ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

H περί ανάπτυξης μυθολογία


Νίκος Διακουλάκης, 26/02/2012 Από τη Μεταρρύθμιση


Μετά την έγκριση του δεύτερου πακέτου στήριξης της ελληνικής οικονομίας, φουντώνει ξανά η συζήτηση για την ανάπτυξη. Και σωστά, αφού η οικονομική κρίση έχει δίδυμες αιτίες. Δημοσιονομική εξυγίανση και ανάπτυξη είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος, για όσους τουλάχιστον δεν έχουν εγκλωβιστεί στο μύθο μιας ανάπτυξης, χωρίς περιοριστικά και διαρθρωτικά μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Και αυτό, γιατί δεν μπορεί να ξεπεραστεί η ύφεση, χωρίς σταθεροποίηση του δημοσιονομικού περιβάλλοντος. Ισχύει βέβαια, ταυτόχρονα, και το αντίθετο. Δεν θα διορθωθούν τα δημόσια οικονομικά σε συνθήκες ύφεσης, χωρίς ανάπτυξη που θα παράγει εισόδημα, απασχόληση και έσοδα για το κράτος.

Κάποιοι βέβαια συντηρούν μύθους για να γίνονται ευχάριστοι, παρά το ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Είναι χιλιοειπωμένο το παράδειγμα του 2009, με τα τεράστια ελλείμματα των 36 δισεκ, και τα δανεικά λεφτά να πέφτουν στην αγορά και στην κατανάλωση με τη σέσουλα. Και όμως, όχι μόνο δεν είχαμε ανάπτυξη, αλλά το αντίθετο, ύφεση στο -3,3%.

Ήταν τότε που κυριαρχούσαν τα συνθήματα «λεφτά υπάρχουν» από τη μια, και «διορίστε 100.000 στο δημόσιο για να μειωθεί η ανεργία» από την άλλη.

Μετά την πρόσφατη απόφαση του Eurogroup δημιουργείται η προσδοκία ότι αν εφαρμοστούν και αποδώσουν τα μέτρα, θα σπάσει ο φαύλος κύκλος, θα μειωθεί η αβεβαιότητα και θα εξαλειφθεί ο φόβος της χρεοκοπίας που διακατέχει έλληνες και ξένους επενδυτές και επιχειρήσεις.

Ένας ακόμη μύθος είναι οι πόροι του ΕΣΠΑ. Ξεχνάμε καταρχήν ότι, έτσι κι αλλιώς, καλύπτουν ένα μικρό μέρος των επενδυτικών αναγκών του δημόσιου τομέα και πολύ μικρότερο του ιδιωτικού. Μήνες τώρα ακούμε για 15 δισεκ. που κάπου λιμνάζουν και δεν κάνουμε κάτι. Αν δούμε όμως τα επίσημα στοιχεία, το 100% των 24,5 δισεκ. του ΕΣΠΑ (20,4 κοινοτικά και 4,1 εθνικά μετά τη μείωση της εθνικής συμμετοχής) έχει ήδη κατανεμηθεί σε χιλιάδες επώνυμα και εγγεγραμμένα στο ΠΔΕ, μικρά κυρίως έργα, το δε 60% έχει ήδη δημοπρατηθεί και συμβασιοποιηθεί, με πληρωμές που φτάνουν τα 9 δισεκ.

Το πρόβλημα επομένως έχει μεταφερθεί στους εκατοντάδες φορείς του δημοσίου και της αυτοδιοίκησης και στις χιλιάδες επιδοτούμενες επιχειρήσεις που πρέπει να τρέξουν και να διευκολυνθούν για να ολοκληρώσουν έγκαιρα τα έργα.

Από εκεί και πέρα, αυτό που δεν συζητήθηκε είναι το ποιά θα ήταν η καλύτερη αξιοποίηση αυτών των πόρων σε συνθήκες κρίσης και η μη κατασπατάληση τους σε κατανομές με μικροκομματικά και τοπικιστικά κριτήρια. Ας ελπίσουμε ότι τέτοια θέματα θα μας απασχολήσουν τουλάχιστον στο επόμενο ΕΣΠΑ 2014-2020, ο σχεδιασμός του οποίου έχει αρχίσει.

Στη σφαίρα του μύθου παραμένει και το περίφημο νέο Σχέδιο Μάρσαλ. Όπως κατήγγειλε την περασμένη εβδομάδα έλληνας ευρωβουλευτής στο Ευρωκοινοβούλιο «στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου 2011 μπήκε στο κείμενο συμφωνίας και μετά από λίγες ώρες εξαφανίστηκε» και έκτοτε ουδέν. Άρα, βρισκόμαστε ακόμη στη διατύπωση μιας γενικής ιδέας!

Συμπέρασμα. Αν ξεπεράσουμε τους διάφορους μύθους, μας μένει να ασχοληθούμε σοβαρά με ένα νέο Σχέδιο Ανάπτυξης με διαρθρωτικές αλλαγές στο θεσμικό γραφειοκρατικό σύστημα και στο αναπτυξιακό μοντέλο, με αιχμή τους διεθνώς εμπορεύσιμους κλάδους (γεωργία, βιομηχανία, ενέργεια, τουρισμός, ναυτιλία, μεταφορές).

Ταυτόχρονα, να είμαστε παρόντες στις σχετικές ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες και να δημιουργήσουμε το κατάλληλο επενδυτικό και επιχειρηματικό περιβάλλον όπου θα μπορέσει να ευδοκιμήσει η ανάπτυξη και να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών.

2 σχόλια:

  1. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Αν και για μένα βασικό πρόβλημα μένει η πολυνομία/γραφειοκρατία. Η δε Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν έχει έτοιμες μελέτες ώστε να αδράξει ευκαιρίες για ανάπτυξη. Αδυνατεί οικονομικά και σε μελέτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αλλος ενας μηχανικος που συνοψιζει τους απαιτουμενες αξονες αναπτυξης:
    "να ασχοληθούμε σοβαρά με ένα νέο Σχέδιο Ανάπτυξης με διαρθρωτικές αλλαγές στο θεσμικό γραφειοκρατικό σύστημα και στο αναπτυξιακό μοντέλο, με αιχμή τους διεθνώς εμπορεύσιμους κλάδους (γεωργία, βιομηχανία, ενέργεια, τουρισμός, ναυτιλία, μεταφορές)"

    Εμπρος λοιπον, πισω στην εργασια μας.

    Αφωτιστος Φιλλελην

    ΑπάντησηΔιαγραφή