γιαγιάς στην τσέπη, κάτι τύποι σαν τον κύριο Ντίνο υψώνουν την ιδιαιτερότητά τους αυθάδικα και κάνουν τη διαφορά. Τον αγαπάμε και του ευχόμαστε νάναι πάντα καλά. Μια τιμή της Σαλονίκης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η άρνηση παραλαβής ενός βραβείου είναι σίγουρα πράξη αντισυμβατική και αντικομφορμιστική. Δεν συμφωνώ πάντως με τον αφορισμό:"Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι".
    Eισάγει ισοπεδωτικές λογικές, σαν αυτές που επικράτησαν στη χώρα σε όλη τη μεταπολίτευση. Δεν νομίζω ότι πρέπει να "ποινικοποιούμε" τη φιλοδοξία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε έβαλες το point.
      Κομβική η σημειωσή σου, η οποία δείχνει την συνθετότητα της πνευματικής και ψυχικής λειτουργίας της ανθρώπινης ύπαρξης ακόμη και σε άτομα εγνωσμένης ποιότητας και εκφραστικής δυνατότητας.

      Διαγραφή
  5. Επίσης συμφωνώ απόλυτα με το απόφθεγμα από το Feleki.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Στάμο. Οκ ο ΝΧ είναι υπερβολικός, είναι και αυτή μια ιδιότητα του ποιητή. Μάλλον υπονοεί τη ξιπασιά, την προβολή μέσω των άθλιων ΜΜΕ, τη διαπλεκόμενη και δήθεν αριστεία. Όμως η αρετή ξεχωρίζει και λάμπει και χωρίς τελετές. Αν πρόκειται για ενήλικες βεβαίως . Στα παιδιά είναι αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ...αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων" που μας άφησαν οι αρχαίοι το έχουμε ξεχάσει-πετάξει προ πολλού στα σκουπίδια, γιαυτό καταντήσαμε η χώρα της αναξιοκρατίας, της μετριότητας, της αναγωγής της κάθε μ@λ@κίας σε θέσφατο και της κλάψας του στυλ "θεέ μου τι πάθαμε", "γιατί σε μένα" (και όχι στον γείτονα βέβαια..)... Το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων" που μας άφησαν οι αρχαίοι, δεν μας το άφησαν οι αρχαίοι γενικά και αόριστα.
    Μας το άφησε ο Όμηρος και καλό θα είναι να δεί κανείς το συνολικό στίχο που λέει "Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων -μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν" πριν το χαρακτηρίσει ως "απαίσιο".
    Οσο δε για τον Χριστιανόπουλο, το '77 ήταν "Εναντίον" των διακρίσεων αλλά το 2011 δέχθηκε την διάκριση του επίτιμου διδάκτορα και φόρεσε και την τήβενο στο ..πάρτυ. Δείτε εδώ :
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22808&subid=2&pubid=63111069 .
    Τώρα είναι πάλι ..."εναντίον"
    Δε βαριέσαι πήξαμε στους γκεβάρες στους καιρούς μας.
    Ένας ακόμη δεν βλάπτει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή