ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Αριστερό (και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση) είναι ό,τι αλλάζει τα πράγματα… του Ορέστη Καλογήρου


Οι απόψεις που ακολουθούν και αναφέρονται στο τι είναι αριστερό σήμερα για τα πανεπιστήμια μας βρίσκουν σύμφωνους κατά 100%, Είναι οι απόψεις της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Η καθεστωτική αριστερά της συντεχνίας και της ελάχιστης προσπάθειας στέκεται απέναντι στις απόψεις αυτές. Υπερασπίζεται απλά το σαθρό αστικό σύστημα του οποίου και αποτελεί κεντρικό πυλώνα (Leo).
του Ορέστη Καλογήρου από το site:  Αριστεροί υπέρ Δράσης
Παρά τον ευρύτατα διαδεδομένο αστικό μύθο, τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι στελεχωμένα με πολλούς καλούς επιστήμονες, ιδιαίτερα της νεότερης γενιάς. Επίσης, κάθε χρόνο μέσα από τη σκληρή διαδικασία των πανελληνίων εισάγονται οι καλλίτεροι μαθητές. Κι όμως η ελληνική κοινωνία, η ελληνική οικονομία, η νέα γενιά δεν εισπράττουν όσα επενδύουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι το μοντέλο διοίκησης. Είναι βαθιά ριζωμένη η πεποίθηση σε όλες τις ομάδες της πανεπιστημιακής κοινότητας, ότι το πανεπιστήμιο είναι μια αυτόνομη επικράτεια, η οποία κυβερνάται εκ των έσω χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αλλά κυρίως ούτε στον φορολογούμενο πολίτη, με τους φόρους του οποίου συντηρείται, αλλά και χάριν του οποίου υπάρχει, το πανεπιστήμιο. Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
Απόρροια αυτού του πρώτου προβλήματος είναι η άθλια οργάνωση των σπουδών και των υπηρεσιών του ελληνικού πανεπιστημίου. Από την πρώτη ημέρα φοίτησης τα εμπόδια που συναντάει ο πρωτοετής φοιτητής στην οργάνωση των σπουδών οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην απογοήτευση, στην παραίτηση, αλλά κυρίως στην άκριτη αποδοχή της πρώτης κομματικής αφήγησης που θα συναντήσει μπροστά του. Με αποτέλεσμα να επιλέγει, ήδη από το πρώτο έτος, τη χειρότερη δυνατή εκδοχή οργάνωσης των σπουδών και των άλλων πτυχών της ακαδημαϊκής ζωής του. Το τίμημα είναι ο διπλασιασμός του χρόνου σπουδών, δηλαδή η οικονομική αιμορραγία της οικογένειας, του πανεπιστημίου, της κοινωνίας. Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι το λεγόμενο «κρυφό ακαδημαϊκό πρόγραμμα» (hidden curricullum). Το σύνολο δηλαδή των προφορικών αφηγήσεων, που μεταδίδονται από τους μεγαλύτερους φοιτητές και από τους διδάσκοντες προς τους νεότερους φοιτητές. Αλλά, και η οργανωμένη και μη καθημερινή ζωή της πανεπιστημιακής κοινότητας, η ίδια η έννοια της κοινότητας και του ακαδημαϊκού «ανήκειν». Ενώ σε μικρό ή μεγάλο βαθμό το επίσημο ακαδημαϊκό πρόγραμμα (μαθήματα, εργαστήρια, κλινικές κλπ) ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της επιστήμης, το λεγόμενο κρυφό πρόγραμμα υπονομεύει και ακυρώνει κάθε φιλότιμη προσπάθεια είτε των διδασκόντων είτε των διδασκομένων. Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
Απόρροια του δεύτερου προβλήματος είναι η κρατούσα «αρχή του ελαχίστου κόπου», η έλλειψη ουσιαστικής αξιολόγησης και στοιχειώδους ελέγχου των υποχρεώσεων διδασκόντων και διδασκομένων. Κυρίως, όμως, είναι η διαμόρφωση μια λανθασμένης εικόνας για το τι είναι πανεπιστήμιο. Αντιακαδημαϊκές νοοτροπίες, συμπεριφορές και πρακτικές, εκλαμβάνονται ως κοινός τόπος και ως μοναδικό ακαδημαϊκό κοσμοείδωλο. Αποτέλεσμα, η χαμηλή κινητικότητα, η εσωστρέφεια, η λαμπρή απουσία από τους διεθνείς προβληματισμούς, ακόμη και η πεποίθηση ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι το δυσκολότερο στον κόσμο! Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
Το ελληνικό πανεπιστήμιο αναπτύχθηκε στην πιο στρεβλή βάση χωρίς κανένα σχέδιο και με μόνο γνώμονα το πελατειακό «κάθε χωριό και ΤΕΙ, κάθε πόλη και ΑΕΙ», 24 ΑΕΙ και 18 ΤΕΙ σε 76 πόλεις και κωμοπόλεις. Η τεχνολογική συνιστώσα του, το ΤΕΙ, που τόσα έχει να προσφέρει, στην κοινωνία, στην οικονομία και στη νέα γενιά, προσπαθεί να ακυρώσει το ρόλο της και να μετατραπεί και αυτή σε πανεπιστήμιο (24+18=42!). Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
Οι δυνάμεις της αδράνειας και της αντίδρασης, το «βαθύ πανεπιστήμιο», αντιστρατεύεται εδώ και πολλά χρόνια κάθε απόπειρα αλλαγής, ακόμη και της πιο μικρής και ανώδυνης μεταρρύθμισης. Η μεγάλη πλειοψηφία τόσο των διδασκόντων όσο και των διδασκομένων, βρίσκεται εγκλωβισμένη και βραχυκυκλωμένη σε ένα άκαμπτο σύστημα που συνεχώς αναπαράγεται. Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
Κάποτε ρώτησα μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια, αριστούχο της σχολής Χ, αν μετάνιωσε που σπούδασε στην Ελλάδα αντί στο εξωτερικό. Η απάντησή της με εξέπληξε: «στην Αγγλία, όπου δούλεψα, κατάλαβα ότι έγινα πολύ καλή στην επιστήμη Χ σε σχέση με τους εκεί, γιατί στην Ελλάδα έκανα εκπαίδευση κομάντο. Έμαθα την επιστήμη μου, κόντρα σε όλα τα εμπόδια που μου έβαζε η σχολή»! Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει…
 Ο Ορέστης Καλογήρου είναι καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου