ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Γιατί στηρίζω Δημοκρατική Αριστερά της Μαρίας Καραφέρη



Η Μαρία Καραφέρη είναι δικηγόρος και υποψήφια της ΔΗΜΑΡ στη Β' Πειραιώς.

Η αλήθεια είναι ότι όταν μου τέθηκε το ερώτημα αυτό, συνειδητοποίησα ότι η απάντηση δεν ήταν αυτονόητη.
Γιατί η ερώτηση δεν είναι γιατί να ψηφίσει κανείς Δημοκρατική Αριστερά, όπου θα μπορούσε κανείς να παραθέσει ένα σωρό πολιτικά επιχειρήματα, να παραπέμψει στην πολιτική πρόταση του κόμματος και να έχει απαντήσει με πληρότητα και σαφήνεια.

Η ερώτηση είναι γιατί εγώ στηρίζω Δημοκρατική Αριστερά. Από το σύνολο των πολιτικών επιχειρημάτων που θα μπορούσε να προκρίνει κανείς, ποια είναι αυτά που με κινητοποιούν. Και πέρα από αυτά. Ποιοι είναι οι άλλοι λόγοι που στηρίζω σε σημείο έκθεσης κυριολεκτικά!
Η παντοκρατορία των αγορών έναντι των πολιτικών, η αποδόμηση των θεσμών και η απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, όπως απολίτικα και αντανακλαστικά σχεδόν εκφράστηκαν με την στροφή στα άκρα και τις μούτζες στη βουλή, δημιούργησαν την ανάγκη της έκφρασης και της συμμετοχής. Και αυτό μόνο σε συλλογικότητες με κοινή πολιτική ρίζα, με ταυτότητα έχει νόημα. Από εκεί και πέρα η επιλογή ήταν εύκολη.

Η Δημοκρατική Αριστερά έχει ένα σύνθημα, που με εκφράζει απόλυτα: “ένα κόμμα των μελών, ένα κόμμα με μέλλον”. Και αυτό είναι ουσιαστικό. Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, είναι καίριο θέμα οι λύσεις να μην έρχονται από καθ’ έδρας, από την πεφωτισμένη ηγεσία, αλλά να συζητιούνται, να συνδιαμορφώνονται. Εν είδει πολιτικού καφενείου, παρέας. Γιατί οι παρέες γράφουν ιστορία. Και εμένα οι φίλοι μου βρέθηκαν στο ίδιο πολιτικό χώρο, κουβαλώντας μαζί τους, τις θέσεις τους, τις απόψεις τους, τις διαφωνίες, τους προβληματισμούς τους και τη διάθεση να μοιραστούν. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, είναι αυτονόητο για μένα ότι μια σύγχρονη και ρεαλιστική αριστερά δεν μπορεί να μιλά υπό προϋποθέσεις και σε συνθήκες εργαστηρίου. Ειδικά στην κρίσιμη συγκυρία που διανύουμε, οι προτάσεις που θέτουν ως προαπαιτούμενο για την εφαρμοσιμότητα τους το κλείσιμο των συνόρων, την έξοδο από το ευρώ, την μη παγκοσμιοποιημένη οικονομία, όχι μόνο δεν απευθύνονται στο παρόν ή στο μέλλον, αλλά μάλλον αξία μουσειακού εκθέματος καταλαμβάνουν.

Η Δημοκρατική Αριστερά είναι το άλλο κόμμα της αριστεράς. Είναι η πολιτική δύναμη που υπερβαίνοντας τον τρόπο διάρθρωσης και λειτουργίας των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων, διαμορφώνει πρόταση ξεκάθαρη και ρεαλιστική, αναλαμβάνοντας και το κόστος της ρήξης και της σύγκρουσης. Το να μιλάει κανείς σήμερα για τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος, για το πελατειακό κράτος, για την ανάγκη γενναίων μεταρρυθμίσεων, στην δημόσια διοίκηση, στο ασφαλιστικό, στην παιδεία, στην υγεία, για την αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, που συνδέεται άρρηκτα με το σεβασμό των νόμων του κράτους, δεν είναι αυτονόητα αποδεκτό.
Όμως η Δημοκρατική Αριστερά δεν απευθύνεται στον οπαδό, αλλά στο πολιτικό υποκείμενο, στον πολίτη που του έχει γίνει συνείδηση η αναγκαιότητα των τομών, έστω και αν η αναγκαιότητα αυτή βρίσκεται σε πρωτόλεια μορφή. Και εδώ η Δημοκρατική Αριστερά έχει πρόταση συγκεκριμένη, ρεαλιστική, λογική και εφαρμόσιμη. Πρόταση για μεταρρυθμίσεις με πρόσημο και πολιτικό προσανατολισμό. Αυτός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος που διαχωρίζει την δική μας Αριστερά από την άλλη αριστερά, την κραυγάζουσα και νιχιλιστική. Είναι η αλλαγή εργαλείων, στόχευσης και συσχετισμού δυνάμεων, η  θέση της αλλαγής των δομών, της διαφάνειας, του ελέγχου και της αξιοκρατίας στο κέντρο της ρητορικής της. Η πεποίθηση ότι το κράτος δεν είναι ο αντίπαλος, δεν είναι της δεξιάς ή της αριστεράς, αλλά ότι το κράτος είμαστε εμείς και μας αφορά όλους.

Η εναλλακτική μας πρόταση διαπνέεται από λιγότερη έμφαση στη λιτότητα και μεγαλύτερη στην απασχόληση και την ανάπτυξη. Διαπνέεται από τη μέριμνα για κοινωνικά δίκαιη κατανομή των βαρών, ενώ προβλέπει και την δημιουργία δομών κοινωνικής προστασίας για την ολοένα αριθμητικά διογκούμενη τάξη των νεόπτωχων. Θέτει στο επίκεντρο την εξυγίανση και τον εξορθολογισμό του κράτους, αλλά όχι συρρίκνωσή του. 
Και στο πλαίσιο αυτό, η δική μας Αριστερά, η Δημοκρατική Αριστερά, δεν επιφυλάσσει για τον εαυτό της το ρόλο του παρατηρητή, δεν αφήνει τα πράγματα να εξελίσσονται ερήμην της. Ξεπερνάει την γνωστή εσωστρέφεια της αριστεράς. Αναλαμβάνει την ευθύνη να λερώσει τα χέρια της και να γίνει κυβερνώσα αριστερά.
Για τους λόγους αυτούς …



1 σχόλιο:

  1. Απο ρητορικη καλα παμε. Προς το παρον βλεπω στις λιστες της ΔΗΜΑΡ προσωπα της ελιτ και της αριστερας χαβιαρι. Υπαρχουν εργατες, αγροτες, υπαλληλοι σ΄αυτο το κομμα ή ειναι μονο η αριστοκρατια του πνευματος με ριζες απο το ΚΚΕ εσωτερικου; Μηπως ξερεις ποιοι ειναι υποψηφιοι στη Φθιωτιδα; Στειλε μου σε παρακαλω τη λιστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή