ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Η πιθανότητα της Βαϊμάρης του Θανάση Πολλάτου



από το arguments
Έγραψα πριν από μερικές μέρες πόση απέχθεια μου γεννά η ρητορική του μίσους που αναπαράγει το φαιοκόκκινο μέτωπο κατά του μνημονίου. Η ρητορική του μίσους απέχει μόλις ένα βήμα από τη φυσική βία. Το βήμα αυτό έχει πραγματοποιηθεί επανειλημμένα με τις επιθέσεις ενάντια σε πολιτικούς και δημοσιογράφους. Χθες ο Γιώργος Νταλάρας εισέπραξε ως αμοιβή για μια συναυλία του γιαούρτια, καρέκλες και άλλα εδώδιμα και αποικιακά.
Μας αρέσει δεν μας αρέσει αυτό που είναι και αυτό που εκπροσωπεί ο Νταλάρας, υπάρχουν στις φιλελεύθερες δημοκρατίες τα απαραίτητα μέσα για να το εκφράσουμε. Και τα μέσα αυτά εξαντλούνται στη δημόσια εκφορά του λόγου. Η φυσική και η λεκτική βία δεν είναι μέσα σε αυτά. Στην ελληνική περίπτωση φαίνεται ότι λείπει η κριτική ικανότητα, η αγωγή, η παιδεία, η αισθητική και το δημοκρατικό ήθος να θέτουμε τα όρια μεταξύ της πολιτικής διαμαρτυρίας και των πογκρόμ των ταγμάτων εφόδου. Εν προκειμένω η διάκριση μεταξύ των ταγμάτων εφόδου που χτυπάνε τους μετανάστες και των ταγμάτων εφόδου που χτυπάνε όποιον δεν τους αρέσει είναι ασήμαντη. Πρόκειται για περιπτώσεις πολιτικής βίας. Φασίστες με μαυροκόκκινο συνολάκι οι μεν, φασίστες με γαλανόλευκο συνολάκι οι δε. Φασίστες πάντως. Φασίστες, θέλω να πω, και οι σιτεμένοι επαναστάτες κλακαδόροι της φαιοκόκκινης αντιμνημονιακής τρομοκρατίας που ξεσαλώνουν στις ιντερνετικές τους λίστες. Της αριστεράς και της προόδου ντε. Και βάλε.
Όποιος και όποια από μας είναι ή παριστάνει τον υποστηρικτή της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να θυμάται ότι εδώ, στα δύσκολα, κρινόμαστε όλοι. Και ας μην αρχίσουν οι εκπτώσεις για το «γιαουρτάκι» -άσε που δεν ήταν μόνο «γιαουρτάκι», αλλά και καρέκλες και κρανοφόροι επί σκηνής. Το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, πάντως, κάτι λέει για την απαγόρευση της εξευτελιστικής μεταχείρισης. Και εξευτελιστική μεταχείριση δεν υφίστανται μονάχα οι μετανάστες στα αστυνομικά τμήματα, αλλά και πολλοί άλλοι στο δημόσιο χώρο, στα πανεπιστήμια κ.α. Μονάχα η απόχρωση του φασίστα αλλάζει.
Ο Νταλάρας, μαγκιά του, δεν υπέκυψε στην τρομοκρατία και στην εξευτελιστική μεταχείριση που υπέστη ο ίδιος και οι μουσικοί της ορχήστρας του και συνέχισε με αξιοθαύμαστο πείσμα να τραγουδάει. Οι σιωπηρά επιδοκιμάζοντες και οι κλακαδόροι της επελαύνουσας και ξεσαλωμένης σποράς του Δεκέμβρη του ‘08, που μετά από τα «η αλληλεγγύη, το όπλο των λαών...», άρχισε τα «προδότη» και «δωσίλογε»- τέτοια είναι η διεθνιστική της κατάρτιση- στο τέμπο του Τράγκα, να προσέξουν την πιθανότητα της Βαϊμάρης. Γιατί τότε, δεν ξέρω αν τα αντιμνημονιακά κολλητιλίκια με τη Χρυσή Αυγή θα μπορέσουν να σώσουν την παρτίδα.

3 σχόλια:

  1. δυστυχώς εχθές βράδυ ακροδεξιοί και "ακρο-αριστεροί κουκουλοφόροι" (συνιστώσας) έδρασαν μαζί πάνω από μισή ώρα... με την "θερμή" υποστήριξη θα έλεγα των δυνάμεων "προστασίας" του πολίτη...
    η συνεργασία τους ήταν άψογη... και ο κίνδυνος πλέον προφανής για τη δημοκρατία όταν ακροδεξιές και ακροαριστερές δυνάμεις συνασπίζονται για το "καλό" της πατρίδας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ζούγκλα και τα ζώα τις. Οι κρανοφόροι και μαύρο-κουκουλοφόροι στην σκηνή, μου θύμισε την σκηνή στην Πάτρα με τον βιολόγο επιστήμονα. Υποκριτές... Μπράβο στον Νταλάρα που δεν υπέκυψε στις απειλές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ζούγκλα έχει κανόνες άγραφους, αλλά έχει. Εδώ μιλάμε για Ελλάδα, για το τέλος δηλαδή. Επιτέλους η επαφή μαύρου και κόκκινου φασισμού είναι γεγονός. Το μέλλον θα είναι δύσκολο. Πρέπει οπωσδήποτε να μείνουμε Ευρώπη, διαφορετικά η Βαιμάρη θα είναι εδώ,

    ΑπάντησηΔιαγραφή