ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

πίσω στα 60s

πίσω στα 60s

Παρατηρητήριο

"Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Αυτος ειναι ο τιτλος του συνεδριου. Τεχνηέντως και παραπειστικώς η συζήτηση μεταφέρθηκε σε συγκρίσεις μεταξύ των ολοκληρωτισμών του 20 αιώνα γιατί έτσι βόλευε τους αμετανόητους οπαδούς τους, ειδικά τους φιλοσοβιετικούς που είναι και ιδεολογικά κυρίαρχοι στη χώρα αυτή. Εχουμε μέλλον ακόμα μέχρι να βγάλουμε τη γλίτσα αυτή από πάνω μας. Είναι ένα ακόμα δείγμα της αβελτηρίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Δημόσια αίσχη και μισές αλήθειες



Τελικά υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που βλέπουν από την ίδια οπτική γωνία τα πολιτικά μας πράγματα. Είναι όσοι δεν έχουν αριστερές ιδεοληψίες, αλλά και όσοι δεν έχουν συμφέρον από την επιβίωση του άθλιου πελατειακού κράτους  που ονομάστηκε "κοινωνικό" απ' όσους είχαν λαμβάνει. Και αυτοί είναι πρώτα και κύρια τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα και όσοι συναγελάζονται με αυτά. Ευτυχώς η ξένη επέμβαση ενισχύει τις εγχώριες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις στον αγώνα για την αλλαγή. Η αριστερά της ευθύνης πρέπει να είναι παρούσα. (Leo)

του  Κώστα Δελήμπαση* από το telescope

Επί δύο και πλέον χρόνια η δημόσια συζήτηση για την κρίση, την οικονομία, τα μνημόνια, για την ίδια την Ελλάδα εν τέλει, διεξάγεται με πολλά ψέματα, μισές αλήθειες και υποκρισία που γεννά θυμό και οργή.
Πρωταγωνιστές σε αυτή τη συζήτηση εξακολουθούν να είναι οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια, δεκαετίες τώρα, λυμαίνονται την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας και με περισσό θράσος επιμένουν να συμμετέχουν στα κοινά.
Σε άλλες εποχές και άλλους τόπους, πολλοί από αυτούς θα είχαν αυτοκτονήσει, περισώζοντας ίσως ένα μέρος της προσωπικής και συλλογικής τους τιμής. Σε μια κοινωνία με στοιχειώδεις κανόνες και αίσθημα δικαίου θα είχαν δικαστεί και διαπομπευθεί. 
Στην σημερινή Ελλάδα καταφέρνουν όχι μόνο να έχουν ακόμα δημόσιο λόγο, αλλά παράλληλα να συνεχίζουν να υπηρετούν και να εξυπηρετούν εαυτούς και αλλήλους [1].
Το κυριότερο εμπόδιο στη διεξαγωγή μιας ώριμης και αποτελεσματικής συζήτησης είναι η ίδια η δομή του ελληνικού πολιτικοκοινωνικού συστήματος. 
Τα κόμματα και οι αιρετοί εκλεκτοί τους, σε κάθε βαθμίδα από την τοπική αυτοδιοίκηση έως το κοινοβούλιο, στηρίζουν την ύπαρξή τους και την αναρρίχηση στην εξουσία στη απλή αρχή του "δούναι και λαβείν": διορισμός ή ανάθεση έργου από το δημόσιο ή άλλο ρουσφέτι συν παροχή ίσον ψήφος και πολιτική στήριξη. 
Σπάνια έως ποτέ δεν επικρατεί έναντι των προαναφερομένων η προσωπική/ επαγγελματική/ επιστημονική αξία. 
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που έχει καθιερωθεί να ονομάζεται πελατειακό σύστημα. 
Μια παράπλευρη απώλεια αυτού του συστήματος είναι η ουσιαστική αδυναμία του πολιτικού-αιρετού και των κομμάτων, να δυσαρεστήσουν τον πελάτη-ψηφοφόρο, είτε με λόγια είτε με πράξεις, καθώς αυτό μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες αναρρίχησης στην εξουσία ή διατήρησής της. 
Τα παρακλάδια και οι παραλλαγές αυτού του συστήματος απλώνονται οριζόντια στην ελληνική κοινωνία, όπως για παράδειγμα στα πανεπιστήμια και τον τρόπο εκλογής των καθηγητών επηρεάζοντας έτσι την ποιότητα ενός ακόμα πυλώνα της δημόσιας συζήτησης.
Δυστυχώς στη σημερινή συγκυρία σχεδόν όλα όσα πρέπει να ειπωθούν και να συζητηθούν έρχονται σε σύγκρουση με τις αρχές και τις δομές αυτού του συστήματος, γιατί είναι δυσάρεστα και θα οδηγήσουν σχεδόν μονοσήμαντα σε επώδυνες αποφάσεις και μια ριζική αλλαγή της κοινωνίας και της οικονομίας. Έρχονται επίσης σε σύγκρουση σε παγιωμένες αντιλήψεις περί πολιτικά και κοινωνικά ορθού, περί προοδευτικού και συντηρητικού, όπως αυτές έχουν στρεβλά διαμορφωθεί.
Η ελληνική κρίση σαφώς και είναι μέρος μιας παγκόσμιας κρίσης στην ισορροπία σχέσεων μεταξύ των κυρίαρχων κρατών και του απρόσωπου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όμως οι ρίζες της βρίσκονται στις εγγενείς αδυναμίες μιας χώρας η οποία παράγει ελάχιστα και ξοδεύει πολλά.
Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο δημόσιος τομέας της και η σχέση της οικονομίας και της κοινωνίας με αυτόν.
 
Η διαπίστωση αυτή περικλείει μια σειρά επιμέρους καταστάσεων. 
Ενδεικτικά αναφέρονται:

Υπέρ-επάνδρωση των δομών του δημοσίου στα μεγάλα αστικά κέντρα ή σε υπηρεσίες με μισθοδοτικά ή άλλα πλεονεκτήματα και αντίστοιχα ελλιπής στους αντίποδες. Ταυτόχρονα τεράστιες ανισότητες μεταξύ εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα και εκείνων στον ιδιωτικό [2].
Οκνηρία, αδιαφορία και κωλυσιεργία υπαλλήλων σε μια ατέλειωτη σειρά υπηρεσιών, φαινόμενα που πέραν όλων των άλλων φρενάρουν ή έστω καθυστερούν και όποια προσπάθεια ανάπτυξης [3].
Επιστημονική και επαγγελματική ανεπάρκεια σημαντικής μερίδας των υπαλλήλων του δημοσίου, ακόμα και σε διευθυντικές θέσεις [4].
Απίστευτη γραφειοκρατία, η οποία σε μεγάλο βαθμό δημιουργήθηκε για να δικαιολογηθούν θέσεις εργασίας των πελατών του συστήματος [5]
Αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων φορέων, γεγονός που γεννά την ανευθυνότητα και δημιουργεί σύγχυση τόσο στους πολίτες, όσο και στις ίδιες τις υπηρεσίες.
Εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς [6]
Μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα λειτουργεί παρασιτικά προσκολλημένο στο δημόσιο, μέσω του συστήματος ανάθεσης έργων, προμηθειών και υπηρεσιών.
Οποιαδήποτε προσπάθεια ανάταξης της ελληνικής οικονομίας περνά μέσα από την αλλαγή του μοντέλου της δημόσιας διοίκησης.
Η βασική αρχή δεν είναι άλλη από το απλό: όσοι χρειάζονται από κάθε ειδικότητα, όπου χρειάζονται, με έλεγχο και αξιολόγηση. 
Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξουν απολύσεις τότε προφανώς και πρέπει να γίνουν. Και φυσικά δεν είναι δυνατό να είναι αποδεκτό να αμείβονται άνθρωποι που δεν εργάζονται ή που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Η παραπάνω λογική, όσο και αν εν μέρει διατυπώνεται, έστω και δειλά, δεν εφαρμόζεται. Κατά κανόνα της αποδίδεται η ταμπέλα της «κοινωνικά ανάλγητης» πολιτικής. Είναι όμως κοινωνικά αποδεκτό να εξισώνεται ο κλέφτης με τον έντιμο, ο ευσυνείδητα εργαζόμενος με τον αδιάφορο τεμπέλη; Είναι κοινωνικά αποδεκτό να αμείβεται κάποιος για να παράγει ελάχιστο έργο ή για να μην κάνει τίποτα;
Εν τέλει, είναι κοινωνικά αποδεκτό ένα κοινωνικό μοντέλο που θέτει ως ύψιστο στόχο σε ένα νέο δημιουργικό άνθρωπο, την είσοδο στο δημόσιο;
Οι μεταρρυθμίσεις που θεωρητικά ξεκίνησαν με νέα νομοθεσία (π.χ. έκδοση οικοδομικών αδειών, αδειοδότηση μεταποιητικών επιχειρήσεων, περιβαλλοντική αδειοδότηση, ενιαίο μισθολόγιο κ.λπ) θα παραμείνουν κενό γράμμα και δε θα επιφέρουν καμία απολύτως αλλαγή αν δεν αλλάξει χαρακτήρα το δημόσιο [7]. Και φυσικά αν δεν αλλάξουν χαρακτήρα οι πολιτικοί, ή αν απλά δεν αλλάξουν οι πολιτικοί.
Όσες θυσίες κι αν γίνουν, όσα μέτρα κι αν ληφθούν, αν δεν αλλάξει το δημόσιο είναι όλα μάταια και χωρίς αντίκρισμα. 

Αν η αναδιαμόρφωση και ο εξορθολογισμός του δημοσίου στην κατεύθυνση της πάταξης των προαναφερθέντων φαινομένων είχαν ξεκινήσει 2 χρόνια πριν, τότε κανένα από τα μέτρα που ελήφθησαν το 2011 δε θα ήταν απαραίτητο. Αντ' αυτού, αυτά τα 2 χρόνια σπαταλήθηκαν στην ύστατη προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να διατηρήσει τις πελατειακές δομές του, υπό το πρόσχημα της «κοινωνικής ευαισθησίας». Αυτή η «κοινωνική ευαισθησία» είναι που οδηγεί σήμερα τους ελάχιστους μισθούς στα 500 ευρώ, τον αριθμό των ανέργων πάνω από το 1,000,000, το 27% των Ελλήνων κάτω από το όριο της φτώχειας και τη χώρα στην καταστροφή και τη διεθνή διαπόμπευση.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κομβική στιγμή της ιστορίας της. 
Μέσω της ανικανότητας (των περισσοτέρων) και της δολιότητας (μερικών εξ' αυτών) των πολιτικών της, έχει βρεθεί σε μια κατάσταση η οποία είναι η μεγαλύτερη εθνική κρίση μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο. 
Κινδυνεύει να χάσει, σε επίπεδο ελέγχου πλουτοπαραγωγικών πηγών και υποδομών και ανεξαρτησίας διακυβέρνησης, όσα θα έχανε και από μια εχθρική εισβολή. Η κατάσταση των 2 τελευταίων ετών μπορεί να συγκριθεί μόνο με ένα διετή πόλεμο, με συνεχείς ήττες, σε ότι αφορά την οικονομική και ψυχολογική πίεση που βιώνουν οι Έλληνες. Θα πολεμήσουμε ή θα συνεχίσουμε να λαϊκίζουμε;

Μια απαραίτητη υποσημείωση: ο ρόλος των εξωγενών παραγόντων (διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, θεσμοί και λειτουργίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κ.λπ) στη σημερινή κρίση, είναι προφανώς πολύ σημαντικός. Όμως πριν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ας αλλάξουμε τους εαυτούς μας.


Σημειώσεις

1. Οι πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου μειώθηκαν κατά μόλις 147 εκατομμύρια ευρώ (0.3%) από το 2010 στο 2011, παρά τις μειώσεις μισθών και την υποτιθέμενη μείωση σπατάλης.
Την περίοδο Σεπτέμβριος 2011-Φεβρουάριος 2012 υπεγράφησαν οι αναθέσεις περισσότερων από 50 έργων «παροχής υπηρεσιών συμβούλου» από διάφορους φορείς του δημοσίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων αφορούν απ' ευθείας αναθέσεις ή πρόχειρους διαγωνισμούς.
Το Νοέμβριο του 2011 δημοσιεύθηκε προκήρυξη της ΜΟΔ για την παροχή υπηρεσιών τεχνικής υποστήριξης δήμων στην υλοποίηση του ΕΣΠΑ, συνολικού ύψους 7.5 εκατομμυρίων ευρώ. Λογικά θα περίμενε κανείς ότι με τη συνένωση προσωπικού των προ-Καλλικράτη δήμων, και την απορρόφηση του προσωπικού καταργούμενων υπηρεσιών (π.χ. ΤΥΔΚ), οι νέοι δήμοι δεν έχουν ανάγκη παροχής υπηρεσιών εξωτερικού συμβούλου. Επιπλέον, στις περισσότερες των περιπτώσεων, υπουργοί και βουλευτές φρόντισαν να «συστήσουν» στους δημάρχους τους συμβούλους που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν.
Η ενδεκαμελής «επιτροπή σοφών» στην οποία ανατέθηκε από το υπουργείο υγείας το σχέδιο αναδιάταξης του ΕΣΥ στις αρχές του 2011, φέρεται να έλαβε ως αμοιβή το ποσό των 6 εκατομμυρίων ευρώ. Δήμαρχοι, αιρετοί περιφερειάρχες και υπουργοί εξακολουθούν να συντηρούν στρατιές συμβούλων. 'Αραγε οι υπηρεσιακοί μηχανισμοί και τα στελέχη των υπηρεσιών τους είναι τόσο ανίκανοι;
«Τροπολογία-σοκ κατατέθηκε τη Δευτέρα στο πολυνομοσχέδιο από την κυβέρνηση με την οποία δίνεται η δυνατότητα παροχής έως και 90 ωρών μηνιαίως για τους αποσπασμένους και διατεθειμένους υπαλλήλους στα γραφεία υπουργών, βουλευτών αλλά και κομμάτων, την ίδια στιγμή που το ανώτατο όριο υπερωριών για όλους τους εργαζόμενους στο δημόσιο είναι μόνο 20 ώρες » (Ημερησία, 19/10/2011)
«Διακομματική συμφωνία ως προς την διατήρηση της κρατικής χρηματοδότησης προς τα κόμματα, καταγράφηκε στην βουλή, όπου ετέθη το ζήτημα σε ειδική συνεδρίαση της "επιτροπής θεσμών και διαφάνειας". Μάλιστα οι γενικοί διευθυντές του ΠΑΣΟΚ κ. Ροβέρτος Σπυρόπουλος και της ΝΔ κ. Αθανάσιος Σκορδάς, των κομμάτων δηλαδή που αντλούν πάνω από το 70% της κρατικής επιχορήγησης, συνέκλιναν στο ότι πρέπει να ρυθμιστεί και το θέμα των χρεών από δάνεια που οφείλουν στις τράπεζες τα δυο κόμματα, ύψους 244.2 εκατομμυρίων ευρώ, με διαμεσολάβηση του δημοσίου» (το Βήμα, 31/1/2012)
Στην Ελλάδα του 2012 υπάρχουν εκπαιδευτικοί που εργάζονται 6 ώρες την εβδομάδα, λόγω υπεραριθμίας συγκεκριμένων ειδικοτήτων, και αμείβονται με το σύνολο του μισθού, ενώ σε νησιά ή παραμεθόριες περιοχές συνάδελφοί τους αναγκάζονται να καλύπτουν μαθήματα άλλων ειδικοτήτων.

2. Υπηρεσίες του δημοσίου απασχολούν εργαζόμενους με την ειδικότητα του οδηγού, χωρίς να έχουν αυτοκίνητα.
Οι τεχνικές υπηρεσίες των παλιών νομαρχιών, επανδρωμένες με δεκάδες άτομα στις πρωτεύουσες νομών, υφίστανται χωρίς κανένα απολύτως αντικείμενο, καθώς έργα δε γίνονται πουθενά.
Το μεγαλύτερο μέρος των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων λαμβάνουν άδειες κύησης και λοχείας οι οποίες αγγίζουν και ξεπερνούν το 1 έτος, καθώς σε ποσοστό σχεδόν 90% χαρακτηρίζονται «επαπειλούμενες». Αντίθετα οι γυναίκες εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα λαμβάνουν, στην καλύτερη περίπτωση, τους προβλεπόμενους 4 μήνες. Αυτό συμβαίνει διότι ο νομοθέτης αποφάσισε πώς η διάταξη «σε κυοφορούσες υπαλλήλους που έχουν ανάγκη ειδικής θεραπείας, μετά την εξάντληση της αναρρωτικής άδειας με αποδοχές, χορηγείται κανονική άδεια κυοφορίας με αποδοχές, μετά από βεβαίωση θεράποντος ιατρού και διευθυντή γυναικολογικής ή μαιευτικής κλινικής ή τμήματος δημόσιου νοσηλευτικού ιδρύματος» έχει εφαρμογή μόνο για τις δημοσίους υπαλλήλους.
Διπλωματούχος μηχανικός δεκαπενταετούς εμπειρίας σε βιομηχανία λαμβάνει 1,700-2,500 ευρώ το μήνα.
Καθαρίστρια του υπουργείου οικονομικών ελάμβανε περισσότερα από 3,500 ευρώ.
Το προνόμιο των επιδομάτων είχε ως αποτέλεσμα ένας γιατρός επιμελητής Α' του ΕΣΥ να έχει χαμηλότερες αποδοχές κατά 300 έως και 1,300 ευρώ από υπάλληλο του υπουργείου οικονομικών, με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας.

3. Όταν ο μέσος χρόνος για την προετοιμασία ενός φακέλου αδειοδότησης μιας βιομηχανικής επιχείρησης δεν ξεπερνά τις 20 μέρες, είναι αδιανόητο η διαδικασία ελέγχου και έκδοσης των αποφάσεων αδειοδότησης (περιβαλλοντικοί όροι και άδεια εγκατάστασης-λειτουργίας) να διαρκεί έως και 1 έτος.
Το φαινόμενο των άδειων γραφείων σε δήμους, υπουργεία και άλλες υπηρεσίες, με τη δικαιολογία ότι οι υπάλληλοι λείπουν «εκτός έδρας», ή «πετάχτηκαν να πληρώσουν ένα λογαριασμό που έληγε» δεν είναι άγνωστο σε κανένα.

4. Διευθυντικά στελέχη των αρμόδιων για την ανάπτυξη υπουργείων (ανάπτυξης, οικονομικών) δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για τη λειτουργία των επιχειρήσεων και της αγοράς, γεγονός που αποτυπώνεται σε απίθανες διατάξεις στα προγράμματα ενίσχυσης επιχειρηματικότητας και στους αναπτυξιακούς νόμους Διευθυντικά στελέχη του υπουργείου γεωργίας που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε χωράφι. Μηχανικοί-υπάλληλοι αρμοδίων υπηρεσιών δε γνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα σε μια ατμογεννήτρια και έναν ατμολέβητα.

5. Η ένταξη και υλοποίηση ενός έργου στο ΕΣΠΑ κρύβει από πίσω της μια απίστευτη σειρά εντύπων, δελτίων και εγγράφων, εκ των οποίων σχεδόν κανένα δεν έχει πραγματική σημασία. Οι ανθρωποώρες συντήρησης αυτού του συστήματος πολύ συχνά ξεπερνούν σε αξία το ίδιο το έργο. Ασχέτως των κατά καιρούς νομοθετημάτων και βαρύγδουπων ανακοινώσεων, στη σκληρή καθημερινότητα της Ελλάδας του 2012 που αναζητά εναγωνίως την ανάπτυξη, η ίδρυση και λειτουργία μιας μεταποιητικής επιχείρησης είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει σε χρόνο μικρότερο του 1 έτους. Ακόμα και σήμερα, το 2012, μετά τις όποιες υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, στη διαδικασία έκδοσης μιας οικοδομικής αδείας, ή τη ρύθμιση των αυθαιρέτων, ο μηχανικός δαπανά τον μεγάλο μέρος του χρόνου του στο σωστό «χτύπημα των αμοιβών», τα φορολογικά και τα λοιπά απίθανα.

6. Στην Ελλάδα του 2012 γιατροί σε συνεργασία με διοικητές νοσοκομείων στήνουν «μαγαζάκια» στα απογευματινά ιατρεία προς ίδιον όφελος. Η ιδιότητα του μηχανικού επιβλέποντος δημοσίου έργου υπήρξε μια από τις πλέον επικερδείς θέσεις εργασίας. Οι χρηματισμοί τελωνειακών, εφοριακών και αστυνομικών δε δημιουργούν σε κανένα την παραμικρή έκπληξη.

7. Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι στο ενιαίο μισθολόγιο άρχισαν να εμφανίζονται οι εξαιρέσεις ή να συζητιούνται οι εξαιρέσεις: ένστολοι, γιατροί και νοσηλευτές, υπάλληλοι της βουλής κ.λπ).
Τα προβλήματα χρόνου και γραφειοκρατίας στην έκδοση οικοδομικών αδειών ή αποφάσεων έγκρισης περιβαλλοντικών όρων ή αδειών λειτουργίας, όπως και πολλών από τις διαδικασίες του δημοσίου, δεν οφείλονται στην νομοθεσία. Πηγάζουν από την εφαρμογή της από τις αρμόδιες υπηρεσίες. 'Αρα η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου καμία βελτίωση δε θα επιφέρει αν δε βελτιωθεί ο τρόπος λειτουργίας των υπηρεσιών.


*Ο Κώστας Δελήμπασης είναι χημικός μηχανικός - εκδίδει το ηλεκτρονικό περιοδικό e-telescope από όπου αναδημοσιεύεται και το παραπάνω άρθρο 



4 σχόλια:

  1. Πάντως δεν κατάλαβα πώς προέκυψε ο τίτλος. Σε μία δημοκρατία και τη μεταχείριση όλων των μεθόδων πειθούς λογικό είναι να επικαλείται κάποιος τα στοιχεία που τον συμφέρουν για να πείσει. Άρα λοιπόν όλοι μεταχειρίζονται μισές αλήθειες. Και ένας σοβαρός πολίτης που σέβεται τον εαυτό του θα αναζητήσει όλα τα σημεία και θα τα κρίνει καταλήγοντας ουσιαστικά στα ίδια σημεία με τον αρθρογράφο.

    Ωστόσο, (ναι σιγά μη τη γλίτωνες έτσι), δεν αναφέρεται πουθενά στην κοινωνική ανάπτυξη.Και κυρίως δε γίνεται καμία απολύτως αναφορά στην απουσία ελεγκτικών μηχανισμών. Ενώ το άρθρο αναλύει αρκετά καλά τη γραφειοκρατική παθογένεια, προσπερνά ως αδιάφορη την απουσία ελεγκτικών μηχανισμών που θα μπορούσαν όλα τα άλλα αρνητικά να τα εκμηδενίσουν. Γιατί ένα σοβαρο κράτος, αφήνει ελευθερίες, αλλά διατηρεί όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς σε ακμαιότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και ποιος θα ελεγχει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς;
    Μονον αν οι ελεγκτες ηταν μια μορφη θρησκευτικης οργανωσης, με ακλονητη πιστη στην ηθικη και στην δικαιοσυνη, οποτε μια καινουργια θρησκεια πρεπει να ιδρυθει πάραυτα!!!

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δηλαδή, Φιλέλλην, δε χρειαζόμαστε ελεγκτικούς μηχανισμούς; Να καταργηθούν ΣΔΟΕ, Ελεγκτικό Συνέδριο, κλπ; Αυτό εννοείς; Οι μηχανισμοί σε όλο τον κόσμο ελέγχονται από το νομικό οπλοστάσιο. Οι νόμοι είναι ο ελεγκτής κάθε δημοκρατίας. Κι αν δεν είναι τέλειος ο νόμος (ποτέ δεν είναι) αποτελεί τουλάχιστον ένα σημείο αναφοράς, ένα όριο/σύνορο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι περί των νομικών θεμάτων ειδήμονες παρακαλούνται όπως σχολιάσουν .......

    ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ !!!!!!!!!!

    Δεν καταλαβαίνουν Χριστό, τι άλλο να πώ...

    Δηλ., αν εγώ κατάλαβα καλά:

    1. Υπάρχει και λειτουργεί στη Βουλή ακόμα ''Γραφείο του πρώην Προέδρου της Κ.Ο. του «Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων
    και της Οικολογίας», Νίκου Κωνσταντόπουλου΄΄, με κάμποσες (πόσες ???) οργανικές θέσεις, που κάποια είναι τώρα κενή

    2. Ο πάλαι ποτέ Πρόεδρος της Κ.Ο. του Συνασπισμού (Ν. Κωνσταντόπουλος, έχει κατά νόμο (άρθρο 41 παρ. 1Θ΄ του
    Κανονισμού της Βουλής (Μέρος Β΄, ΦΕΚ 51/Α΄/97) δικαίωμα να προτείνει, και πρότεινε, την κάλυψη αυτής της κενής θέσης
    με κάποιον δικό του

    3. Ο πρόεδρος της Βουλής έκανε ασμένως δεκτή την πρόταση του πρώην προέδρου μιας πρώην Κ.Ο. και διόρισε τον προστατευόμενο
    του ''Προέδρου''

    4. Ερώτηση(μία από τις πολλές) : Πόσα ακόμα γραφεία πρώην προέδρων κοινοβουλευτικών ομάδων υπάρχουν???

    5. Ο Πρόεδρος της Βουλής αλλά και ο πρώην Προεδρος της Κ.Ο. του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων
    και της Οικολογίας, προφανώς ενστερνίζονται, τη Βουλγαράκειον απόφανση ''Το νόμιμον έιναι και ηθικόν''.
    ακόμα και τούτες τις μαύρες ώρες !!!

    Τα υπόλοιπα, σχόλια ή ερωτήματα, προσθέστε τα εσείς.
    Εγώ αρχίζω να κουράζομαι, παρ' 'ολο που δεν πρέπει...

    ΚΠ


    ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
    ΤΕΥΧΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΦΟΡΕΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ Αρ. Φύλλου 48
    2 Φεβρουαρίου 2012

    BOYΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
    (2)
    Με την υπ’ αριθμ. 728/526/25−1−2012 απόφαση του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων διορίζεται, από 1η Ιανουαρίου 2012, στο Γραφείο του πρώην Προέδρου της Κ.Ο. του «Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας», Νίκου Κωνσταντόπουλου, μετά την κατά νόμο πρόταση του, σε υπάρχουσα κενή οργανική θέση μετακλητού υπαλλήλου, που προβλέπεται από τις διατάξεις του άρθρου 41 παρ. 1Θ΄ του Κανονισμού της Βουλής (Μέρος Β΄, ΦΕΚ 51/Α΄/97), όπως ισχύει, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 41 και 42 του προαναφερόμενου Κανονισμού, ο Θεόδωρος Μαρκούρης του Ιακώβου (Α.Δ.Τ. Σ 641787), με Γ΄ βαθμό και το βασικό μισθό του βαθμού αυτού, όπως τούτο ισχύει
    για τους υπαλλήλους της Βουλής, της ΔΕ κατηγορίας του Ν. 4024/11 (ΦΕΚ 226/Α΄/2011), όπως ισχύει.
    (Αριθμ. εγκρίσεως δαπάνης Δ/νσεως Οικον. Υπηρεσιών
    της Βουλής 733/530/25−1−2012).
    Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
    ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΕΤΣΑΛΝΙΚΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή