ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Η Δημοκρατική Αριστερά στο πλευρό των outsiders για δάνεια και κάρτες



Ενώ έχει προβλεφθεί  διάταξη που θα διευκολύνει την εξυπηρέτηση και αποπληρωμή δανείων και καρτών των δημοσίων υπαλλήλων, δεν υπάρχει καμιά μέριμνα για του υπάλληλους του ιδιωτικού τομέα. Η γνωστή ιστορία των insiders και outsiders για την οποία γράφουμε συνεχώς. Ευτυχώς η Δημοκρατική Αριστερά το πήρε έγκαιρα χαμπάρι και σήμερα παρεμβαίνει ξανά. Και επειδή συχνά της ασκούμε κριτική, δεν έχουμε παρά να πούμε εδώ ένα μεγάλο μπράβο. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την υπερψήφιση διατάξεων του νομοσχεδίου για τα φάρμακα κλπ μπορούμε να πούμε ότι κάτι αλλάζει. Κάποιοι άρχισαν να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο, τον κόσμο της εργασίας. Να λοιπόν σύντροφοι που η κριτική έχει και τα καλά της. Εμείς θα συνεχίσουμε, ελπίζουμε να συνεχίσετε και σεις. (leo)


Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, πριν από 1,5 μήνα με δύο ερωτήσεις που είχαν καταθέσει οι βουλευτές της προς τον Υπουργό Οικονομικών, είχε αναδείξει το ζήτημα της παροχής διευκολύνσεων σε εργαζόμενους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, σε ανέργους και σε πρόσφατα συνταξιούχους για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών τους προς τα πιστωτικά ιδρύματα που αφορούν σε στεγαστικά δάνεια, σε καταναλωτικά δάνεια καθώς και στις πιστωτικές κάρτες.

Σήμερα, μετά τη συνεχιζόμενη πολλαπλή επιδρομή στα εισοδήματα ευρύτατων κατηγοριών μισθωτών- συνταξιούχων και επαγγελματιών, η αναγκαιότητα κυβερνητικής παρέμβασης στο μεγάλο κοινωνικό ζήτημα των δανείων και των πιστωτικών καρτών καθίσταται μονόδρομος.

Η κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη την διογκούμενη δυσαρέσκεια, αλλά και την πραγματική αδυναμία αποπληρωμής δανείων και πιστωτικών καρτών, την τελευταία εβδομάδα συντηρεί τη φημολογία για παρέμβασή της στο κρίσιμο αυτό ζήτημα. Η μόνη όμως  συγκεκριμένη αναφορά του Υπουργού Οικονομικών αναφέρεται αποκλειστικά στη διευθέτηση δανείων των δημοσίων υπαλλήλων από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Οι αναφορές για ρυθμίσεις με ιδιωτικές τράπεζες, που έχουν σχέση και με τον μεγάλο όγκο των δανείων, εξαντλούνται σε τρέχουσες και συνήθεις τραπεζικές ρυθμίσεις, στις οποίες ούτως ή άλλως αυτές προβαίνουν, χωρίς βεβαίως να ανταποκρίνονται και σε ένα ορισμένο δεσμευτικό πλαίσιο και κυρίως στο ρυθμό και την ένταση που αντιστοιχεί στη ραγδαία όξυνση του προβλήματος και στις ανάγκες των ιδιωτών. Οι ρυθμίσεις αυτές, στις οποίες οι ίδιες οι τράπεζες προβαίνουν, έχουν προφανή στόχο τα δάνεια να μη θεωρούνται μη εξυπηρετούμενα, να μην έρχονται στο κόκκινο, γιατί αυτό υποβαθμίζει το χαρτοφυλάκιο των ιδίων των τραπεζών.

Α) Δάνεια
Στο Νόμο 2024/2011 έχει προβλεφθεί διάταξη (άρθρο 34, παράγραφος 11) σύμφωνα με την οποία «θα συναφθεί προγραμματική σύμβαση μεταξύ του ελληνικού δημοσίου  και της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, προκειμένου να ρυθμιστούν θέματα σχετικά με τη διευκόλυνση της εξυπηρέτησης και αποπληρωμής δανείων που έχουν λάβει πρόσωπα που εντάσσονται στην προσυνταξιοδοτική διαθεσιμότητα ή στην εργασιακή εφεδρεία, καθώς και πρόσωπα που έχουν υποστεί μειώσεις μισθών λόγω εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου, ανάλογα με το συνολικό οικογενειακό εισόδημα και την περιουσιακή τους κατάσταση».

Προφανή όμως αδυναμία για την αποπληρωμή των δανείων τους έχουν  και όσοι και όσες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα γίνονται άνεργοι και προστίθενται στο ένα εκατομμύριο των ανέργων, όσοι και όσες έχουν υποστεί την τελευταία διετία περικοπές αποδοχών τους πάνω από το 25%, όσοι και όσες συνταξιοδοτούνται στον ιδιωτικό τομέα και στο δημόσιο και περιμένουν ως και ένα χρόνο για τη συνταξιοδότησή τους καθώς και επαγγελματίες που κλείνουν τις επιχειρήσεις τους, εμπορικές ή βιοτεχνικές.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ζητεί τη λήψη μέτρων για την υποστήριξη του συνόλου των δανειοληπτών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Οι τράπεζες που θα δεχθούν τη χρηματοδοτική στήριξη μέσω της ανακεφαλαιοποίησης τους με χρήματα της δανεικής σύμβασης, πρέπει να υποχρεωθούν να προσέλθουν σε μια Προγραμματική Σύμβαση για τη  λήψη μέτρων όπως: η παραχώρηση περιόδου χάριτος, χωρίς καταβολή τόκων και κεφαλαίου, η μείωση του επιτοκίου και η παράταση της συμβατικής  διάρκειας του δανείου που συνδυαστικά θα οδηγούν στη μείωση του συνολικού ποσού που θα κληθεί να δώσει ο δανειολήπτης.
Συγκεκριμένα,  δάνειο ιδιωτών (στεγαστικό, προσωπικό-καταναλωτικό) για το οποίο έχει ήδη αποπληρωθεί το κεφάλαιο, συν ένα εύλογο κέρδος, αυτό να διαγράφεται. Στα υπόλοιπα, επαναπροσδιορίζονται: περίοδος χάριτος, επιτόκια και διάρκεια αποπληρωμής,  βελτιωμένα. 

Β) Πιστωτικές κάρτες

Η χώρα μας είναι από τις ακριβότερες τραπεζικές αγορές στην Ευρώπη στον τομέα των πιστωτικών καρτών. Τα επιτόκια του «πλαστικού χρήματος» διαμορφώνονται σήμερα σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα που αγγίζουν ακόμα και το 22% (συνολική ετήσια επιβάρυνση), μιλώντας  για τις αγορές με πιστωτικές κάρτες. Γιατί για τις αναλήψεις μετρητών από πιστωτική κάρτα το επιτόκιο έχει απογειωθεί.
Οι τράπεζες όλα τα προηγούμενα χρόνια μοίραζαν αφειδώς δάνεια και πιστωτικές κάρτες χωρίς να ελέγχουν την οικονομική κατάσταση των πελατών τους. Η εκτίναξη του κόστους δανεισμού, σε συνδυασμό με την εκτόξευση των επισφαλειών στις πιστωτικές κάρτες, είναι οι δύο βασικοί όροι που επικαλούνται οι τραπεζίτες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την κατακόρυφη άνοδο των επιτοκίων τους τελευταίους μήνες.
Τα υψηλά επιτόκια τα οποία συνοδεύονται από μια σειρά από «καπέλα» και «ψιλά γράμματα», τα οποία κάνουν την εξυπηρέτηση των καρτών ακόμη πιο δύσκολη, όπως για παράδειγμα, στις αναλήψεις μετρητών, όπου οι τόκοι «μετρούν» από την πρώτη κιόλας μέρα της συναλλαγής. Αντίστοιχα, αν κάποιος δεν πληρώσει έγκαιρα ολόκληρο το ποσό της οφειλής, επιβαρύνεται με τόκους για το σύνολο και όχι για το κομμάτι το οποίο έχει αφήσει ανεξόφλητο. Ανά καιρούς βέβαια έχουν βγει και δικαστικές αποφάσεις για παράνομες χρεώσεις από τις τράπεζες, όμως τα τραπεζικά ιδρύματα καταφέρνουν να τις ξεπερνούν προβαίνοντας σε μια σειρά άλλων χρεώσεων.
Η Πολιτεία έχει την ευθύνη και την υποχρέωση να θεσπίσει, κατ’ αντιστοιχία άλλωστε, προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μέσα προστασίας που θα προβλέπουν την αποστέρηση των παράνομων κερδών από τις τράπεζες, αλλά και μέτρα για τη μείωση των εξαιρετικά υψηλών επιτοκίων.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θεωρεί ότι η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να αναλάβει άμεση πρωτοβουλία για μια Προγραμματική Σύμβαση μεταξύ του ελληνικού δημοσίου  και της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών προκειμένου να διασφαλισθούν επιτόκια πιστωτικών καρτών που θα παρακολουθούν τα επιτόκια των «βασικών μαζικών προϊόντων» των πιστωτικών καρτών των τραπεζών των χωρών της ευρωζώνης.

2 σχόλια:

  1. Leo respect!!! τηρείς το λόγο σου κι αυτό είναι τόσο σπάνιο στις μέρες μας
    Μαρία Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαράκι καλησπέρα.Τι να πω; Ευχαριστώ αλλά αυτά είναι φυσιολογικά πράγματα. Υποστηρίζω σε όσα συμφωνώ και κριτικάρω σε όσα διαφωνώ πάντα σε σχέση με τις αρχικές παραμέτρους του εγχειρήματος. Τουλάχιστον αυτές που εγώ κατάλαβα.
    Χαιρετισμούς και από εδώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή