ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Θεσσαλονίκη, 1912-2012, του Μιχάλη Γ Τριανταφυλλίδη




Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης, το 1912

Του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη

(Ένα σχέδιο απόφασης για την επέτειο των εκατό χρόνων)

Εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης το 1912.

Εκατό χρόνια που η πόλη προσπάθησε να ενταχθεί σε ένα νέο ιστό, μία νέα κρατική οντότητα, να ενσωματωθεί στην πραγματικότητα του τελευταίου αιώνα παρουσίας της, από τους 23, εν συνόλω, της σημαντικής ζωής της.

Πολλές πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο θα ζήλευαν μία τέτοια διαδρομή, μία τέτοια καταγωγή και σήμανση της ιστορίας, κάτι που δεν μπορεί να μας αφήσει φυσικά και αδρανείς.

Τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης αποτελούν αφετηρία σχεδιασμού για την συνέχεια, γιατί κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ισχυριστεί πως η πόλη θα αφεθεί στην μοίρα της και την αφάνεια, που της επιφυλλάσουν.

Είναι επέτειος σημαντική και για εμάς τους πολίτες της, που ανήκουμε στη Δημοκρατική Αριστερά , ασχέτως καταγωγής και προέλευσης. Η τιμή να υπηρετήσουμε την πόλη, μας προτάσσει το καθήκον να αναζητήσουμε μία λαμπρή συνέχεια και ανάδειξη της, σήμερα ιδίως σε συνθήκες κρίσης και εμφανούς δυσκολίας.

Ο δικός μας ρόλος δεν είναι να απολογίσουμε την πορεία αυτή, ούτε να υποκαταστήσουμε τον ιστορικό και αναλυτή, αλλά να προτείνουμε και συμμετάσχουμε σε συλλογικές  δημιουργώντας νέες κοινότητες. Πρωτοβουλίες  και  προσπάθειες, για να μπορέσουμε να δούμε το αύριο, το μέλλον της πόλης μας κατά πως της αρμόζει και όχι στα μέτρα και τα περιορισμένα όρια της δικής μας  ατομικής εκδοχής.

Η Θεσσαλονίκη υπήρξε πολυεθνική πόλη και ζύμωσε κουλτούρες και ήθη επί αιώνες, διαμορφώνοντας το δικό της εσωτερικό πολιτισμό και τη δική της δυναμική στην ευρύτερη ενδοχώρα της.

Αυτό, σε μας, τους σημερινούς κατοίκους της έφτασε ως ιστορική γνώση και αφήγηση για τους μεγαλύτερους όχι όμως ως περιβάλλον και βιωμένη αντίληψη για την ανοχή στην διαφορετικότητα.

Η διαφορετικότητα που αφορούσε το προσφυγικό στοιχείο, καταρχάς ιδιαίτερα δε, μετά από χρόνια, το διαφορετικό που κουβαλούσε ο εσωτερικός μετανάστης, που την κατοίκησε και την γιγάντωσε στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70.

Ακόμη και απέναντι στο πρόσφατο φαινόμενο της νέας προσφυγιάς έδειξε να μην διαθέτει την παιδεία και την ανεκτικότητα που θα επιβάλλονταν από την ιστορική της διαδρομή.

Ετσι θα όφειλε να υποδεχθεί και να αφομοιώσει τους νέους κατοίκους που προσέφυγαν σε αυτήν, αναζητώντας μία νέα ευκαιρία για την επιβίωση, χωρίς να γνωρίζουν καν πως στο παρελθόν, κύματα «άλλων» προσπάθησαν να ενσωματωθούν και επιβιώσουν εδώ, συναντώντας δυσκολίες αλλά τελικά το κατόρθωσαν.

Η πόλη γνώρισε καλές, αλλά και κακές έως καταστροφικές διοικήσεις που δεν κατόρθωσαν δυστυχώς ποτέ, να αναδειχθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Μετά τον εμφύλιο, τα τελευταία εξήντα χρόνια δηλαδή, φοβισμένοι και πλήρως αποκομμένοι πια, από το πιο ένδοξο παρελθόν της, παραμορφώθηκε στα χέρια ιδίως των νικητών του εμφυλίου, που έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να απομυζήσουν απ’ αυτήν κάθε ικμάδα και δυναμική, που θα μπορούσε να παρουσιάσει ως πόλη.

Παρ’ όλα αυτά η πόλη και κυρίως οι πολίτες της δημιούργησαν, αγωνίστηκαν  για την ανάδειξη και την προκοπή της σε πείσμα των ηγεμόνων.

Η πόλη γέννησε ποίηση, μουσική, πολιτισμό.
Ανάπτυξε κοινωνικούς αγώνες και ανάδειξε ιδέες και οράματα για μια διαφορετική πορεία της ίδιας και της ενδοχώρας της.

Η πόλη άνθησε οικονομικά, έδειξε οτι μπορεί να διαδραματίσει ρόλο σπουδαίο στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Όμως παρά την προκοπή της,  της  έκοβαν  τα φτερά  σε κάθε ευκαιρία.
Ο δήθεν  διάλογος για την ανάπτυξη της  υπήρξε μία  διαρκής πρόφαση αποκλεισμού των ζωντανών δυνάμεων της πόλης.
Η δε συνθηματολογία που αναπτύχθηκε περί το μέλλον και την προοπτική της ομοιάζει με μίαν απόλυτη ομολογία ενός εθνικισμού, που πολλές φορές ενεδύθει και την αριστεροσύνη για να ισοπεδώνει την όποια μειοψηφική αντίσταση.

Ενταγμένη στην συνολική εικόνα της καθυστέρησης και εικονικής πραγματικότητας της τελευταίας εικοσαετίας δεν μπόρεσε σχεδόν ούτε στιγμή να απαγκιστρωθεί από το σφιχτό εναγκαλισμό με το συντηρητισμό και το μετεμφυλιακό διχαστικό πάθος.  

Δεν μπόρεσε να κάνει το βήμα εκείνο που θα την αναδείκνυε σε πόλη ηγεμονεύουσα και δύναμη προόδου.

Εμείς οι Αριστεροί πολίτες της Θεσσαλονίκης, πιστεύουμε πως το μέλλον και η προοπτική της πόλης μπορεί και πρέπει να είναι διαφορετικά.

Πιστεύουμε στον ρόλο του πολίτη και στη δυναμική που μπορούν να αποκτήσουν οι Αυτοδιοικήσεις και οι νέες συλλογικές μορφές έκφρασης που χρειάζεται η κοινωνία μας. Για να απαλλαγούμε επιτέλους από την μανιακή σχεδόν προσήλωση σε γραφειοκρατίες και αντιλήψεις ξεπερασμένες και αποδεδειγμένα καταστροφικές.

Πρέπει να ανοίξει τώρα ο διάλογος για το αύριο  της πόλης.
Διάλογος χωρίς προαπαιτούμενα και προκαταλήψεις.
Διάλογος χωρίς μοιρασμένους ρόλους και προσχεδιασμένες αποφάσεις.

Στον διάλογο αυτό έχουν υποχρέωση να συμβάλλουν όλοι οι πολίτες καλής  θέλησης, όλες οι πολιτικές δυνάμεις , οι θεσμικοί φορείς, με διαδικασίες πραγματικής εκπροσώπησης και να είναι διάλογος με κύρια στοιχεία την ανοχή του άλλου, του διαφορετικού, χωρίς αφορισμούς, αποκλεισμούς και διαγκωνισμούς για την χειραγώγηση του.

Στον διάλογο αυτό η Δημοκρατική Αριστερά της Θεσσαλονίκης καλεί τους πάντες να συμβάλλουν κατ’ αρχάς με τη διαμόρφωση μίας συγκεκριμένης ημερήσιας διάταξης και ενός χρονοδιαγράμματος.

Η Δημοκρατική Αριστερά της Θεσσαλονίκης πιστεύει πως το έμψυχο απόθεμα αυτής της πόλης είναι η δύναμή της στον 21ο αιώνα και μπορεί και επιβάλλεται να διεκδικήσει εκ νέου την θέση που της αξίζει.

Η Θεσσαλονίκη του 21ου αιώνα δεν είναι η πόλη του συν-……….. ούτε ξεγελιέται με ψεύτικους προσδιορισμούς αλλά προβάλει το νέο της καθαρό πρόσωπο που διαμορφώνουμε εξ’ αρχής όλοι οι πολίτες της, ντόπιοι, πρόσφυγες και ξένοι, για τον νέο ρόλο που της αρμόζει.

1 σχόλιο:

  1. Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ … ΒΟΡΕΙΩΝ (ΣΧΕΔΙΟ), Αφωτίστου Φιλέλληνος,

    Πρωτη δημοσιευση : ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 13.6.11,

    Ψηλά παιδιά χαρά γεμάτα
    με όνειρα μεγάλα
    δόξα και χρήμα ν΄ αποκτήσουν
    αφού πρώτα ξεχωρίσουν
    στην - so called - … “Simprotevusa”
    (στο μεγάλο χωριό των τυφλών οι …μονόφθαλμοι)
    διαβατήριο λοιπόν να βγάλουν για την πρωτεύουσα
    μερτικό να πάρουν εξουσίας
    στων Αθηνών το κράτος
    (λες και το 1986 είναι 1916 !!!)
    όχι με ΦΟΡΤΗΓΟ σαν τον Σαββόπουλο
    αλλά με κούρσα μεγάλη
    για να χωράνε τα όνειρα τους
    ……………………………………………………..
    Κατέβηκαν από τον Πόντο και την Ιωνία,
    το Μοναστήρι, το Περλεπέ, τη Θράκη ή την Κοζάνη
    οι Βούλγαροι ανταλλάχθηκαν, φύγαν και οι Τούρκοι
    κι΄ ότι περίσσεψε από τους Εβραίους κάηκε κι αυτό

    της Πόλης και της Σμύρνης τα πόστα που αφήσατε τα πιάσαν άλλοι
    κι εσείς που φύγατε διωγμένοι από εκεί πήρατε άλλων πόστα
    (τις τέσσερεις πράξεις τις ξέρατε και εσείς)
    …………………………………………………………………..

    Στην Σαλονίκη ανέβαιναν οι νότιοι
    πρώτα χωροφύλακες στις «Νέες Χώρες»
    («Eθνικόφρονες»-Οργάνωση «καρφίτσα»-τροχαίο του Λαμπράκη)
    μετά στην Εκθεση-εκδρομές με κρυφές αγάπες και για Σπουδές
    μας έλειπε το θέατρο πρίν το ΄61.

    Ψηλά παιδιά, ξανθιές κοπέλες, άλλη φυλή
    «Ερωτική πόλη», βόλτες στα κάστρα
    φιλίες κάνανε οι νότιοι φοιτητές, έρωτες, οικογένειες
    (« πέρνα από το σπίτι
    οι γονείς μου ανησυχούν για τον δεσμό μας»)
    ψήλωνε η Ελληνική φυλή
    αλλά …φύραινε η κεφαλή

    Τα νιάτα μας σπαταλήσαμε σε μύδια αχνιστά κι οινόπνευμα
    φιλώντας ψηλές κοπέλες χωρίς πνεύμα
    ξεχνώντας τα ακριβόλογα των προγόνων μας ρητά :
    «ουκ εν τω .. ψηλώ το ευ» και λοιπά και λοιπά
    μεγάλη επιρροή η αμερικάνικη κουλτούρα
    Brigitte Nielson, Daryl Hannah οι ευειδείς ψηλές ξανθιές
    λες κι η καστανή Natalie Wood του νότου μας έπεφτε λίγη

    …………………………………………………………………..
    Οι πρώτοι βόρειοι εκπρόσωποι της ΕΦΕΕ που ’ρθανε Αθήνα
    από την ίδια παράταξη παίζανε …ξύλο, τέτοιος διάλογος
    Λέγαμε : ήρθαν οι βάρβαροι - είναι μια λύση ;


    Κι ύστερα ήρθαν -που λετε- στην Αθήνα την εποχή του «σοσιαλισμού»
    αναμειγνυόμενοι με τους γηγενείς ή μάλλον τους πρώτης γενιάς πρωτευουσιάνους
    βαριοί κι ασήκωτοι-κεφάλι ελαφρύ
    με αιτήματα «ΑΡΣΗ ΑΔΙΚΙΩΝ » « ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ»

    Τα αποτελέσματα γνωστά :
    «Σοσιαλιστές» υπουργοί να κάνουν «χρυσούς» γάμους
    ή να διακηρύττουν από τις καμπάνες του GRAND RESORT
    την ….αλληλεγγύη τους στον δοκιμαζόμενο λαό πίνοντας pina colada
    και «εκσυγχρονιστές» να προτείνουν την καθιέρωση της ….αγγλικής
    ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στην Ελλάδα.

    Τεμπέληδες κυβερνήτες ανήψια τουρκόφωνων αλήδων
    ξανθές νηπιαγωγούς να …κάνουν εγχειρήσεις
    «εθνικόφρονες» τραγουδιστές νομάρχες, δήμαρχοι αθλητές
    θρησκευτικές οργανώσεις να υποστηρίζουν δεξιούς μα και «σοσιαλιστές»
    κι από κοντά πνευματικοί από το Άγιο Όρος,
    φιλόλογους να πηδάνε νότιες και …να μην τις διορίζουν
    ……………………………………………………………….
    Την βυζαντινή ίντριγκα , την αδικία εσείς σπείρατε πόντιοι, βόρειοι κι ανατολίτες,
    προσπαθώντας χωρίς προσλαμβάνουσες, πείρα , κουλτούρα, ήθος ρε αλήτες
    να γίνετε γνωστοί στο πλήθος
    μ΄ αγωνία σπρώχνοντας παντού
    τους νότιους …ξάδελφούς σας

    Η μοίρα σας είναι δυσμενέστατη παρά το λιμάνι:
    (φταίει ο Βαρδάρης ;) παγώνει τον λογισμό (μα και το καλοκαίρι ;)
    πάντα θα προπορευόμαστε
    και τουλάχιστον 10 years after θ΄ ακολουθείτε
    δυστυχώς … η ιστορία καθυστέρησε :
    ελευθερωθήκατε μόλις πριν ένα αιώνα
    από παιδιά της παλιάς Ελλάδας μεγαλωμένα
    κάτω από στην βαριά σκιά του Παρθενώνα.

    Μήπως βελούδινο διαζύγιο να πάρετε σας πρέπει εσχάτως
    αφού τόσο αδικημένοι είσαστε από των Αθηνών το κράτος ;
    εμείς αντίρρηση καμιά δεν φαίνεται να έχουμε
    κυρίως με της …Αθηνάς την σοφία που θα ’πρεπε να κατέχουμε.



    05.01.2009

    ΑπάντησηΔιαγραφή