ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Η πιθανότητα της Βαϊμάρης του Θανάση Πολλάτου



από το arguments
Έγραψα πριν από μερικές μέρες πόση απέχθεια μου γεννά η ρητορική του μίσους που αναπαράγει το φαιοκόκκινο μέτωπο κατά του μνημονίου. Η ρητορική του μίσους απέχει μόλις ένα βήμα από τη φυσική βία. Το βήμα αυτό έχει πραγματοποιηθεί επανειλημμένα με τις επιθέσεις ενάντια σε πολιτικούς και δημοσιογράφους. Χθες ο Γιώργος Νταλάρας εισέπραξε ως αμοιβή για μια συναυλία του γιαούρτια, καρέκλες και άλλα εδώδιμα και αποικιακά.
Μας αρέσει δεν μας αρέσει αυτό που είναι και αυτό που εκπροσωπεί ο Νταλάρας, υπάρχουν στις φιλελεύθερες δημοκρατίες τα απαραίτητα μέσα για να το εκφράσουμε. Και τα μέσα αυτά εξαντλούνται στη δημόσια εκφορά του λόγου. Η φυσική και η λεκτική βία δεν είναι μέσα σε αυτά. Στην ελληνική περίπτωση φαίνεται ότι λείπει η κριτική ικανότητα, η αγωγή, η παιδεία, η αισθητική και το δημοκρατικό ήθος να θέτουμε τα όρια μεταξύ της πολιτικής διαμαρτυρίας και των πογκρόμ των ταγμάτων εφόδου. Εν προκειμένω η διάκριση μεταξύ των ταγμάτων εφόδου που χτυπάνε τους μετανάστες και των ταγμάτων εφόδου που χτυπάνε όποιον δεν τους αρέσει είναι ασήμαντη. Πρόκειται για περιπτώσεις πολιτικής βίας. Φασίστες με μαυροκόκκινο συνολάκι οι μεν, φασίστες με γαλανόλευκο συνολάκι οι δε. Φασίστες πάντως. Φασίστες, θέλω να πω, και οι σιτεμένοι επαναστάτες κλακαδόροι της φαιοκόκκινης αντιμνημονιακής τρομοκρατίας που ξεσαλώνουν στις ιντερνετικές τους λίστες. Της αριστεράς και της προόδου ντε. Και βάλε.
Όποιος και όποια από μας είναι ή παριστάνει τον υποστηρικτή της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να θυμάται ότι εδώ, στα δύσκολα, κρινόμαστε όλοι. Και ας μην αρχίσουν οι εκπτώσεις για το «γιαουρτάκι» -άσε που δεν ήταν μόνο «γιαουρτάκι», αλλά και καρέκλες και κρανοφόροι επί σκηνής. Το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, πάντως, κάτι λέει για την απαγόρευση της εξευτελιστικής μεταχείρισης. Και εξευτελιστική μεταχείριση δεν υφίστανται μονάχα οι μετανάστες στα αστυνομικά τμήματα, αλλά και πολλοί άλλοι στο δημόσιο χώρο, στα πανεπιστήμια κ.α. Μονάχα η απόχρωση του φασίστα αλλάζει.
Ο Νταλάρας, μαγκιά του, δεν υπέκυψε στην τρομοκρατία και στην εξευτελιστική μεταχείριση που υπέστη ο ίδιος και οι μουσικοί της ορχήστρας του και συνέχισε με αξιοθαύμαστο πείσμα να τραγουδάει. Οι σιωπηρά επιδοκιμάζοντες και οι κλακαδόροι της επελαύνουσας και ξεσαλωμένης σποράς του Δεκέμβρη του ‘08, που μετά από τα «η αλληλεγγύη, το όπλο των λαών...», άρχισε τα «προδότη» και «δωσίλογε»- τέτοια είναι η διεθνιστική της κατάρτιση- στο τέμπο του Τράγκα, να προσέξουν την πιθανότητα της Βαϊμάρης. Γιατί τότε, δεν ξέρω αν τα αντιμνημονιακά κολλητιλίκια με τη Χρυσή Αυγή θα μπορέσουν να σώσουν την παρτίδα.

3 σχόλια:

  1. δυστυχώς εχθές βράδυ ακροδεξιοί και "ακρο-αριστεροί κουκουλοφόροι" (συνιστώσας) έδρασαν μαζί πάνω από μισή ώρα... με την "θερμή" υποστήριξη θα έλεγα των δυνάμεων "προστασίας" του πολίτη...
    η συνεργασία τους ήταν άψογη... και ο κίνδυνος πλέον προφανής για τη δημοκρατία όταν ακροδεξιές και ακροαριστερές δυνάμεις συνασπίζονται για το "καλό" της πατρίδας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ζούγκλα και τα ζώα τις. Οι κρανοφόροι και μαύρο-κουκουλοφόροι στην σκηνή, μου θύμισε την σκηνή στην Πάτρα με τον βιολόγο επιστήμονα. Υποκριτές... Μπράβο στον Νταλάρα που δεν υπέκυψε στις απειλές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ζούγκλα έχει κανόνες άγραφους, αλλά έχει. Εδώ μιλάμε για Ελλάδα, για το τέλος δηλαδή. Επιτέλους η επαφή μαύρου και κόκκινου φασισμού είναι γεγονός. Το μέλλον θα είναι δύσκολο. Πρέπει οπωσδήποτε να μείνουμε Ευρώπη, διαφορετικά η Βαιμάρη θα είναι εδώ,

    ΑπάντησηΔιαγραφή