ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Οι δυνάμεις της αντίδρασης δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα στα πανεπιστήμια



O εγχώριος συνδικαλισμός του δημοσίου δεν θα πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει. Είτε ως αριστερός, είτε ως δεξιός είναι πάντοτε κατά της οποιασδήποτε αλλαγής στις δομές του κράτους, εφόσον βέβαια αυτές θίγουν την κομματοκρατία και τη συναλλαγή όλων με όλους. Τελευταία του επιτυχία είναι η συμβολή του στην αναβολή των εκλογών για τα συμβούλια διοίκησης των πανεπιστημίων. Με ευκαιρία την εκδίκαση της προσφυγής στα δικαστήρια για τη συνταγματικότητα του νέου νόμου, προτείνουν αναβολή των εκλογών μέχρι να αποφανθεί το δικαστήριο. Η πρόταση αναβολής μάλιστα είναι χωρίς καταληκτική ημερομηνία. Δηλαδή προτείνουν να μην εφαρμοστεί ο νόμος του κράτους, να μην εκλέξουν διοικήσεις τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της χώρας μέχρι να αποφανθούν τα δικαστήρια για τη συνταγματικότητα του νόμου. Δηλαδή μετά από χρόνια. Ως τότε; Θα συνεχίσουν οι πρυτανείες να παράγουν το ωφέλιμο έργο τους.

Εκπλήσσουν πράγματι οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της ΠΟΣΔΕΠ με την εφευρετικότητά τους.  Η αναβολή είναι ένα ακόμα τέχνασμα προς τη de facto κατάργηση του νόμου. Συζητιέται εδώ και μήνες στους αριστερούς κύκλους όλων των αποχρώσεων. Παράλληλα βοηθάει και στο σενάριο των μελλοντικών εκλογών που θα φέρουν τη δεξιά στο κεφάλι του υπουργείου η οποία υπόσχεται να επαναφέρει, στα βασικά και ουσιώδη άρθρα του νόμου, την προηγούμενη χαώδη κατάσταση που τους εξυπηρετεί όλους. Ακόμα και παρατάξεις που δήλωσαν ότι θα εργαστούν για την εφαρμογή του νόμου και θα φροντίσουν να διορθωθούν οι αδυναμίες του, φαίνονται να συμπλέουν στην υπονόμευσή του νόμου μέσα σε ένα γενικό αντιμνημονιακό κλίμα. Οι insiders δεν θα σταματήσουν τον αγώνα τους προκειμένου να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους έστω και αν χρειαστεί να βυθίσουν τη χώρα στο χάος. Φυσικά ένας καλός στρατός πρέπει να διαθέτει και εφεδρείες. Αφού οι περισσότερες πρυτανείες παρακώλυσαν την διαδικασία εφαρμογής του νόμου και απειλήθηκαν με διακοπή της χρηματοδότησης, συμφώνησαν να παραδώσουν τους εκλογικούς καταλόγους και να ορίσουν ημερομηνίες διεξαγωγής των εκλογών. Τώρα βρήκαν πάτημα για αναβολή στα δικαστήρια. Αύριο όταν και αυτό θα έχει καεί, θα βγάλουν στο πεδίο της μάχης το ιππικό, δηλαδή τις αριστερίστικες «φοιτητικές» ορδές. Και θα αρχίσουν οι καταλήψεις, οι αρπαγές της κάλπης, οι καταστροφές και οι απειλές, οι προπηλακισμοί. Η Ελλάδα του χτες ακόμα ισχυρή και με πολιτική κάλυψη δεξιά και αριστερή, θα συνεχίσει να υπονομεύει το μέλλον των παιδιών μας. Αλλά ως πότε;

Για την ενημέρωσή σας:

4 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω, ρε φίλε. Ορισμένες πτυχές του νόμου τις βρίσκω θετικές. Άλλες όχι. Ωστόσο, το οτι είναι νόμος του κράτους δε σημαίνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τον ακολουθήσουμε. Είναι ένας νόμος που δεν άπτεται της συλλογικής ηθικής (πχ ανθρωποκτονία ή άσκηση βίας), αλλά μία ρυθμιστική διάταξη που εκφράζει πασιφανώς τα δημοκρατικά συμφέροντα. Εξάλλου, κάθε νόμος (πέραν εκείνων του ποινικού δικαίου κλπ) εκφράζει τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Δε συμφωνώ με τη θέση σου, αν και στα περισσότερα ζητήματα συμφωνώ με το νόμο. Εξάλλου, σε αυτόν διαφωνεί το σύνολο σχεδόν της ακαδημαϊκής κοινότητας (σκέψου ότι η ΠΟΣΔΕΠ μόνο για λεφτά έκανε πάντα κινητοποιήσεις και σπανιότατα για θεσμικά ζητήματα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εκλογές στα πανεπιστήμια δεν θα γίνουν πριν τις εκλογές. Ο νόμος πάει για φούντο μαστόρια. Δεξιά και Αριστερά αγκαλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν τελικά ο νόμος δεν εφαρμοστεί καιρός όσοι έχουν μείνει στη χώρα να ετοιμάσουν τις βαλίτσες τους.

      Οχι γιατι ο νόμος αυτός είναι καλός, δε μπορώ να το ξέρω αυτό πρακτικά, μόνο η εφαρμογή του θα δείξει. Αλλα γιατί πλέον θα έχει αποδειχτεί οτι είμαστε σε κατηφόρα χωρίς φρένα...

      Διαγραφή
  3. Αγαπητέ Δείμο υποστηρίζεις ότι "επειδή είναι νόμος του κράτους δε σημαίνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τον ακολουθήσουμε". Με αυτό τον τρόπο, έστω και ανεξάρτητα από τις προθέσεις σου, συμφωνείς με ένα από τα κυτταρικά χαρακτηριστικά του μεταπολιτευτικού εποικοδομήματος, ότι νόμος είναι "το δίκιο της φατρίας". Όμως σε μια χώρα που σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ έχουν ψηφιστεί περισσότεροι νόμοι τα τελευταία χρόνια από οποιαδήποτε άλλη και ελάχιστοι εφαρμόζονται μια τέτοια λογική είναι καταστροφική. Ένα κεντρικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής πολιτικής ζωής είναι η έλλειψη σεβασμού απέναντι στο νόμο. Τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας είναι δυστυχώς πια γνωστά σε όλους μας. Μόνο ο σεβασμός του νόμου θα μας επιτρέψει να αναδιοργανωθούμε ως κοινωνία, να συνεννοηθούμε και να συνυπάρξουμε. Άρα dura lex sed lex.

    Dimef

    ΑπάντησηΔιαγραφή